Masuk“Limang taon na!” halos mapunit ang lalamunan ni Elicia sa tindi ng sigaw. Nanginginig ang kanyang buong katawan habang nakatitig siya kay Demon, ang mga mata’y namumula at punô ng galit at sakit. “Limang taon na simula nang mawala ang anak ko!” nangingibabaw ang panginginig sa bawat salitang binibitawan niya. “Hindi kaya… ang batang ’yan ang anak namin ni Demon na matagal nang nawawala—at ikaw ang may kagagawan ng pagkawala niya!” Biglang nanlamig ang paligid. Isang mabigat na katahimikan ang bumalot sa buong garden venue bago ito napalitan ng sunod-sunod na bulungan. Ang mga bisita’y nagkatinginan, ang ilan ay napahawak sa dibdib, ang iba nama’y napasinghap sa gulat. “Anak ni Sir Demon?” “Limang taon ang edad… parang tugma…” “Hindi kaya totoo ang sinasabi niya?” Unti-unting lumakas ang mga usap-usapan, tila alon na unti-unting nilalamon ang engrandeng selebrasyon. Biglang nanigas ang panga ni Demon. Kumislap ang malamig at mabangis niyang mga mata habang mahigpit na kinuyom
“Ano?!” Biglang umalingawngaw ang boses ni Demon sa buong bulwagan. Namula ang kanyang mukha sa galit habang mariing humakbang palapit sa babae. “Paano kami naging magka-match?! Imposible ang sinasabi mo! Saan mo kinuha ang blood sample ko?! Kasinungalingan ang lahat ng ’yan!” Iginuhit niya ang kamay sa ere na para bang pinuputol ang usapan. “Mga tauhan—ilabas ang lapastangang babaeng ’yan!” sigaw niya, nanginginig ang panga sa pagpipigil ng galit. Ngunit bago pa man makalapit ang mga guwardiya, mahigpit na niyakap ng babae ang bata at humarang. “Subukan n’yo lang siyang galawin!” sigaw niya, nangingilid ang luha ngunit matatag ang tindig. “Sinisiguro ko sa’yo, Demon, na makukulong ang babaeng ’yan sa kasong kabit!” Mahigpit niyang hinawakan ang maliit na kamay ng bata, wari’y iyon na lamang ang lakas na humahawak sa kanya sa mundo. “Sinasabi ko na sa’yo—tanggapin mo ako at ang anak natin. Dito mismo, sa sarili mong pamamahay,” mariin niyang saad, puno ng pagsusu
“Kailangan kong mahanap si Elina! Alam kong siya ang kumuha sa apo ko!” Mabigat ang boses ni Leonardo, puno ng galit at pangamba. Nanginginig pa ang kanyang kamao habang hawak ang gilid ng mesa sa police station. Walang paalam, tumalikod siya at mabilis na naglakad palabas—parang may sariling isip ang mga paa niya. Hindi niya ininda ang sigaw ng pulis na humahabol sa kanya. Ang tanging nasa utak niya: Torrez Residence, ang dati nilang tirahan, ang lugar kung saan nagsimula ang lahat. Sa labas, sumalubong ang malamig na hangin ng gabi. Bumuga ito ng usok sa bawat paghinga niya. Nakasakay siya agad sa kanyang sasakyan, padabog na isinara ang pinto, at pinaandar iyon na parang karerista—nag-iiskid pa ang gulong sa sementong basa ng ambon. Hindi niya alam… may anino na sumusunod sa kanya. Habang si Demon, seryosong nakaupo sa likod ng tinted na itim na van sa tapat ng presinto, tahimik na nagmamasid. Bahagyang umangat ang kanyang tingin. “Rumwaldo, ipasundan mo si Leonardo. Ngayon di
Wala. Kahit ilang ulit nilang sinuyod ang ilalim ng ilog, kahit mangalay ang mga braso at manginig ang mga tuhod sa lamig, wala silang nakita—ni bakas ng sanggol, ni anumang palatandaan na naroon pa ito. Unti-unting umatras ang mga pulis, mabibigat ang mga hakbang, iwas ang mga tingin. Ang ilog ay nanatiling tahimik, parang sadyang itinatago ang katotohanan. Sa huli, wala nang nagawa kundi ang umalis. Tahimik ang biyahe pauwi sa mansion. Walang nagsasalita. Si Elicia ay nakatitig lamang sa bintana, yakap ang basang lampin na tila huling hibla ng pag-asa, habang tahimik na dumadaloy ang luha sa kanyang pisngi. Si Demon naman ay tuwid ang upo, mahigpit ang kamao, ang mga mata’y puno ng dilim at pangakong hindi bibitaw. Pagdating sa mansion, sinalubong sila ng malamig na katahimikan—isang tahanang kumpleto sa yaman, ngunit lubos na kulang sa pinakamahalaga: ang anak na hindi nila nahanap. Ngunit sa puso ni Demon, malinaw ang isang bagay—hindi pa ito ang wakas. Hahanapin niya ang kato
Isang mensahe ang muling lumitaw sa screen ng phone ni Demon—ngunit hindi ito galing kay Janice. Atty. Rumwaldo. Sir Demon, na-trace na namin ang lokasyon ng numerong binanggit ninyo. Saglit na tumigil ang mundo ni Demon. Tumigas ang kanyang panga, at dahan-dahang humigpit ang hawak niya sa telepono. Sa wakas. Isang hakbang palapit sa anak niya. Isang hakbang palapit sa katapusan ni Janice. Mabilis siyang nag-type, walang pag-aalinlangan. “Okay. Puntahan n’yo na agad ang lugar. Magsama ka ng mga pulis. Hulihin n’yo na ang babaeng ’yon.” Pinindot niya ang send—parang hatol na ibinagsak. Agad niyang pinatay ang tawag at huminga nang malalim, pilit kinokontrol ang nag-aalimpuyong galit sa dibdib—galit na matagal nang nagbabantang sumabog. Lumapit siya kay Elicia at marahang hinawakan ang kamay nito, ramdam ang panginginig ng mga daliri niya, ramdam ang takot na pilit nitong itinatago. “Tara na, Elicia,” mahina ngunit buo ang tinig ni Demon. “Nahanap na nila kung nasaan ang anak m
Sinenyasan ni Janice ang isa sa mga tauhan. Isinubsob nila ang kontrata sa harap ng Don, kasama ang bolpen na halos nanginginig sa ibabaw ng mesa. “Pumirma ka,” malamig na utos niya. “Ngayon na.” Nanginginig ang kamay ni Don Ignacio habang dinadampot ang bolpen. Pawis na pawis ang noo niya, hirap ang paghinga, at nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. Paulit-ulit na pumapasok sa isip niya ang mukha ng apo—ang tanging dahilan kung bakit patuloy pa rin siyang nakatayo sa impyernong iyon. Isang pirma. Dalawa. Hanggang sa mabuo ang huling guhit ng kanyang pangalan. Pagkababa ng bolpen, biglang nanlupaypay ang katawan ni Don Ignacio. “Don!” sigaw ng isa sa mga tauhan, ngunit huli na. Bumigay ang kanyang tuhod, at parang punong pinutol sa ugat, bumagsak siya sa sahig—wala nang malay. Bumagal ang galaw ng kanyang dibdib, halos hindi na makita ang paghinga. Saglit na natahimik ang buong sala. Pagkatapos, ngumisi si Janice. “Hayaan n’yo siya,” malamig niyang sabi. “Hindi pa siya







