(KABANATA) 04

Lorraine's POV

“Hello, Lorraine,” he said smoothly, his gaze locked onto mine.

Napalunok ako. Hindi makapaniwala sa nakikita.

"Why are you here?"

Ngumiti siya at humakbang nang isang beses papalapit sa akin. Dumukwang siya sa aking mukha dahilan upang mapa-atras ako ng bahagya.

“As I live and breathe…” he added, a hint of amusement in his tone. “We will meet again.”

My fingers tightened slightly around my clutch.

“Anong ginagawa mo dito?” muling tanong ko sa kanya.

He tilted his head slightly, studying me.

“Same as you,” he replied. “Attending a party.”

My brows pulled together.

“Whose guest are you?” I pressed.

Because this...this wasn’t just coincidence.

His lips twitched.

“Does it matter?” he asked lightly.

“Yes,” I answered without hesitation.

For a second, he just looked at me.

Then he let out a soft breath, almost like a quiet laugh.

“You really meant it, huh,” he murmured. “That ‘never seeing each other again’ part.”

I didn’t respond.

Didn’t look away either.

Because I refused to let him see anything more than what I allowed.

“This isn’t funny,” I said instead.

“Did I say it was?” aniya sa isang kalmado ngunit nakakapanindig balahibong tinig.

Habang nakikipagtitigan ako sa kanya ay hindi ko maipaliwanag ang kakaibang lamig na yumakap sa aking katawan. Para akong sinasakal sa paraan ng kanyang pagtitig sa akin.

His eyes moved over my face...briefly lingering on my eyes… as if noticing something I hadn’t managed to hide completely.

“You don’t look okay,” he said, quieter this time.

Something in me tightened.

"Don’t act like you know me, Mark."

His gaze didn’t waver.

“I don’t,” he agreed.

Then, softer.. “But I know that look, Lorraine. Kaya alam ko na hindi ka okay.."

D*mn him!

I exhaled sharply, shaking my head.

“This is a mistake,” I muttered. “We shouldn’t even be talking. And I don't even know you, all I know is that we had s*x. I paid you and that's it. Kaya hindi ko lubos maisip kung bakit ka nandito gayong ang gabing iyon ay ang unang beses na nagkakilala tayo," I said...and when I didn't get any response from him I looked away.

I moved to walk past him, but before I could fully step away...his voice stopped me.

“Your husband seems… interesting,"

I froze.

Slowly... I turned my head just enough to glance at him.

“What do you mean?” I asked, my tone colder now.

He pushed himself off the wall, standing straight.

“I mean,” he said calmly, his eyes holding mine, “I saw what happened earlier. And coincidentally, I heard what he said to his guest. And I don't like what he said, Lorraine."

My stomach dropped.

So he saw it?

The humiliation and everything.

I looked away first this time.

“Then you should mind your own business,” I said quietly.

Pero imbes na matinag siya sa sinabi ko ay muling sumilay ang mapanuyang ngiti sa kanyang labi. At mula sa aking mga mata ay unti-unting bumaba ang kanyang tingin sa aking labi.

Napasinghap ako ng pasadahan niya ng kanyang dila ang pang-ibaba niyang labi. Hindi inaalis ang tingin sa akin, at bagkus ay humakbang pa upang muli akong lapitan.

"Siya ba ang dahilan kung bakit niyaya mo ako ng gabing iyon?" panimula niya, tuloy-tuloy ang paghakbang papalapit sa akin at siya rin ang pag-atras ko papalayo sa kanya.

"May ginawa ba siya na tumulak sa iyo upang makipagtalik sa ibang lalaki gayong may asawa ka naman?" dagdag niya hanggang sa tuluyan na niya akong mai-corner.

Wala na akong takas...ngayon ay hawak na niya ang magkabila kong beywang, at agad kong natutop ang aking hininga ng bigla niyang hinawakan ang aking pang-upo.

"M-Mark--"

"If that's the reason.. why don't we just start sleeping with each other--"

Hindi na niya nagawa oang tapusin ang kanyang sasabihin nang malakas ko siyang itinulak papalayo sa akin.

"Lorraine..." boses iyon ni Auntie Selene.

At halos sabay-sabay kaming napalingon sa kanya ni Mark.

"Mark?" bulalas niya, agad na kumunot ang aking noo lalo na ng mapansin ko ang pagliwanag ng kanyang mukha.

Anong ibig sabihin nito?

Kilala niya ba si Mark?

"Ikaw nga..." muling usal ni Auntie, at nanlaki ang aking mga mata nang bigla itong tumakbo papalapit sa kanya at niyakap niya ito nang mahigpit.

"Ang laki-laki mona. Buhat buhat lang kita noong huli tayong nagkita!!!"

Para akong tuod na nakatayo sa isang tabi at nakatingin lamang sa kanila. Habang ang puso ko ay halos sumabog na sa sobrang kaba, dahil masyadong masama ang pakiramdam ko sa nakikita ko ngayon.

"Hindi mo sinabi na makakarating ka?" dagdag ni Auntie at sa wakas at lumayo na ito kay Mark, ngunit ang mga kamay niya ay nakahawak pa rin sa magkabilang pisnge ng lalaki.

Narinig ko ang baritonong boses niyang tumawa at sa hindi ko malamang dahilan ay agad na nagsitayuan ang aking balahibo.

"Sorry, Aunt. Kakatapos lang kasi ng operasyon namin. Kakauwi ko lang noong nakaraang araw," paliwanag niya at muling ibinalik sa akin ang tingin.

Agad na sumunod si Auntie Selene...at nang nagtama ang mata naming dalawa ay ngumiti siya.

"Hindi mo sinabi sa akin na nagkita na pala kayo nitong pinsan mo,"

Nalaglag ang panga ko sa sinabi niyang iyon. Halos lumuwa na ang mata ko sa matinding gulat, at huminto sa pag gana ang utak ko...hindi mai-proseso ang aking narinig.

"Hindi mona ba nakikilala si Mark?" muling usal niya at hinila papalapit si Mark sa tabi niya. "Pinsan mo siya, Lorraine. Anak siya ng tita Isabelle mo," dagdag niya.

"P-Pinsan? p-paanong?"

"Ang asawa mong si Brando ang nag-imbita sa kanya...nalaman niya kasing nasa Pilipinas na itong si Mark. Kaya ngayon ay nandito siya sa bahay niyo..."

What the h*ll in the world is going on here?

He's the distant cousin my aunt has been telling me?

What the....

Did I just f*cked my own cousin?

TO BE CONTINUED.....