บทที่ 2 Friends with benefits

“วันนี้ไอ้เพลล์มันพูดถึงเธอด้วย”

“ไปเจอกับเพลล์มาเหรอ?”

“อืม ก่อนมานี่แวะไปเอาของที่บ้านก็เลยเจอกัน”

เพราะบังเอิญอยู่คอนโดชั้นเดียวกัน เดมี่จึงไม่ต้องรีบร้อนอะไร เธอนั่งเป็นเพื่อนแผ่นดินระหว่างที่เขากำลังกินมื้อเย็นของตัวเองไปด้วย

บรรยากาศของความใคร่เมื่อสักครู่ได้จางหายไปจนเหลือเพียงแค่หนุ่มสาวที่อายุเท่ากันกำลังนั่งคุยเล่นกันเท่านั้น ราวกับว่าเรื่องเมื่อหลายชั่วโมงก่อนไม่เคยเกิดขึ้น ซึ่งนี่ก็เป็นอีกสิ่งที่เป็นความเคยชินจากหลายเดือนที่ผ่านมาที่เดมี่เริ่มปรับตัวได้แล้ว

แค่เป็นคนที่นอนด้วยกันได้ และสามารถพึ่งพิงได้ แต่ไม่มีความรู้สึกอะไรต่อกันที่มากกว่านั้น คือความสัมพันธ์แบบ Friends with benefits ที่เธอทำข้อตกลงร่วมกับเขา

“หึ...เพลล์มันบอกว่าเธอชอบพูดไม่ดีกับมัน วัน ๆ เอาแต่บ่น ให้ฉันระวังเธอเอาไว้ เพราะถ้าสนิทกันมากก็อาจจะเจอแบบเดียวกัน” แผ่นดินลอบมองสีหน้าที่พลันเปลี่ยนไปของคนด้านข้างไปด้วย เดมี่ที่อยู่กับเขาตอนนี้เป็นคนละคนกับที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาบอกมาอย่างสิ้นเชิง นั่นจึงทำให้เขาเริ่มอยากรู้ว่าเธอที่เป็นแบบนั้นจะแสดงออกมายังไง

“ใครบ้างที่ไม่บ่นลูกพี่ลูกน้องของดินล่ะ ถ้าเราเจอผู้ชายแบบนั้นเข้ามาจีบนะคงไม่มีทางจะมองแม้แต่หางตาหรอก” ถึงใบหน้าจะบูดบึ้งเล็กน้อยแต่เดมี่กลับไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรในสิ่งที่เพลล์พูดเลย เพราะเธอกับเพลล์เป็นเพื่อนที่สนิทกันมากจึงทะเลาะกันแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว

เพียงแค่แผ่นดินไม่มีทางได้เห็นมุมร้ายกาจของเธอตอนสู้รบตบมือกันอย่างเอาจริงเอาจังเท่านั้น

...และเขาจะไม่มีวันได้เห็นเด็ดขาด!

“หึ มันก็เป็นแบบนี้แหละ คงมีดีแค่หน้าตาอย่างเดียว ถ้าเทียบกับพี่ชายของมันแล้วต่างกันเหมือนฟ้ากับเหวเลย”

“แต่ตอนเจอกันครั้งแรกฉันแปลกใจเหมือนกันนะที่รู้ว่าเธอสนิทกับมัน”

“ช่วงตอนปีหนึ่งเราคงดวงตกแล้วจับสลากได้มากกว่า”

“ฉันจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกมันก็แล้วกัน” แผ่นดินหลุดหัวเราะออกมากับคำพูดของคนด้านข้าง นอกจากเดมี่แล้วเขาก็แทบจะไม่มีเพื่อนรู้ใจให้คุยกันได้ทุกเรื่องแบบนี้เลย

หรืออาจจะเพราะเขาไม่ได้มองหาใครเพิ่มมากกว่า

“พรุ่งนี้เราจะกลับไปนอนที่บ้านนะ คงกลับมาห้องวัน...” เดมี่ชะงักในตอนที่สายตาเหลือบไปมองที่หน้าท้องช่วงล่างของคนด้านข้างพอดี กล้ามท้องและ V-Cut ในส่วนล่างทำให้เธออดนึกถึงความอวบใหญ่ตรงส่วนนั้นของเขาไม่ได้ ยิ่งตอนที่มันเข้ามาในตัวเธอแล้ว...

