บทที่ 3 น้องสาว

“หึ...” เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากลำคอเมื่อเห็นรถยนต์ที่คุ้นเคยคอยขับตามเธอมาตลอดทางอย่างเช่นทุกครั้งที่ไปไหนด้วยกัน

คงไม่มีใครคิดว่าผู้ชายที่ดูอบอุ่นคนนั้นจะร้อนแรงแค่ไหนเวลาอยู่บนเตียง

และตอนนี้คงมีแค่เธอเท่านั้นที่รู้

“ขาาา~ แด๊ดดี้” เดมี่เอื้อมมือไปกดรับสายเมื่อเห็นเบอร์ที่ปรากฏขึ้นมา น้ำเสียงที่สดใสทำเอาคนฟังรู้สึกตกหลุมรักลูกสาวตัวน้อยที่หวนแหนของตัวเองอย่างนับครั้งไม่ถ้วน

(เดมี่ของแด๊ดจะกลับมารึยังครับ หม่ามี๊ของเราเตรียมของกินไว้เยอะเลยนะ)

“เดมี่มาซื้อของเข้าบ้านก่อนค่ะ อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึงบ้านแล้วค่ะ”

(งั้นแด๊ดจะรอนะ ไม่ต้องรีบขับรถล่ะ)

“รับทราบค่า จะซื้อของกลับไปฝากเยอะ ๆ เลย~”

หลังจากวางสายไปเดมี่ก็มุ่งหน้าไปที่ห้างสรรพสินค้าต่อทันทีเพื่อจะรีบกลับไปหาครอบครัวของเธอ

ชีวิตที่สมบูรณ์แบบทั้งฐานะ และการสนับสนุนจากครอบครัวราวกับเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยของบ้านทำให้หญิงสาวไม่ได้รู้สึกขาดหายอะไรเลย แต่คงไม่มีใครคิดว่าคนที่ชีวิตสมบูรณ์แบบขนาดนี้จะตัดสินใจเลือกมีความสัมพันธ์ในด้านความรักที่ไม่มั่นคงอย่างเช่นทุกวันนี้

ถ้าหากว่าเธอไม่เจอเรื่องที่ทำให้ต้องผิดหวังจนฝังใจถึงปัจจุบัน

 

“จะไปดูโซนไหนก่อน”

“ไปดูผลไม้ก่อน แล้วก็ค่อยไปโซนขนมแล้วกัน” เดมี่วางกระเป๋าลงในรถเข็นโดยมีคนด้านข้างที่อาสาดูแลเธอในวันนี้ สายตามุ่งมั่นเลือกของที่กลับไปฝากพ่อแม่อย่างตั้งใจโดยไม่ลืมที่จะแบ่งบางส่วนให้เพื่อนสนิทของเธอเป็นการตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปด้วยที่เขามาช่วยถือของให้

“อ๊ะ! จะเลี้ยวไปไหนเหรอ?”

“ครั้งก่อนเธอบอกว่าแบบขรุขระเจ็บใช่ไหม?”

“ดิน!” เดมี่ตัวแข็งทื่อเมื่อจู่ ๆ คนเข็นรถของเธอก็เลี้ยวเข้ามาในโซนที่เป็นของผู้ใหญ่แทนการไปซื้อของกินแบบที่ตกลงกันไว้ แถมท่าทางในการเลือกของของเขายังดูตั้งใจยิ่งกว่าตอนที่เธอเลือกของกินเมื่อสักครู่เสียอีก

ทำไมต้องใช้สีหน้าจริงจังตอนที่เลือกของแบบนั้นด้วยนะ!

“จริง ๆ ฉันชอบแบบบางมากกว่า แต่เธออยากได้กลิ่นหรือรสไหนไปเพิ่มหรือเปล่า”

“นะ...ไหนบอกว่าจะมาซื้อของจำเป็นไง”

“อันนี้ก็ของจำเป็น ที่ห้องเหลือไม่กี่กล่องเอง ใช้วันเดียวก็คงหมดแล้ว” คนหน้าไม่อายตอบเสียงเรียบแล้วเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเจลหล่อลื่นจำนวนห้าขวดใส่ในรถเข็นแทนระหว่างรอให้เพื่อนตัวเล็กของเขาตัดสินใจ

ขณะที่เดมี่ได้แต่กำมือแน่นกับภาพตรงหน้า เธออยากจะกรี๊ดต่อหน้าของเขาตอนนี้แต่เพราะผู้ชายตรงหน้าเป็นแผ่นดินจึงต้องพยายามลดทอนท่าทีของตัวเองเอาไว้จากหนึ่งร้อยอาจจะเหลือสักครึ่งหนึ่งที่จะแสดงออกให้เขาได้เห็น

“เธอคิดว่ารสไหนอร่อยที่สุดล่ะ?”

