บทที่ 4 ผู้ชายซื่อบื้อ

เพี๊ยะ!

  “โอ๊ย! นี่เธอมาตีฉันทำไมวะ”

  “นายไปพูดถึงฉันให้คนอื่นฟังว่ายังไง!” ฝ่ามือเล็กสลับกับกำปั้นรัวใส่ที่กล้ามแขนชายหนุ่มอย่างเต็มแรงด้วยความโกรธเคือง ขณะที่เพลล์เอาแต่มองเพื่อนสนิทที่มาระบายอารมณ์ใส่เขาอย่างไม่เข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนัก

  หรือวันหยุดที่ผ่านมาลูกคุณหนูอย่างเธอโดนคนที่บ้านขัดใจ?

“นี่เธอเมนส์มาหรือไง แล้วฉันไปพูดเรื่องของเธอให้ใครฟัง?”

“ก็ลูกพี่ลูกน้องของนายไง! หาว่าฉันชอบเอาแต่พูดไม่ดีใส่แล้วไม่ดูการกระทำตัวเองบ้างเหรอ!”

“ไอ้ดินเล่าให้เธอฟัง? อ๋อ...เดี๋ยวนี้สนิทกันแล้วดิ”

เพี๊ยะ!

“ถ้าฉันไม่สนิทกับดินก็คงไม่รู้หรอกว่านายไปปล่อยข่าวมั่ว ๆ ขนาดไหน”

“มันก็เป็นเหมือนเรื่องที่พวกผู้ชายคุยกันในวงเหล้าไม่ใช่เหรอวะ แล้วอยู่ต่อหน้าไอ้ดินเห็นทำตัวเหมือนนางฟ้าขนาดนั้น ฉันก็ต้องบอกญาติตัวเองให้เตรียมใจเอาไว้สิ”

“แล้วเรื่องในวงเหล้าของนายคือการเอาฉันไปเป็นประเด็นงั้นเหรอ!”

“โอ๊ย! หยิกแบบนี้เจ็บนะเว้ย ฉันจะฟ้องพ่อของเธอว่าลูกสาวที่เขาประคบประหงมมาทำร้ายร่างกายคนอื่นแบบนี้”

“งั้นฉันจะเอาเรื่องที่นายแอบสับรางทุกวันไปบอกพวกผู้หญิงของนายให้หมดเลย จะได้ให้ทุกคนเตรียมใจเอาไว้เหมือนกันไง”

“ไอ้ดินช่วยกูด้วยสิวะ”

ดวงตาของเดมี่ชะงักในตอนที่ได้ยินชื่อของบุคคลที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุดออกมา ก่อนหญิงสาวจะยอมปล่อยมือออกจากแขนของเพลล์แล้วค่อย ๆ มาวางบนหน้าตักราวกับเมื่อครู่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น

“ตัวแค่นี้ทำไมแรงมือดีจังวะ เป็นเมียกูก็ไม่ใช่ แต่ชอบบ่นกูจัง”

“บอกว่าอย่าพูดคำหยาบไง!”

“กูนั่งด้วยได้ไหม?”

“เออนั่งดิ เผื่อว่าชีวิตกูจะได้ปลอดภัยบ้าง”

แผ่นดินปรายตามองใบหน้าบูดบึ้งของหญิงสาวตรงข้ามตามคำพูดของเพลล์แต่เดมี่กลับเบือนหน้าหลบสายตาเขาไปทางอื่นราวกับไม่ได้รู้จักกัน

“ถ้ารู้ว่าจะเมนส์มาแบบนี้กูไปกินข้าวกับน้องหมวยดีกว่า”

“ไอ้เพลล์”

“อะไร?”

“ไปสั่งข้าวให้กูหน่อย เอาเหมือนมึงอะไรก็ได้”

“พวกกูสั่งแล้ว มึงก็ไปสั่งเองดิ ร้านสามบอกเขาว่าข้าวผัดทะเลไม่หวาน”

“ถ้าจะโง่ขนาดนี้ก็อย่าเป็นเสือผู้หญิงเลย” แผ่นดินลอบถอนหายใจออกมาพลางจัดถุงกระดาษที่วางไว้ด้านข้างไปด้วย สร้างความงุนงงให้กับอีกคนไม่น้อย

วันนี้ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด

“ฮะ!? มึงว่าคนที่เป็นว่าที่เกียรตินิยมอันดับหนึ่งว่าโง่เหรอวะ”

“กูก็ว่าที่เกียรตินิยม เดมี่ก็เหมือนกัน แต่ไม่เห็นจะมีใครเป็นแบบมึง”

“นี่มึงติดนิสัยอารมณ์แปรปรวนมาจากผู้หญิงคนนี้รึไง? รู้งี้กูไม่น่าแนะนำให้พวกมึงรู้จักกันเลย”

“แล้วจะไปหรือไม่ไป?”

