Masuk"มามี๊!..." เสียงเล็กของเด็กวัยสิบขวบวิ่งลงมาจากชั้นสองของบ้านด้วยท่าทีลนลานก่อนที่เธอจะตะโกนเรียกคนเป็นแม่เสียงดังลั่นบ้าน"ลิลินหนูวิ่งตะโกนเสียงดังอีกแล้วนะคะ มามี๊เคยบอกว่ายังไงคะ?..." ก่อนที่เกวลินที่นั่งอยู่ในโซนของห้องรับแขกจะฉายสีหน้าคาดโทษลูกสาวจอมแก่นที่ยิ่งโตมาเธอก็ยิ่งได้รับความแสบซนมากจ
"คืนนี้หนูจะตอบแทนพี่ให้คุ้มค่าเลยค่ะ..." ริมฝีปากเล็กขยับบอกเสียงกระเส่าพร้อมกับปลดเปลื้องผ้าเช็ดตัวออกจากเรือนร่างกำยำก่อนที่จะโยนมันทิ้งไปบนพื้นอย่างไม่ใยดี ดวงตากลมโตเลื่อนไปมองยังแก่นกายยักษ์ที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมจะรบเต็มที่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ไม่เขินอายเหมือนแต่ก่อน เธอจับจ
"ทำไมถึงเงียบไปล่ะ" บรรยากาศในรถสปอร์ตหรูเต็มไปด้วยความเงียบสงบไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วที่หลุดออกจากร่างบางของคนด้านข้างเพราะเอาแต่เม้มปากมองยังวิวทิวทัศน์ด้านนอกโดยที่ในใจยังคงคิดถึงประโยคคำพูดที่ได้ยินเมื่อครู่ที่ยังคงวนเวียนอยู่แต่ในหัวไม่สามารถที่จะปัดมันออกได้เลย"เปล่าค่ะ...ช็อปปิ้งจนเหนื่อยมั้งคะ
"ใช่ค่ะ มาตอนเช้าแล้วก็กลับไปแล้วค่ะ...""ทำไมหนูไม่ปลุกพี่ล่ะครับ มันมาทำไม""ใครจะกล้าปลุกล่ะคะ เมื่อคืนกว่าพี่จะได้นอนก็เล่นกับลูกยันเช้าเลยไม่ใช่เหรอคะ...เสือแค่มาเล่นกับหลานเองค่ะไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร""อืม...งั้นเดี๋ยวพี่อาบน้ำเสร็จแล้วออกไปครับ""ไปกันค่าตัวแสบของมามี๊..." ก่อนที่ร่างเล็กของส
"คิคิ...เอาแบบนั้นเลยเหรอคะ""ปาป๊า...ปาป๊า~""ถ้าปาป๊าจับได้ขึ้นมา หนูต้องช่วยมามี๊ด้วยนะ...โอเคไหมคะ" สิ้นเสียงหวานเอ่ยบอก ร่างเล็กของสองแม่ลูกก็นั่งลงด้านข้างของคนตัวสูงที่ยังคงนอนหลับสนิทไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงนอนกว้างขวาง ก่อนที่เธอจะจัดการยัดแท่งปากกาใส่ของมือเล็กของลูกสาวตัวน้อยแล้วละเลงทำตัว
"พี่สิงห์!...อย่าวอแวสิคะ เดี๋ยวยัยหนูก็ตื่นเอาหรอก" ใบหน้าสวยของคนตัวเล็กที่กำลังอุ้มเด็กน้อยวัยสิบเดือนที่กำลังหลับตาพริ้มในอ้อมอกของเธอ ดวงตากลมโต จมูกทรงสวย และสีผิวขาวนวลละเอียดที่ได้จากผู้เป็นแม่มาเต็มๆ ทำให้เด็กน้อยดูน่ารักและน่าเอ็นดูไปหมด ก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาหันไปดุผู้เป็นสามีเล็กน้อยเมื
"แล้ว...""ถ้านายยังพูดถึงเขาอีก ฉันจะไปนั่งที่อื่น" ทว่าเจ้าของร่างสูงก็ต้องชะงักนิ่งไปเมื่อเสียงเล็กเอ่ยแทรกขึ้นก่อน"อืม ไม่พูดแล้ว"อึก! คนตัวเล็กก็ยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมาดื่มอีกครั้งท่ามกลางสายตาของไทเกอร์ที่หันมามองเธอด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงถึงความรู้สึกอะไรออกมาอึก!"ค่อยๆ เหล้ามันไม่หายไป
@PUB TWปึ๊ง!"เอามาอีก" เรียวปากเล็กเอ่ยสั่งกับชายหนุ่มร่างสูงที่ทำหน้าที่เป็นบาเทนเดอร์อยู่ในผับหรูใจกลางเมืองที่เธอมักจะชอบมาเป็นประจำ ก่อนที่น้ำสีอำพันที่เธอสั่งจะถูกยื่นมาตรงหน้าของหญิงสาวอึก! อึก!ซึ่งร่างเล็กเองก็ไม่รอช้า เธอรีบหยิบแก้วราคาแพงขึ้นมากระดกดื่มภายในรวดเดียวจนหมด พลางมือเล็กก็กว
"ซึ่งกลับกันวันนั้นเราก็ตกลงกันแล้วว่าพี่ก็ห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน ทีนี้พี่คงปล่อยฉันได้แล้วใช่ไหมคะ""..." มาเฟียหนุ่มนิ่งอย่างไม่รู้จะตอบอะไรก่อนที่คนตัวเล็กจะใช้จังหวะที่ชายหนุ่มเผลอสะบัดตัวลุกพรวดพราดทันที"คืนโทรศัพท์ฉันด้วยค่ะ" มือเล็กยื่นไปตรงหน้าคนตัวสูง"..." มาเฟียหนุ่มก็นิ่งไม่ยอมทำตา
"อื้ออ…ทำไมหมอนแข็งจัง" มือเรียวลูบเข้ากับอะไรสักอย่างก่อนที่ปากเล็กจะเอ่ยบ่นโดยที่ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองกระทั่ง..."ลวนลามฉันทั้งคืนยังไม่พออีกหรือไง" เสียงทุ้มหนาของใครอีกคนทำเอาร่างเล็กลืมตาขึ้นทันที"เชี่ย…" ก่อนที่ปากเล็กจะสบถออกมาเสียงดังเมื่อมองตามมือเรียวจึงได้พบว่าเธอกำลังเผลอลูบเข้ากับแผง







