āđāļāđāļēāļŠāļđāđāļĢāļ°āļāļSa loob ng Villamor Tower, naroon ang pekeng si Elicia kasama ang mag-amang sina Demon at Carlo. âGusto ko nang umuwi sa mama ko!â malakas na sigaw ni Carlo nang magising siya sa loob ng silid. âStop crying, Carlo! Kahit kailan, hindi ka na makakabalik sa mama mo!â matalim na saad ng pekeng Elicia habang mariing nakatitig sa bata. Mas lalo lamang umiyak si Carlo dahil sa takot. âSTOP CRYING! Kapag narinig ka ni Demon, papatayin ko ang mama mo!â galit na sigaw nito. âSoâĶ iyon pala talaga ang plano mo? Ang patayin ang tunay na si Elicia?â malamig na boses ang biglang umalingawngaw mula sa likuran nila. Nanlaki ang mga mata ng pekeng Elicia nang makita si Demon na nakatayo sa may pinto. âN-NoâĶ mali ang iniisip mo, Demon. Hindi koââ âSTOP PRETENDING!â mariing putol ni Demon. âMga pulis, hulihin ninyo ang babaeng ito! At hanapin ninyo ang tunay kong asawaâsi Elicia Villamor!â Agad na nilapitan ng mga pulis ang babae habang pilit itong nagpupumiglas. Lumipas ang ilang oras. Bumuk
âTama ba ang ginagawa ko?â bulong ni Eli sa sarili habang nakatayo sa gitna ng katahimikan ng paint house. Para bang ang buong lugar ay humihinga nang mabagal, at siya lang ang hindi makasabay. âBakit parang may maliâĶ pero hindi ko maintindihan kung ano?âHinawakan niya ang sariling sentido. May kumikirot na alaala sa likod ng kanyang isip, parang piraso ng salamin na hindi niya maikabit-kabit. âBakit wala akong maalala nang maayos? Sino ba talaga si Daniel sa akin? AtâĶ anong dahilan niya para tulungan ako?âAng mga tanong ay umiikot sa kanyang isipan na parang bagyong hindi tumitigil. Kanina lang, umalis si Daniel. Tahimik. Biglaan. At may bigat sa kanyang mga mata na parang may iniwan siyang hindi kayang sabihin.Ilang oras ang lumipas.Hindi mapakali si Eli. Sa bawat hakbang niya sa loob ng silid, tila may bumubulong sa kanya mula sa dingding, mula sa kisame, mula sa sarili niyang dibdib. Parang may katotohanang pilit lumalabas, pero siya mismo ang humaharang.Hanggang sa may napan
âAnong nangyayari? Sino ba ang taong dumating?â malakas na tanong ni Eli, halatang nag-aalala habang nakatago sa silid. âS-si FionaâĶâ maikling sagot lang ni Daniel. Hindi na niya naramdaman ang kirot ng sugat at ang dugong dumadaloy sa kamao niya; tila panandaliang napawi ng bigat ng emosyon na bumabalot sa kanya. Si Fiona ang dumating? Anong sinabi niya? Hinahanap ba niya ako?â tanong ni Eli sa sarili, bahagyang nanginginig sa takot at pag-aalala. âHindi ka niya hinahanap,â mahinang paliwanag ni Daniel, pinapahid ang pawis sa noo. âHindi mo ba narinig? Buong akala niya, ang babaeng kasama ni Demon ay ikawâĶ at hindi ibang tao.â Napabuntong-hininga si Eli, bahagyang napangiti sa gitna ng kaba. Hindi niya inasahan ang ganitong pangyayariâisang kalituhan na, sa kabutihang palad, nagbigay sa kanya ng panandaliang kapanatagan. Ngunit sa puso ni Daniel, nanatili ang galit at poot. Ang pagkawala ng kanyang ina at ang panlilinlang ni Demon ay patuloy na bumabalot sa kanya, sabay sa
âPASADO alas sais na nang makarating sina Eli at Daniel sa isang kompanya na dati nilang pinapasukan ni Fionaâat kung saan si Daniel ang manager noon. Bahagyang madilim pa ang paligid. Kakaunti pa lang ang empleyadong dumarating, at ang malamig na hangin ng umaga ay tila may dalang kaba. âBakit dito tayo pumunta?â mahinang tanong ni Eli habang palinga-linga. âBaka makita tayo rito ni Demon? âDi ba lagi siya rito? Kasi siya ang may-ari ngââ ââWag kang mag-alala,â putol ni Daniel, malamig ngunit kontrolado ang boses. âHindi na siya pumupunta rito. Ang kompanyang ito ay pag-aari ko naâĶ at wala na siyang karapatang pumunta pa rito.â Napatigil si Eli. âAnong ibig mong sabihin?â Tahimik lang si Daniel. Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa susi ng kotse, iwas ang tingin. May mga bagay na hindi pa niya kayang ipaliwanag. âPumasok na tayo. Baka may makakita pa sa âyo,â mabilis niyang sabi. âTalagang may makakakita sa akin dito. Kompanya ito,â sagot ni Eli na may halong inis at kaba.