“ดินพอเถอะ เราอายพนักงานนะ” เดมี่กระซิบเบา ๆ

“จะอายทำไมในเมื่อเป็นเรื่องปกติ บางอันที่ฉันชอบเธออาจจะไม่ชอบก็ได้ ในเมื่อเราใช้ด้วยกันก็ต้องเลือกด้วยกันสิ”

“ดินตั้งใจแกล้งเราใช่ไหม” เพราะยิ่งเธอแสดงออกว่าเขินอายมากเท่าไหร่คนตรงหน้าก็ยิ่งพูดสองแง่สองง่ามออกมามากเท่านั้น

“หึ งั้นเอารสที่เธอไม่เคยลองก็แล้วกัน ถ้าใช้แล้วชอบอันไหนค่อยมาซื้อด้วยกันใหม่...เพราะเดี๋ยวเราต้องไปเลือกชุดนอนด้วยกันอีก” แผ่นดินแกล้งกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าในประโยคสุดท้ายให้ได้ยินกันสองคนแล้วจัดการหยิบถุงยางอนามัยที่ต้องใช้ใส่ลงในรถเข็น

จำนวนของพวกมันเยอะจนเดมี่ไม่สามารถคิดประมาณราคาคร่าว ๆ ในตอนนี้ได้ อีกทั้งคำพูดเมื่อครู่ยังทำให้เธอรู้สึกเขินอายไม่หาย

ชุดนอนที่เขาพูดถึงคงหมายถึงชุดนอนที่จะทำให้เธอไม่ได้นอนเลยมากกว่า

“ดินจงใจแกล้งเราใช่ไหม! ละ...แล้วทำไมวางกล่องถุงยางแบบนี้เนี่ย! เอากระเป๋าเราปิดไว้เลยนะ”

“รีบตามมาเดี๋ยวพาไปเลือกของกิน จะได้มีเวลาไปซื้อชุดนอนใหม่ด้วย เพราะมาซื้อเองมันนึกภาพตอนเธอใส่ไม่ออก”

ในเมื่อไม่สามารถต่อปากต่อคำตามต้องการได้ เดมี่จึงเลือกเดินตามแผ่นดินไปเพื่อไม่ให้เพื่อนลามกของเธอได้พูดอะไรมากกว่านั้น ซึ่งมันก็ได้ผลเมื่อชายหนุ่มเปลี่ยนไปหยิบขนมหวานมาดูแทน

“อันนี้อร่อยไหม?”

“ดินกินขนมพวกนี้ด้วยเหรอ ตอนนั้นเราชวนกินเค้กก็บอกว่าไม่ชอบของหวาน”

“ซื้อกลับไปให้ลลินน่ะ ได้ยินงอแงกับเพื่อนว่าอยากกินขนมอันนี้”

“...แต่ฉันไม่รู้ว่าใช่แบรนด์ที่ลินชอบรึเปล่า” แผ่นดินตอบกลับโดยที่ไม่ได้หันไปมอง ระหว่างนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาข้อมูลรีวิวของขนมในมือไปด้วย

“งั้นของกินที่ดินมาซื้อวันนี้...”

“อืม ของลินทั้งหมดเลย ช่วงนี้ใกล้สอบแล้วลินคงเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้อง ฉันเลยต้องซื้อของไปให้กำลังใจหน่อย”

ความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นกับเดมี่หลังได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของชายหนุ่ม

‘ลลิน’ น้องสาวที่แผ่นดินรักมากที่สุด ผู้หญิงที่ได้ใกล้ชิดกับแผ่นดินแทบจะตลอดเวลา ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรชื่อของผู้หญิงคนนี้จะออกมาจากปากของแผ่นดินเป็นคนแรกเสมอ

เธอคงจะรู้สึกว่ามันเป็นความรักที่ดูอบอุ่นและน่าอิจฉาเป็นอย่างมาก หากว่าเป็นความรักที่พี่ชายมอบให้น้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง แต่มันกลับไม่ใช่อย่างนั้นเมื่อลลินเป็นเพียงลูกบุญธรรมที่พ่อกับแม่ของแผ่นดินรับเลี้ยงไว้เท่านั้น

เธอยังคงจำได้ดีที่เขาเคยผิดสัญญาในวันเกิดของเธอเพียงแค่ลลินโทรมาเอ่ยปากขอให้พี่ชายกลับไปนอนที่บ้านเท่านั้น แผ่นดินในตอนนั้นก็พร้อมตอบตกลงโดยลืมเรื่องของคนอื่นไปจนหมด เพราะน้องสาวของเขาเป็นที่หนึ่งในชีวิตผู้ชายคนนี้อยู่เสมอ

จากความรู้สึกสนุกที่ได้มาซื้อของในตอนแรกจึงเหลือเพียงแค่ความอึดอัดใจเท่านั้น

เธอก็แค่รู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ตอนนั้นที่แผ่นดินผิดคำสัญญาที่ให้ไว้...ไม่ได้อยากจะรู้สึกไม่ดีกับคนที่ยังไม่เคยเจอหน้าเลย