Se connecterâAnong nangyayari? Sino ba ang taong dumating?â malakas na tanong ni Eli, halatang nag-aalala habang nakatago sa silid. âS-si FionaâŠâ maikling sagot lang ni Daniel. Hindi na niya naramdaman ang kirot ng sugat at ang dugong dumadaloy sa kamao niya; tila panandaliang napawi ng bigat ng emosyon na bumabalot sa kanya. Si Fiona ang dumating? Anong sinabi niya? Hinahanap ba niya ako?â tanong ni Eli sa sarili, bahagyang nanginginig sa takot at pag-aalala. âHindi ka niya hinahanap,â mahinang paliwanag ni Daniel, pinapahid ang pawis sa noo. âHindi mo ba narinig? Buong akala niya, ang babaeng kasama ni Demon ay ikaw⊠at hindi ibang tao.â Napabuntong-hininga si Eli, bahagyang napangiti sa gitna ng kaba. Hindi niya inasahan ang ganitong pangyayariâisang kalituhan na, sa kabutihang palad, nagbigay sa kanya ng panandaliang kapanatagan. Ngunit sa puso ni Daniel, nanatili ang galit at poot. Ang pagkawala ng kanyang ina at ang panlilinlang ni Demon ay patuloy na bumabalot sa kanya, sabay sa
âPASADO alas sais na nang makarating sina Eli at Daniel sa isang kompanya na dati nilang pinapasukan ni Fionaâat kung saan si Daniel ang manager noon. Bahagyang madilim pa ang paligid. Kakaunti pa lang ang empleyadong dumarating, at ang malamig na hangin ng umaga ay tila may dalang kaba. âBakit dito tayo pumunta?â mahinang tanong ni Eli habang palinga-linga. âBaka makita tayo rito ni Demon? âDi ba lagi siya rito? Kasi siya ang may-ari ngââ ââWag kang mag-alala,â putol ni Daniel, malamig ngunit kontrolado ang boses. âHindi na siya pumupunta rito. Ang kompanyang ito ay pag-aari ko na⊠at wala na siyang karapatang pumunta pa rito.â Napatigil si Eli. âAnong ibig mong sabihin?â Tahimik lang si Daniel. Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa susi ng kotse, iwas ang tingin. May mga bagay na hindi pa niya kayang ipaliwanag. âPumasok na tayo. Baka may makakita pa sa âyo,â mabilis niyang sabi. âTalagang may makakakita sa akin dito. Kompanya ito,â sagot ni Eli na may halong inis at kaba.
Humakbang palapit si Daniel kay Elicia, mabigat ang bawat galaw na para bang pinag-iisipan niya ang bawat salitang lalabas sa kanyang bibig. Nakatingin siya nang diretso sa mga mata nitoâmga matang punong-puno ng sakit, pagod, at matagal nang kinimkim na pag-asa. âElicia,â marahan ngunit mariin niyang tawag. Napatingin si Elicia sa kanya. Namumugto ang kanyang mga mata, bakas ang puyat at walang tigil na pag-iyak sa mga nagdaang araw. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang mahigpit niyang niyayakap ang sarili, tila pinipigilan ang sariling tuluyang bumigay. âTutulungan kitang makuha ang anak mo sa pamilyang Villamor.â Parang tumigil ang mundo ni Elicia sa sandaling iyon. Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata, at napaatras siya ng kalahating hakbang, tila hindi makapaniwala sa kanyang narinig. âT-talaga?â nanginginig niyang tanong. âHindi ka nagsisinungaling, Daniel? Hindi mo lang ba ako binibigyan ng maling pag-asa?â Napalunok siya, at tuluyan nang tumulo ang isang lu
Madaling-araw nang magising si Eli. Mabigat ang pakiramdam ng kanyang katawan at masakit ang ulo niya. Sa dilim, unti-unti niyang inalala ang lahatâat doon siya kinabahan. âKailangan kong tumakas⊠kailangan kong mabawi ang anak ko sa babaeng âyon,â nanginginig niyang sabi. âAko ang tunay na Elicia, kaya ako ang dapat na nasa lugar niya.â Tumayo siya kahit nanghihina ang tuhod at buong lakas na sumigaw, âTulungan niyo ako! Please! Tulungan niyo ako!â Ngunit walang sumagot. Ang boses niyaây agad nilamon ng katahimikan. Doon niya napagtantong nasa loob siya ng isang bodegaâmalawak, malamig, at walang kahit sinong makakarinig. Naupo siya sa sahig, pilit pinipigilan ang takot, nang bigla siyang makarinig ng mahinang katok sa pader. Tok⊠tok⊠Nanlaki ang mga mata ni Eli. Mabilis siyang tumayo. âMay tao diyan! Tulungan niyo po ako!â sigaw niya, umaasang may sasagot. Sa halip, biglang lumakas ang katok. Sunod-sunod na kalabog ang tumama sa pader, paulit-ulit at mariin, dahilan p
âSino yang babaeng kasama mo, Demon?!â nanginginig ang boses ni Elicia habang mariing nakatitig sa babaeng nasa tabi niya. Hindi pa man siya tuluyang nakakabawi sa damdaming gumugulo sa dibdib niya, agad nang sumagot si Demonâdiretso, walang pag-aalinlangan. âHindi mo ba siya natatandaan?â tanong niya, bahagyang kumunot ang noo. âHindi ka naman nagkaroon ng memory loss para hindi mo makilala ang babaeng kasama ko.â Parang biglang tumigil ang oras para kay Elicia. Sandaling natahimik ang paligidâtanging ang mahinang paghinga lamang ni Carlo ang maririnig. Napalunok siya, at sa loob ng isip niyaây nagkagulo ang mga alaala. Shit⊠sino na nga ba ang babaeng âyan? Piliting hinukay ng isip niya ang mga pira-pirasong alaalaâhanggang sa biglang may sumiklab na eksena sa utak niya. Ang babaeng palaging kasama ng tunay na Elicia⊠bago siya tuluyang kinidnap. Nanlaki ang mga mata niya. âAhâah ooâŠâ bahagya siyang napaatras, pilit binubuo ang ngiti. âSi Fiona pala⊠siya ang kaibigan koâ H
Saan mo gustong pag-usapan ito?â pasaring na tanong ni Fiona, nanginginig sa galit ang boses. âSa opisina mo? Para hindi nila marinig ang katotohananâna ikaw ang dahilan ng pagkawala ni Elicia⊠at ni Daniel!â Nanlaki ang mga mata ng mga staff na nakapaligid. Biglang kumapal ang hangin. âAno?!â napasigaw ang isa. âNawawala si Daniel?!â Mabilis na humakbang si Demon palapit, bahagyang itinaas ang kamay para patahimikin ang paligid. Ngunit bago pa siya makapagsalita, muling sumabog ang emosyon ni Fiona. âHuwag mo akong ilihis, Demon!â halos mabiyak ang tinig niya sa sama ng loob. âWala na akong pakialam kung tanggalin mo man ako sa trabaho! Kahit mawalan ako ng lahatâbasta mailabas ko lang ang galit na kinikimkim ko!â Napahigpit ang kamao niya, tila pinipigilan ang sarili na tuluyang bumigay. âNoong araw na nawala si Elicia,â patuloy niya, puno ng poot ang mga mata, âikaw ang nakita ko sa maliit kong CCTVâsa labas ng kalsada! Ikaw mismo ang kumuha sa kaibigan kong naglalabor na noo