เพียงแค่นึกถึงบทรักอันร้อนแรงในแต่ละครั้งก็ทำเอาเดมี่ไปต่อไม่ถูก

นี่เธอมี ‘เพื่อน’ ที่เพอร์เฟคขนาดนี้เลยเหรอ

“ทำไมเงียบไปล่ะ?”

“ปะ...เปล่า เมื่อกี้เราพูดถึงไหนแล้วนะ”

“เธอบอกจะกลับบ้าน”

“อ่า...ใช่ เราคิดว่าคงออกจากห้องพรุ่งนี้ช่วงสาย ๆ น่ะ แล้วก็คิดว่าจะแวะซื้อของไปฝากแด๊ดดี้กับหม่ามี๊ด้วย” มือของเธอเกี่ยวพันกันจนยุ่งเหยิงไปหมดจากการที่หลุดโฟกัสแค่เสี้ยววินาที นับว่าโชคดีที่แผ่นดินไม่ทันได้สังเกตจากการที่เขากำลังตักอาหารคำสุดท้ายเข้าปากอยู่

“จะไปซื้อที่ไหนล่ะ?”

“คิดว่าคงเป็นห้างใกล้ ๆ นี่แหละ ไม่ได้มีอะไรมากหรอก มีแค่พวกผลไม้กับของกินเล่น”

“งั้นไปด้วยกันมั้ย ฉันก็ว่าจะไปซื้อของอยู่เหมือนกัน”

“ได้สิ! งั้นไปห้างที่เราเคยไปด้วยกันนะ ถึงจะไกลหน่อยแต่คงไม่น่าเจอคนรู้จักแน่นอน” ดวงตาสวยเป็นประกายพร้อมกับน้ำเสียงที่ต่างจากตอนแรกสิ้นเชิง ถ้าแผ่นดินไปด้วยเธอจะได้มีเพื่อนช่วยเลือกของและไม่ต้องถือของเองด้วย

“แต่เธอมีเรื่องจะบอกฉันแค่นั้นเองเหรอ?”

“หืม?” เดมี่เลิกคิ้วขึ้นในตอนที่แผ่นดินเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ ๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ก่อนเขาจะโน้มตัวเข้ามาจนหญิงสาวต้องรีบขยับตัวหนี

“ดินอย่าแกล้งเราสิ” เดมี่รีบยกมือไปดันที่แผงอกกว้างเอาไว้ด้วยความรู้สึกใจไม่ค่อยดีกับมือของเขาที่กำลังยุ่มย่ามกับเธออีกครั้ง หากจะทำแบบนั้นกันอีกรอบเธอคงจะได้คลานกลับห้องของตัวเองแน่นอน

“หน้าเธอแดงนะ หรือว่าอยากจะต่ออีกรอบ?”

“พอเลยนะดิน! เราตกลงกันแล้วไงว่าจะทำแค่ที่เราไหว” มือเล็กเผลอทุบกำปั้นไปที่คนเอาแต่ใจอย่างแรงจนแผ่นดินต้องยอมหยุดกลั่นแกล้งเธอ ถึงจะนอนด้วยกันมาหลายครั้งแต่ดูเหมือนเดมี่จะยังคงไม่ชินกับเรื่องพวกนี้อยู่ดี

“ถ้าดินกินเสร็จแล้วเรากลับห้องก่อนนะ พรุ่งนี้ฝากโทรปลุกด้วย” หญิงสาวดันตัวลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกจากห้องไปก่อนทุกอย่างจะเกินเลยมากกว่านั้น ถึงเขาจะทำให้เธอมีความสุขได้ก็จริงแต่เรี่ยวแรงของแผ่นดินก็ดูเหมือนจะเกินไปเป็นอย่างมากเมื่อเทียบกับเธอ