“เออ กูก็ไม่อยากอยู่หรอก เชิญคนฉลาดทั้งสองคนอยู่ด้วยกันไปเถอะ” เพลล์จัดระเบียบเสื้อของตัวเองแล้วลุกออกมาจากตรงนั้นด้วยความหัวเสียปนไม่เข้าใจ ทำให้แผ่นดินได้อยู่ตามลำพังกับเดมี่ตามที่เขาต้องการ

“โกรธฉันเรื่องอะไร” เมื่อเห็นว่าเพลล์ยอมลุกออกไปแล้วแผ่นดินจึงถามขึ้นมาทันทีโดยไม่อ้อมค้อม เพราะเขาคงมีเวลาคุยเรื่องส่วนตัวกับเธอไม่มากนัก

วันนั้นจู่ ๆ เดมี่ก็บอกว่ารู้สึกไม่สบายแล้วไม่เดินดูของต่อ แถมตอนที่เธอกลับมาที่คอนโดแล้วเขาก็ติดต่อไม่ได้ ไม่ว่าจะมองยังไงทุกอย่างมันก็แปลกไปอยู่ดี

“ถ้าดินจะมาหาเพราะเรื่องนั้นเราคงไปนอนด้วยไม่ได้หรอกนะ ช่วงนี้เรารู้สึกเหมือนจะมีประจำเดือนเลยไม่มีอารมณ์หรอก”

“ประจำเดือนเธอมาช่วงปลายเดือนไม่ใช่หรือไง? แล้วทำไมฉันถึงติดต่อเธอไม่ได้”

“เราแค่ยุ่งจนไม่มีเวลาจับโทรศัพท์เลยไม่รู้ว่าดินติดต่อเข้ามา วันหลังจะพยายามเช็คบ่อย ๆ ให้แล้วกัน”

“เธอคิดว่าฉันจะซื่อบื้อเหมือนไอ้เพลล์หรือไง? ถึงเราจะรู้จักกันได้ไม่ถึงปีแต่ยังไงเธอก็เป็นเพื่อนที่สนิทมากที่สุดของฉันนะ แค่เธอเปลี่ยนไปแค่นิดเดียวทำไมจะดูไม่ออก ทำไมมีอะไรถึงไม่ยอมบอกกันตรง ๆ”

“เพื่อนสนิท...” เดมี่พึมพำเบา ๆ กับสิ่งที่แผ่นดินพูดออกมาอย่างไม่ต้องคิดอะไรเลย มันทำให้เธอฉุกคิดถึงความรู้สึกแรกตอนที่ยอมอยู่ในความสัมพันธ์แบบเพื่อนนอนกับเขาได้ ว่าความตั้งใจของเธอคือเพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองต้องมีความรู้สึกแบบเมื่อก่อนให้กับใครอีก เป็นเพียงแค่การสนใจความสุขของตัวเองเท่านั้น

เธอลืมไปว่าถึงแผ่นดินจะทำดีด้วยยังไงเขาก็คงเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาเหมือนคนอื่นอยู่ดี

“ดินไม่ต้องกังวลหรอก ยังไงเราก็ไม่คิดจะตัดเพื่อนกับดินอยู่แล้ว แค่รู้สึกเหมือนไม่อยากคุยกับใครในช่วงนี้น่ะ” เดมี่หันมาสบตาแล้วตอบเสียงเรียบ ความรู้สึกน้อยใจในตอนแรกมันรู้สึกเบาลงไปเมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อก่อนของตัวเองได้

“ฉันเชื่อเธอได้ใช่ไหม? เพราะลลินก็ชอบโกหกฉันแบบนี้เหมือนกัน”

“เราไม่เหมือนกับน้องสาวของดินหรอกนะ”

“อืม...ถ้าเธอบอกแบบนั้นฉันก็จะเชื่อ”