Humakbang palapit si Daniel kay Elicia, mabigat ang bawat galaw na para bang pinag-iisipan niya ang bawat salitang lalabas sa kanyang bibig. Nakatingin siya nang diretso sa mga mata nitoâmga matang punong-puno ng sakit, pagod, at matagal nang kinimkim na pag-asa. âElicia,â marahan ngunit mariin niyang tawag. Napatingin si Elicia sa kanya. Namumugto ang kanyang mga mata, bakas ang puyat at walang tigil na pag-iyak sa mga nagdaang araw. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang mahigpit niyang niyayakap ang sarili, tila pinipigilan ang sariling tuluyang bumigay. âTutulungan kitang makuha ang anak mo sa pamilyang Villamor.â Parang tumigil ang mundo ni Elicia sa sandaling iyon. Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata, at napaatras siya ng kalahating hakbang, tila hindi makapaniwala sa kanyang narinig. âT-talaga?â nanginginig niyang tanong. âHindi ka nagsisinungaling, Daniel? Hindi mo lang ba ako binibigyan ng maling pag-asa?â Napalunok siya, at tuluyan nang tumulo ang isang lu
Madaling-araw nang magising si Eli. Mabigat ang pakiramdam ng kanyang katawan at masakit ang ulo niya. Sa dilim, unti-unti niyang inalala ang lahatâat doon siya kinabahan. âKailangan kong tumakasâĶ kailangan kong mabawi ang anak ko sa babaeng âyon,â nanginginig niyang sabi. âAko ang tunay na Elicia, kaya ako ang dapat na nasa lugar niya.â Tumayo siya kahit nanghihina ang tuhod at buong lakas na sumigaw, âTulungan niyo ako! Please! Tulungan niyo ako!â Ngunit walang sumagot. Ang boses niyaây agad nilamon ng katahimikan. Doon niya napagtantong nasa loob siya ng isang bodegaâmalawak, malamig, at walang kahit sinong makakarinig. Naupo siya sa sahig, pilit pinipigilan ang takot, nang bigla siyang makarinig ng mahinang katok sa pader. TokâĶ tokâĶ Nanlaki ang mga mata ni Eli. Mabilis siyang tumayo. âMay tao diyan! Tulungan niyo po ako!â sigaw niya, umaasang may sasagot. Sa halip, biglang lumakas ang katok. Sunod-sunod na kalabog ang tumama sa pader, paulit-ulit at mariin, dahilan p
Narinig ni Donya Ursula ang bulalas ni Janice at napairap ito, pero hindi maitatangging pareho silang nabibigo sa nangyayari. Nasa hallway sila, pareho pang nakaayos ang buhok at bihis na bihis na para bang laging handang lumitaw sa harap ni Demon â just in case. âNasaan ba si Charles? Hindi pa b
âAnong meron?â tanong ni Elicia, halatang naguguluhan at kakamulat pa lang ng mata. âAyaw mo! Ta-talagang inagahan ko pa ang paggising para lang ipagluto ka, tapos hindi mo gagalawin?!â sabi ni Demon, mababa at kontrolado ang boses, walang ngiti pero ramdam ang bahagyang pangamba sa reaksyon niya.
Saglit na katahimikan ang bumalot sa loob ng kotse. Tanging mahinang pag-iyak ni Elicia ang naririnig, habang nakapikit siyang mahigpit, parang hinihintay ang pinakamalalang pwedeng mangyari. Pero hindi umusad ang sasakyan. Ni hindi man lang binuhay ni Demon ang makina. Dahan-dahang ibinaba n
Humigpit ang lalamunan ni Elicia. Parang may dalawang kamay na marahang humahawak sa puso niya, pinipisil, pinipiga. Hindi agad siya nakapagsalita. Tumingin siya kay Charles, pero agad ding umiwasâbaka mabasa nito ang katotohanan na pinipilit niyang itago kahit sa sarili niya. âHindi ko alam,â mah







