LOGINBianca Valderama-Ruiz thought she had the perfect marriage with Tristan Ruiz, an Executive Assistant at Montenegro Corporation, a company owned by the wealthy businessman Joaquin Montenegro. For Bianca, her husband was everything she ever needed. She loved him, trusted him, and believed they would spend the rest of their lives together. But everything changed when Tristan's first love, Alexis Monteverde, suddenly returned to their lives. Beautiful, fashionable, and a successful model based in the USA, Alexis seemed to have everything. But Bianca never expected that her arrival would become the beginning of her marriage's downfall. On their third wedding anniversary, Bianca discovered a truth that shattered her world. The husband she had trusted had been unfaithful to her, and worse, he had gotten Alexis pregnant. With her heart broken and her marriage destroyed, Bianca finally decided to walk away. But on the night she left her husband, fate brought her face-to-face with Joaquin Montenegro. A powerful businessman with an offer she never expected. "For you, Bianca, I will help you get revenge on your husband," he said as he found her crying alone on a bench in the plaza under the pouring rain. But why would a man like Joaquin Montenegro help a woman like her? And as Bianca begins her journey toward revenge, will she find the justice she seeks—or something she never expected to find?
View MoreBianca's POV
Mag-aalas siyete na ng gabi nang matapos akong maghanda ng hapunan. Maayos kong inayos ang dining table. May kandila sa gitna, dalawang wine glass, at ang paboritong pagkain ni Tristan. Ngumiti ako habang tinitingnan ang maliit na cake na binili ko kanina. May nakasulat itong Happy 3rd Anniversary, My Love. Three years. Tatlong taon na kaming magkasama ni Tristan bilang mag-asawa. Hindi man perpekto ang lahat, masasabi kong masaya ako sa buhay na mayroon kami. Kinuha ko ang cellphone ko at muling tinawagan ang asawa ko. Still unreachable. Napabuntong-hininga ako. "Busy na busy ka talaga, Tristan," bulong ko. Hindi ko na siya inistorbo. Baka marami lang talagang ginagawa sa office. Alam ko namang executive assistant siya sa Montenegro Corporation, kaya hindi rin maiiwasang magkaroon siya ng mga importanteng trabaho. Nagpunta muna ako sa kusina para tingnan ang niluluto kong pagkain. Pagkatapos, nagpalit ako ng damit at nagsuot ng simpleng dress. Maya-maya, may narinig akong sasakyan sa labas. Napangiti ako. "He's home." Mabilis akong pumunta sa sala at inayos ang buhok ko bago lumapit sa pintuan. "Happy anniversary, love!" masaya kong bati nang bumukas ang p***o. Pero agad na napawi ang ngiti ko nang hindi lang si Tristan ang makita ko. May babaeng nakatayo sa tabi niya. Maganda ito, fashionable ang suot, at halatang sanay sa mamahaling lugar. Hawak nito ang isang malaking suitcase. "Tristan?" naguguluhan kong tawag sa kanya. "Bianca," malamig niyang sagot habang inilalapag ang susi sa maliit na table malapit sa pintuan. Napatingin ako sa babaeng kasama niya. "Who's she?" Ngumiti ang babae at bahagyang iniunat ang kamay niya sa akin. "Hi! I'm Alexis Monteverde." Napatingin ako sa kamay niya pero hindi ko iyon tinanggap. "Alexis?" ulit ko. "She's my friend," mabilis na sagot ni Tristan. Friend? Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam akong hindi ko maipaliwanag. "Anyway," dagdag ni Tristan habang tinuturo ang suitcase ng babae, "she'll be staying here for a while." Natigilan ako. "What?" "You heard me. Alexis needs a place to stay, so she'll be living with us temporarily." Tumingin ako sa asawa ko, umaasang nagbibiro lang siya. "Tristan, this is our house. You didn't even ask me about this." "Do I really need your permission?" Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin. "Of course! I'm your wife. At hindi mo man lang ako sinabihan na may dadalhin kang ibang babae rito." Napatingin si Alexis sa amin. "Tristan, it's okay. I can find somewhere else to stay if I'm causing trouble." "No, Alexis. You're staying here," mariing sagot niya. Napalunok ako. Hindi ko maintindihan kung bakit mas concerned pa siya sa nararamdaman ng babaeng iyon kaysa sa akin. "Can we talk privately?" tanong ko sa kanya. "There's nothing to talk about, Bianca. She's staying here. End of discussion." "Tristan!" "What's wrong with you? Why are you making such a big deal out of this?" "Because she's a woman, Tristan! And you're bringing her into our house without even discussing it with me!" Napailing siya at napahawak sa noo. "You're being unreasonable." "Unreasonable? I'm your wife! Hindi ba dapat ako ang unang kinokonsulta mo kapag may ganitong desisyon?" "Alexis is my first love, Bianca. I hope you understand that." Parang may kung anong bagay na biglang bumagsak sa dibdib ko. First love? Hindi ko alam kung bakit ngayon ko lang narinig ang pangalan niya sa ganitong paraan. Tumingin ako kay Alexis. Tahimik lamang itong nakatayo habang pinagmamasdan kaming dalawa. "So, she's your first love?" mahina kong tanong. "Yes. And I don't want you to make her feel uncomfortable." Napatawa ako nang mahina, pero walang saya sa tunog nito. "What about me, Tristan? Don't you care about how I feel?" "Enough, Bianca!" "Three years tayong kasal! At ngayong anniversary natin, uuwi ka kasama ang first love mo at sasabihin mong dito siya titira?" "Stop acting like a child!" "Then stop treating me like I don't matter!" Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Nangingilid na ang luha sa mga mata ko. Biglang lumapit si Tristan at mariin akong tiningnan. "You're embarrassing yourself." "Then tell her to leave!" "Bianca, I said enough!" Pero hindi ako umatras. "No. I want her out of our house!" Bago pa ako makapagsalita muli, isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. SLAP! Napahawak ako sa pisngi ko habang nanlalaki ang mga mata. For a moment, everything went silent. Hindi ako makapaniwalang nagawa iyon ni Tristan. Ang lalaking minahal ko nang buong puso. Ang lalaking pinangakuan kong makakasama ko habang-buhay. Siya mismo ang nanakit sa akin. "Tristan..." nanginginig kong tawag. "Go to our room, Bianca. I don't want to hear another word from you." Hindi na ako sumagot. Hindi ko na rin kayang tumingin sa kanya. Tahimik akong tumalikod at naglakad papunta sa aming kuwarto. Pagkasara ko ng p***o, tuluyan nang bumuhos ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Napaupo ako sa gilid ng kama habang hawak ang namumulang pisngi. Sa labas, naririnig ko pa rin ang boses ni Tristan. "Are you okay, Alexis?" "Yes, I'm fine. I'm sorry about what happened." "Don't mind her. She'll get over it." Napakagat ako sa labi. Ilang sandali pa ay narinig ko ang mahina nilang tawanan. Habang ako, narito sa loob ng aming kuwarto, umiiyak dahil sa lalaking nangakong hindi ako sasaktan. Tumingin ako sa wedding picture naming nakapatong sa bedside table. Masaya kaming nakangiti roon. Pero ngayong gabi, hindi ko na alam kung sino ang lalaking pinakasalan ko. Dahan-dahan kong pinunasan ang mga luha ko. "Happy anniversary, Tristan," bulong ko. "Is this how you celebrate our three years together?" At sa unang pagkakataon, naisip kong baka hindi pala sapat ang pagmamahal para mapanatili ang isang kasal. ———Bianca's POVHindi ko alam kung paano ko hinarap ang umagang iyon.Halos hindi ako nakatulog kagabi. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Tristan.I never completely forgot her.Ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung saan ako nagkulang. Hindi ba ako naging mabuting asawa? Hindi ba sapat ang pagmamahal na ibinigay ko sa kaniya?Pero sa huli, iisa lang ang sagot na paulit-ulit kong naiisip.Hindi ko kasalanan kung pinili niyang lokohin ako.Bumangon ako sa kama at nag-ayos ng sarili. Paglabas ko ng kuwarto, nadatnan ko si Tristan sa dining area. Tahimik siyang kumakain habang may hawak na cellphone."Good morning," mahinang bati ko.Hindi siya tumingin sa akin."Morning."Umupo ako sa kabilang upuan. Ilang sandali kaming nanatiling tahimik hanggang sa marinig namin ang yabag mula sa hagdan."Good morning!"Si Alexis.Nakangiti siyang bumaba habang nakasuot ng simpleng pambahay na damit."Good morning, Tristan.""Morning," sagot niya.Umupo si Alexis sa tabi niya a
Bianca's POVHindi ko alam kung ilang araw na akong nagtitiis sa ganitong sitwasyon.Araw-araw, kailangan kong makita si Alexis sa loob ng bahay namin. Araw-araw, kailangan kong panoorin kung paano siya tratuhin ni Tristan na para bang mas mahalaga pa siya kaysa sa sarili nitong asawa.At araw-araw, kailangan kong magpanggap na wala akong nakikita.Pero hanggang kailan?Nakatayo ako sa harap ng salamin habang inaayos ang buhok ko. May plano sana akong bilhin na ilang groceries ngayong hapon, pero nagbago ang isip ko nang maalala kong may naiwan akong importanteng dokumento sa sasakyan ni Tristan.Kagabi niya iyon ginamit at sinabi niyang ilalagay niya sa glove compartment.Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan siya. Ilang ring din ang lumipas bago niya sinagot."Hello?""Tristan, nasa office ka ba?""Yes. Why?""May kailangan lang sana akong kunin sa sasakyan mo. Naiwan mo kasi 'yung folder ko roon.""Anong folder?""Yung blue na folder. Kailangan ko sana ngayon.""Bianca, busy ako.
Bianca's POV Ilang araw na ang lumipas mula nang dumating si Alexis sa bahay namin, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin ako sanay sa presensya niya.Araw-araw ko siyang nakikita. Minsan ay nasa sala siya, minsan naman ay nasa kusina. Kung minsan, kasama pa niya si Tristan na para bang wala akong ibang ginagawa kundi panoorin silang dalawa.At ang mas masakit, tila masaya ang asawa ko sa pagbabalik ng babaeng iyon."Bianca, can you prepare some coffee?"Napalingon ako kay Alexis na kasalukuyang nakaupo sa dining table habang may hawak na cellphone."There's a coffee machine in the kitchen. You can make your own."Bahagya siyang ngumiti."Oh, I didn't know how to use it. Can you help me?"Hindi ako nakapagsalita agad. Hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa niya akong utusan sa sarili naming bahay.Pero bago pa ako makasagot, dumating si Tristan."What's wrong?""Nothing," mabilis na sagot ni Alexis. "I just asked Bianca if she could make me some coffee."Tumingin sa akin si Tri
Bianca's POVNagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko.Sandali akong nanatiling nakahiga habang nakatingin sa kisame. Mabigat ang ulo ko at namamaga ang mga mata ko dahil sa pag-iyak kagabi.Dahan-dahan akong bumangon at napahawak sa pisngi ko.Masakit pa rin.Napapikit ako nang maalala ang nangyari kagabi. Ang anniversary namin ni Tristan. Ang pagdating niya kasama si Alexis. At higit sa lahat, ang sampal na hindi ko kailanman inakalang matatanggap mula sa sarili kong asawa.Napatingin ako sa kabilang bahagi ng kama.Wala si Tristan.Hindi ko alam kung umuwi ba siya sa kuwarto kagabi o kung doon siya natulog sa sala kasama ang bisita niya.Huminga ako nang malalim bago tuluyang tumayo. Kailangan kong maghilamos at maghanda ng almusal. Kahit masakit ang nangyari, ayokong hayaang tuluyang masira ang buong araw ko.Paglabas ko ng kuwarto, narinig ko agad ang boses ng dalawang taong nasa dining area."Good morning, Tristan!"Napahinto ako sa paglalakad nang makilala an












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.