เล่ห์รัก(เพื่อน)วิศวะร้าย

หลังจากที่กลับมาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภูริชญาก็มานั่งคิดอะไรอยู่คนเดียว เพื่อรอเวลาไปเรียน ตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงลามก ของไอ้เพื่อนชายคนสนิทกับผู้หญิงคนนั้น ในหัวเธอตอนนี้ก็มีภาพกิจกรรมอย่างว่า วนเวียนกวนใจอยู่ตลอดเวลา พยายามสลัดออกยังไงก็ไม่หลุด"นาบี!""ว๊ายยย อะ...ออม" แล้วเธอก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเพื่อนอีกคนเรียกเสียงดัง"มึงเป็นอะไรของมึง กูเรียกตั้งหลายครั้งแล้วนะ คิดอะไรอยู่" 'ออม พัชชา' เพื่อนสนิทอีกคนของกลุ่ม ก็ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าเพื่อนมีสีหน้าแปลกๆ"ปะ...เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร แล้วนี่ทำไมมึงมาเช้า" ก่อนที่เพื่อนรักจะถามอะไรไปมากกว่านี้ ภูริชญาก็รีบพูดขึ้นก่อน เพื่อไม่ให้เกิดข้อสงสัย"กูต่างหากไหมคะที่ต้องถามมึง อะไรจะมาเช้าขนาดนี้ เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมง""ความจริงมาตั้งแต่ก่อน 1 ชั่วโมงแล้ว เมื่อคืนน้ำชามันไปค้างด้วยไง ทีนี้ลืมกระเป๋าหนังสือไว้ที่รถ ก็เลยเอามาให้เนี่ย""อ่อ ว่าแต่เหม่ออะไรนะ""เปล่าไม่ได้เหม่อซะหน่อย""งั้นเหรอ ไปรอเรียนกันเถอะป่ะ มีเรื่องจะเม้าท์ด้วยค่า""อะ...อ่อ ไปสิ" แล้วทั้งสองสาวก็เดินตามกันเข้าห้องเรียนไปเพราะวันนี้เธอตื่นเช้ามาก ทั้งยั

"พวกมึงยังไม่เลิกคุยเรื่องลามกกันอีกเหรอ" เมื่อออกมาจากห้อง ภูริชญาก็ถามเหล่าเพื่อนตัวดี ด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่าย"..." รวมถึงกัญจาวีร์ด้วย เอาจริงๆ เธอก็ไม่ชอบเลย ที่ได้มาอยู่ในกลุ่มที่มีผู้ชายบ้าๆ อย่างสองคนนี้ วัชระก็เอาแต่จีบเธอ จนเธอเองรู้สึกรำคาญมาก ส่วนณวัตร วันๆ ก็พูดแต่เรื่องลามก จนเบื่อจะฟัง แต่ที่ยังอยู่ก็เพราะอยากอยู่ใกล้ผู้ชายคนเดียวในกลุ่ม ที่เธอหมายปองมาตั้งแต่ต้น ก็ได้แต่ทำตัวแสนดี เพื่อจะซึมซับเข้าไปอยู่ในชีวิตเขาให้ได้แค่นั้น แต่นี่ก็จะ 4 ปีแล้ว เขายังไม่มีท่าทีอะไรกับเธอเลย แล้วเทอมนี้ก็เป็นเทอมสุดท้าย เมื่อความแสนดีมันไม่ได้ผล เธอก็ต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว"ยัง คุยเรื่องใต้สะดือสนุกจะตาย แล้วมึงล่ะนาบีเคยหรือยัง" เมื่อมีเป้าหมายใหม่พวกเขา ก็ต่างจ้องคนสวยเพื่อรอคำตอบ ซึ่งแต่ละคนก็อยากรู้เหมือนกัน"ตอนนี้ยัง แต่ต่อไปก็ไม่แน่" เธอตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทั้งไม่ได้ด่าหรือโวยวายอะไร"โด่วววววว""มึงไม่แน่อะไรบี" คนที่เดินออกมาจากห้องก็ถามพร้อมกับขมวดคิ้ว ปกติแล้วภูริชญาจะไม่ใช่คนที่มาคุยเรื่องอะไรแบบนี้กับเพื่อน แต่วันนี้พอพูดอะไรที่แปลกไป ทำให้คนฟังอย่างเขารู้สึกแปลกใจไป

"มึงเป็นอะไรเพิร์ธ เป็นไรหื้ม" เมื่อเห็นสีหน้าของไอ้เพื่อนตัวดี ที่บึ้งตึงไม่มีท่าทีสงบลง ภูริชญาก็หันมาทำท่าทีถามอย่างออดอ้อน"เปล่า" เขาก็ตอบพร้อมกับปรายตามองความน่ารักของเธอ ตอนง้อเขา แล้วแบบนี้ใครจะโกรธนานได้"มึงโกรธอะไรกูหรือเปล่าเนี่ย""แล้วกูจะโกรธอะไรมึง""นี่แหละที่โกรธ นายก็แค่เข้ามาคุยเฉยๆ ยังไม่มีอะไรเลย""ไม่รู้สิ กูไม่ชอบมัน" แม่ง!"เอาแล้วเว้ย ผัวง้อเมียเมียง้อผัว" ณวัตรก็ยังพูดแซวอย่างติดตลก"พวกมึงรีบแดกเถอะจะได้กลับ" ก่อนจะพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด"เหลือแก้วเดียวของมึงนั่นแหละ รีบแดกเหอะมึงอ่ะ" วัชระก็ยู่ปากไปที่เหล้าแก้วนั้น ที่มันยังไม่แตะเลยสักอึก"กูไม่ไหว ใครกินน้อยสุดกินดิ" เขาหันไปมองที่เธอ เพราะวันนี้สังเกตอยู่ ว่าเธอไม่ได้ดื่มเยอะเหมือนคนอื่น"เออ เดี๋ยวกูกินเองก็ได้" ก่อนจะดื่มเหล้าแก้วนั้นจนหมด"..." ทำให้กัญจาวีร์ที่มองอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง เหล้าแก้วนั้น...และเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ทุกคนก็กำลังเตรียมตัวกลับ"เอ่อ... พวกมึงร้อนไหม""ก็ไม่นะ""ทำไมกูรู้สึกร้อนๆ""หึ แต่งตัวโป๊จนแทบจะแก้ผ้าเดินอยู่แล้ว มึงร้อนอะไร" ก่อนจะพูดจาประชดประชัน เพราะเขา

