บทที่ 5 มีคนไหนก็คนนั้น

เดมี่พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจเมื่ออีกคนไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เธอเกือบจะเป็นฝ่ายทำลายความสัมพันธ์นี้ไปเพราะอารมณ์แค่ชั่ววูบ ก่อนเขาจะหยิบถุงกระดาษที่ถือมาตอนแรกยื่นให้เธอ

“อะไรเหรอ?”

“เสื้อกันหนาว วันนี้เธอเรียนในห้องที่แอร์เย็นไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่ใส่ไว้เดี๋ยวจะป่วยแบบรอบก่อนนะ”

“มึงไม่คิดจะลุกไปทำอะไรเองเลยหรือไง?”

เสียงแทรกดังขึ้นพร้อมกับจานข้าวที่ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแรงทำให้เดมี่รีบหยิบถุงกระดาษไปวางไว้ด้านล่าง ก่อนเพลล์จะกระแทกตัวลงอย่างไม่สบอารมณ์

“ถ้าข้าวติดคอกูไม่วิ่งไปซื้อน้ำให้หรอกนะ แค่เอาข้าวมาให้ก็เป็นบุญคุณมากพอแล้ว”

“กูต้องไหว้มึงก่อนกินไหม?”

“แค่แนะนำสาวคณะมึงให้กูสักคนสองคนก็พอแล้ว”

แผ่นดินส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับถ้อยคำของลูกพี่ลูกน้องตัวเอง ดูเหมือนเขากับเพลล์คงมีมุมมองเรื่องผู้หญิงต่างกันมากเกินไปจริง ๆ

“กูไม่ได้รู้จักใครเยอะแบบมึง เพราะสำหรับกูคนไหนก็คือคนนั้น”

แผ่นดินตอบกลับโดยที่เหลือบมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามไปด้วย ทำเอาเดมี่รีบเบือนหน้าหลบเพราะเกรงว่าความหูตาไวของเพลย์บอยด้านข้างจะสังเกตได้

แต่ดูเหมือนประสาทสัมผัสของเพื่อนรักเธอจะลดลงไปมากเมื่ออยู่ด้วยกัน

“เออ พ่อเทพบุตร กูมันเลวเองแหละ ไว้กูจะรอแสดงความยินดีกับผู้หญิงที่ได้เปิดซิงมึงคนแรกแล้วกันนะ”

“...แล้ววันนี้มึงมีเรียนเหรอวะ คิดว่าจะไปอยู่กับเฮียเต” เพลล์ละใจความสำคัญออกไปในช่วงท้าย เพราะถึงยังไงเรื่องธุรกิจสีเทาของครอบครัวแผ่นดินก็ยังคงเป็นความลับ และดูเหมือนเดมี่เองก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ด้วย

ถ้าจะให้เธอรู้คงต้องรอให้แผ่นดินเป็นคนบอกเองจะดีกว่า

“เอาของมาให้เดมี่”

“หืม? ไอ้ดินเอาของมาให้เธอเหรอ?”

เดมี่ค่อย ๆ กลืนข้าวลงคอแล้วสบตากับเพื่อนสนิทด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน เพราะเธอกับแผ่นดินเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานนัก เพลล์คงจะคิดไม่ถึงว่าทั้งคู่ ‘สนิทกัน’ มากถึงขั้นไหน

“กูกำลังจะแวะไปหาเฮียเต เดมี่เลยฝากกูซื้อเสื้อกันหนาวมาให้ มันเป็นทางผ่านพอดีกูเลยไม่ติดอะไร”

เพลล์พยักหน้ารับโดยไม่ได้สงสัยอะไรในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เพราะจริง ๆ เขาเองก็ตั้งใจจะแนะนำแผ่นดินให้เดมี่รู้จักเพื่อสนิทกันในอนาคตอยู่แล้ว แผ่นดินเป็นคนที่ดูจะเอาใจใส่คนรอบข้างได้ดีกว่าเขา อีกทั้งยังเป็นคนที่ไว้ใจได้ หากวันไหนที่เดมี่อาจจะต้องการคนที่ช่วยเหลือก็จะได้มีคนอื่นให้เธอได้พึ่งพา

