LOGINLimang taon na mula nang tumalikod si Brielle Valderrama sa pangalan, sa mansyon, at sa pamilyang akala niya ay buo. Isang gabi, naabutan niya ang kanyang fiancé at ang sarili niyang kapatid sa iisang kama. Ang mas masakit: alam ito ng sarili niyang ina. Ngayon, “Sasha” na ang tawag sa kanya sa Maison Noctis, ang pinakamahal na bar sa lungsod, kung saan ang bawat gabi niya ay may presyo at ang bawat lalaki ay may maskara. Hanggang sa dumating si Room Seven. Si Axel Villareal: tahimik, mapanganib ang tingin, at laging may paalalang ikakasal na siya. Habang mas sinusubukan niyang paglaruan ito, mas siya ang nahuhulog sa sarili niyang laro. Pagkatapos, may sumundo sa kanya. Pinapauwi na siya ng ina niya, dahil ikakasal na ulit ito. Pag-uwi ni Elle, saka niya malalaman kung sino ang lalaking pakakasalan ng sarili niyang ina. Siya ang lalaking kinasasabikan niya. At may mas malaking lihim kung bakit sa lahat ng bar sa mundo, doon siya pumunta.
View MoreHindi ko alam kung sino ang unang gumalaw.Isang segundo, nasa pintuan kami, magkalapit ngunit hindi magkadikit, naghihintay ng isang taong magpapasya. Sa susunod, nasa loob na kami ng kuwarto ko, nakasara ang pinto sa likod niya, at ang likod ko ay nakasandal sa malamig na dingding habang ang mainit niyang palad ay nasa baywang ko.“Sabihin mong umalis ako,” hingal niyang sabi, ang noo niya ay nakadikit sa noo ko. “Sabihin mo, at aalis ako.”Dapat sinabi ko.Dapat nag-isip ako ng nanay kong natutulog sa kabilang dulo ng bahay. Dapat naalala ko ang kapatid kong nagtaksil, ang tatlong taong gulang na batang may mata ni Ethan, ang singsing na nasa kamay ng ibang babae para sa lalaking nasa harap ko.Pero ang sinabi ko ay: “Ikaw ang may fiancée.”“Alam ko.”“Ikaw ang dapat tumigil.”“Alam ko.” Hinaplos niya ang buhok ko, mabagal, para siyang takot na masira ako. “Pero ikaw ang unang babaeng gusto kong hindi tumigil.”Ako ang unang humalik.Hindi ito ang halik na ibinibenta ko. Hindi ito
Dinner. Siyempre may dinner.Sa mahabang mesa ng dining hall, nakaupo kami: si Mama sa ulunan, si Axel sa kanan niya, ako sa kaliwa, at sa tapat ko, isang upuang walang laman na hindi ko pinansin hanggang dumating ang taong pumuno rito.“Ate Elle!”Napatingala ako. Naka-pink na dress si Chloe, mas maganda at mas maamo kaysa sa naaalala ko. Bitbit niya ang isang batang babaeng may kulot na buhok. Tatlong taong gulang siguro, may mata na kilalang-kilala ko.“Ate, ito si Mika. Anak ko.” Nanginig ang boses ni Chloe. “Anak namin ni Ethan.”Parang may sumabog sa dibdib ko, pero hindi ko ipinakita. Matagal ko nang pinag-aralan ang ganitong sandali, ang sandaling magmumukha akong bato.“Maganda siya,” sabi ko, at nakita kong halos manghina sa ginhawa si Chloe. “Nasaan ang asawa mo?”“Hindi… hindi kami nagpakasal.” Yumuko siya. “Iniwan niya ako pagkapanganak ko.”Napatingin ako kay Mama. Tahimik lang siyang humihigop ng sopas, parang pinag-uusapan namin ang lagay ng panahon.Mapait akong napan
Hindi ko na nakita si Axel pagkatapos ng gabing iyon. Dalawang linggo. Dalawang linggo ng Room Seven na walang laman at ng pagtingin ko sa pinto tuwing may bumubukas, na hindi ko inaamin kahit sa sarili ko.Noong Huwebes ng umaga, habang natutulog ako sa maliit kong apartment, may kumatok.Isang matandang lalaking naka-barong at maayos ang buhok ang nasa pintuan, hawak ang sombrero sa dibdib. Nanlaki ang mata ko. Si Mang Teddy. Ang driver ng pamilya namin mula pa noong bata ako.“Señorita Brielle,” sabi niya, at halos mapaiyak ang matanda. “Limang taon ko kayong hinanap.”“Hindi niyo ako dapat natagpuan.”“Pinapauwi na po kayo ng mama ninyo.” Yumuko siya. “Ikakasal na po ulit si Madam Vienna. Gusto niyang nandoon kayo. Sabi niya… kahit ngayon lang.”Natawa ako, mapait. “Ikakasal ulit? Ang tagal nang patay ni Papa. At ngayon, bigla niyang naalala na may anak siya?”“Hindi po siya nagbago,” mahinang sabi ni Mang Teddy. “Pero may nagbago sa kanya. Hindi ko po alam kung ano. Basta, sabi n
Hindi ko dapat inuulit ang parehong lalaki nang higit sa dalawang beses. Iyon ang pang-apat na patakaran ko, hindi isinulat ni Madame, kundi ng sarili ko. Dahil ang mga lalaking bumabalik ay nagsisimulang mag-isip na may karapatan sila.Pero bumalik si Axel Villareal. Lunes, Miyerkules, Biyernes. Palagi, Room Seven. Palagi, reserved.At palagi, ganito: hindi siya humihingi ng kahit ano.Umuupo lang siya. Nag-uusap kami. Tinatanong niya kung anong paborito kong kulay (hindi ko sinasagot), kung natatakot ba ako sa dilim (hindi), kung may pangarap pa ba ako (tinawanan ko lang siya). At bawat gabi, sinusubukan kong sirain ang katahimikan niya, dahil ang katahimikang iyon ang pinakamapanganib na bagay na naranasan ko sa buhay.Bago ako umuwi nang gabing iyon, pinatawag ako ni Madame Cleo sa opisina niyang puno ng pulang velvet at mga litrato ng mga babaeng matagal nang umalis.“Umupo ka.” Hindi siya nagtaas ng boses; hindi iyon ang estilo niya. “Tatlong beses nang binabayaran ni Mr. S ang




![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)













Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.