ตอนนี้อารมณ์เริ่มมาเต็มที่แล้ว เขาก็รีบลุกไปหยิบถุงยางอนามัย หลายกล่องออกมาจากลิ้นชัก ก่อนจะหันมามองเธอ ลังเลสักพักว่าไม่อยากใส่ แต่สุดท้ายก็ค้านความคิด รีบนำถุงยางอนามัยอย่างดี มาสวมใส่ทาบทับแกนกายใหญ่ในทันที"พะ...เพิร์ธ...กู...""ถือว่ากูบอกแล้วนะ รับกูให้ไหวแล้วกัน""ระ...รอยสักมึง" ลากนิ้วเรียวไปลูบเบาๆ"ทำไม""รูปผีเสื้อ?""อืม""ทำไมผีเสื้อ" รู้สึกแปลกใจ เพราะก็เพิ่งเห็นเหมือนกันว่าเขามีรอยสักรูปผีเสื้ออยู่ที่อก"ก็กูชอบผีเสื้อ""..." ชอบผีเสื้อ...สายตาเจ้าเล่ห์ของเขาก็มองไปที่เธอ ตอนนี้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความเป็นเพื่อนสนิทหรืออะไร ไม่มีอยู่ในหัวเขาเลยแม้แต่น้อย ความคิดด้านลบบอกแค่ว่า ต้องการ อยากจับกดเธอนอนไว้ใต้ร่าง แล้วจัดการกับร่างเล็กอันหอมหวานนี้แรงๆสิ้นสุดความคิดก็จัดท่า ให้เธอมานอนราบบนเตียง ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อม และรีบนำแท่งเอ็นใหญ่ไปจ่อที่รูแคบทันที"อ๊าา เพิร์ธธธ อื้มมมม" แท่งเอ็นใหญ่ก็พยายาม เสียบเข้าไปในรูแคบ แต่ด้วยความคับแน่น ทำให้เขาทุลักทุเลเป็นอย่างมาก"ผ่อนคลายนะบี เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น""มันเจ็บ แสบมาก""ใจเย็น ๆ ลองผ่อนคลายดิ แล้วมึงจะมีความสุขกูสัญญา""อ

ณ คณะการบัญชี"นาบี ทางนี้""อือ ทำไมมาเช้าจัง""กลับไปนอนบ้านมา แล้วนี่ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมหน้าซีดๆ" ไม่พูดเปล่าเพื่อนรักอย่างพัชชา ก็รีบเอามืออังหน้าผาก เพื่อเช็คดูอุณหภูมิให้เพื่อน"ไม่ได้เป็นไร" เธอก็ตอบด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย พร้อมกับถอนหายใจออกมา ก็เพราะเรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้นนั่นแหละ ทำให้เธอนอนไม่หลับเลยตั้งแต่เมื่อคืน ทั้งยังไม่รู้เลยว่าถ้าเจอไอ้เพื่อนตัวดี เธอจะทำหน้ายังไง"แต่ตัวร้อนๆ นะ""เอิ่ม... ก็เป็นไข้นิดหน่อย ไม่เป็นไรมากหรอก""แต่ก็เหมือนคนไม่ได้หลับได้นอน ตามึงนี่คล้ำนะ""ก็คงงั้น นอนไม่ค่อยหลับอ่ะ""เอ่อ ขอโทษนะคะ" แล้วอยู่ๆ ก็มีรุ่นน้องสะสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาหา"คะ?" พัชชาก็ตอบรับพร้อมกับทำสีน่าสงสัย"พวกพี่เป็นเพื่อนกับพี่เพิร์ธวิศวะ ปี 4 ใช่ไหมคะ""อ่อ ใช่ค่ะ""พอดีเมื่อวันก่อน พี่เพิร์ธขอ LINE หนูไว้ค่ะ แต่ก็ยังไม่เจอกันอีก รบกวนฝากไปให้ได้ไหมคะ""เอ่อ...ได้ค่ะ""นี่ค่ะ หนูชื่อมายด์นะคะ เรียนอยู่ปีสอง""น่ารักจังเลยนะคะ" พัชชาก็พูดพร้อมกับยิ้มให้"ขอบคุณมากค่ะ รบกวนฝากด้วยนะคะ ถ้าพี่บอกชื่อไป พี่เพิร์ธน่าจะจำหนูได้ วันนั้นลืมไป..." เธอคนนั้นก็พูดพร้อมกับยิ้มออกมา