ถึงจะไม่ได้แสดงออกแต่เขาเองก็เป็นห่วงเพื่อนตัวเล็กมากเหมือนกัน

 

“มีอะไรเหรอเฮีย? กูกำลังจะเข้าไปอยู่”

หลังออกมาจากมหา’ลัยแล้ว แผ่นดินก็จะมุ่งหน้าจะไปหาพี่ชายของเขาต่อทันที เวลาว่างจากการเรียนแล้วชายหนุ่มก็มักจะไปศึกษางานจากเตชินท์อยู่เสมอ ทว่ายังไม่ทันได้ออกจากรั้วมหา’ลัยเตชินท์ก็เป็นฝ่ายที่โทรมาหาเขาเสียก่อน

(กูว่ากูนัดมึงตอนบ่ายโมงตรงนะ)

“โทษทีเฮีย พอดีแวะมาหาเพื่อนนิดหน่อย”

(เพื่อนผู้หญิงที่มึงนอนด้วยทุกคืนงั้นเหรอ?)

(มึงจะคบใครกูก็ไม่ว่าหรอกนะแต่อย่าให้เสียงานแบบนี้ อีกอย่างรู้ใช่ไหมว่าข้อมูลของเราเป็นความลับทั้งหมด)

“กูไม่เคยเอาเรื่องของเราไปเล่าให้ใครฟังอยู่แล้ว”

(กูจะมั่นใจได้ยังไงในเมื่อมึงทำตัวเหลวไหลตั้งแต่มีผู้หญิงคนนั้น แน่ใจเหรอว่าจะเป็นแค่เพื่อนกันแบบที่มึงบอกจริง ๆ)

“ถึงจะนอนด้วยกันแต่ผู้หญิงคนนั้นที่เฮียพูดถึงก็เป็นเพื่อนที่กูสนิทและไว้ใจมากที่สุดนะ เพราะฉะนั้นถ้าเฮียจะพูดเสีย ๆ หาย ๆ กูก็ขอให้เกรงใจเพื่อนคนนี้ของกูไว้ด้วย”

(ตอนแรกกูก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกนะ แต่ปกป้องกันขนาดนี้แน่ใจเหรอว่าเป็นแค่เพื่อนสนิทกันจริง ๆ)

เหมือนเขาจะได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ลอดผ่านปลายสายออกมา ยิ่งสร้างความรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างบอกไม่ถูกให้กับแผ่นดินมากกว่าเดิม เพราะเขาไม่เคยคิดอะไรกับเดมี่แบบที่เตชินท์กังวลเลย

และเขาก็ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกเธอแบบนี้ด้วย

“ข้อตกลงระหว่างเราชัดเจน ความรู้สึกที่กูมีแค่ในฐานะเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น และหวังว่าเฮียจะไม่มายุ่งกับเรื่องนี้อีก”

นิ้วเรียวยาวกดตัดสายโดยไม่ปล่อยให้อีกคนได้ทำให้เขาอารมณ์เสียมากกว่านั้น ตั้งแต่ที่เตชินท์เข้ามารับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัวเต็มตัวก็ดูเหมือนว่าเขาจะมีนิสัยแข็งกระด้างมากกว่าเมื่อก่อน

ไม่มีเพื่อน ไม่มีความรัก หรือคนรัก มีเพียงแค่ผลประโยชน์ที่ควรได้มาเท่านั้น

“ไอ้ดินมันคงไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่” เตชินท์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานก่อนจะเอนหลังบนเก้าอี้แล้วค่อย ๆ หลับตาลง

เขาเห็นความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นหากเรื่องความสัมพันธ์นี้หลุดออกมา แผ่นดินคงไม่รู้ว่าพ่อของผู้หญิงคนนั้นเบื้องหลังทำธุรกิจอะไร แต่ในเมื่อน้องชายเขาบอกว่าทั้งคู่คิดกันแค่เพื่อนนอนอย่างเดียวเรื่องก็คงจะจบได้อย่างง่ายดายโดยไม่มีอะไรให้ต้องกังวล