KABANATA 2

AYA'S POV

Nang bumukas ang pinto ng elevator, mabilis na lumabas si Sir Lucius nang hindi man lang ako tinitingnan o tinatanong kung ayos lang ba ako. Naiwan akong nakatayo sa loob, habang unti-unting bumabalik ang lamig ng aircon. Ang kaniyang huling sinabi ay tila isang malakas na sampal na paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko.

"Crying doesn’t pay the bills. It just makes you look pathetic."

Gusto kong magalit sa kaniya dahil sa kaniyang kawalan ng puso, pero higit sa galit, ramdam ko ang matinding pagkapahiya. Tama naman siya. Kahit mag-iiyak pa ako ng dugo rito, hindi mabubura ang katotohanang niloko ako ni Evan at hindi mababawasan ang singil sa ospital ni Nico.

Mabilis akong lumabas at nag-ayos ng sarili sa restroom. Pinunasan ko ang mga mata ko at pinilit na magmukhang maayos. Pagdating ko sa main lobby, sinalubong ako ng mas maraming tao at mas matinding ingay. May darating na importanteng investors ngayong gabi, at kaming mga coordinator ang kailangang sumalo sa lahat ng demands nila.

“Aya! Saan ka ba galing?!” Isang matinis na boses ang bumasag sa konsentrasyon ko.

Si Bianca Reyes. Siya ang senior coordinator at ang pinakamatinding sakit sa ulo ko rito sa hotel. Maganda siya, galing sa mayamang pamilya, at alam ng lahat na may gusto siya kay Sir Lucius.

“Na-trap po ako sa elevator, Ms. Bianca. Namatay po ang kuryente kanina,” paliwanag ko habang mabilis na kinukuha ang aking clipboard.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may mapang-uyam na ngiti. “Elevator? O sadyang nagpapakatamad ka na naman? At tingnan mo nga ’yang mukha mo. Para kang galing sa lamay. Inayos mo ba ang seating arrangement sa VIP lounge?”

“Ginagawa ko na po...”

“Ayusin mo na ngayon din! Ayokong mapahiya tayo sa mga Alvero. At siguraduhin mong walang kahit isang dumi ang mga baso roon. Kapag may narinig akong reklamo, asahan mong wala kang matatanggap na bonus ngayong buwan,” bulyaw niya bago ako tinalikuran.

Napasapo ako sa aking noo. Ang bonus na iyon ang inaasahan ko para sa pambayad ng renta namin dahil sa ginawang paglustay ni Evan sa pera ko.

Habang naglilinis ako sa VIP lounge, hindi ko maiwasang mapatingin sa bintana. Malayo na ang narating ng gabi. Sa bawat punas ko ng baso, naalala ko ang mukha ni Evan kasama ang babaeng iyon sa mismong kama namin. Ang sakit ay tila isang kutsilyong unti-unting hinihiwa ang puso ko. Paano niya nagawa iyon? Paano niya nagawang itapon ang tatlong taon namin habang hirap na hirap ako?

Ring... Ring...

Tumunog ang phone ko. Sa kaba ko, muntik ko nang mabitawan ang basong hawak ko. Ang nurse ni Nico.

“Hello, Ma’am? Si Nurse Mila po ito,” bungad ng boses sa kabilang linya. “Pasensya na po sa istorbo, pero kailangan niyo na pong madala rito ang mga gamot ni Nico para sa nebulizer niya. Inaatake po siya ng hika ngayon at wala na po kaming stock ng kaniyang gamot.”

“Ano po? Sige po, Nurse... bibili agad ako pagkatapos ng shift ko,” nanginginig kong sagot.

“Pakiusap po, Ma’am. Kailangan ito ni Nico bago mag-hatinggabi.”

Pagkababa ko ng phone, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napaupo ako sa isang tabi at tahimik na humikbi. Wala akong pera. Ang huling sandaang piso sa pitaka ko ay para sa pamasahe ko pauwi. Wala akong mahihiraman dahil halos lahat ng kakilala ko ay nautangan ko na.

“What are you doing here?”

Isang malalim at pamilyar na boses ang narinig ko mula sa pinto. Agad akong napabalikwas ng tayo at mabilis na pinunasan ang aking mga mata.

Si Sir Lucius. Nakatayo siya roon, hawak ang kaniyang tablet, at ang kaniyang mukha ay tila walang kahit anong emosyon.

“S-Sir... pasensya na po. May inaayos lang po ako,” utal kong sabi.

Lumapit siya sa akin. Huminto siya nang may ilang dipa ang distansya. Tumingin siya sa basong hawak ko, at pagkatapos ay sa aking mga mata na alam kong namumula pa rin.

“I told you, crying is pathetic,” malamig niyang sabi. “Hindi ba’t sinabihan ka na ni Ms. Reyes na tapusin ang mga gawain mo rito? Bakit nag-aaksaya ka ng oras sa pag-iyak?”

“Sir, kailangan ko lang po talaga ng tulong... ang kapatid ko po...”

“This is a hotel, Dizon. Not a charity foundation,” putol niya sa akin. Ang kaniyang boses ay walang bahid ng awa. “Lahat ng empleyado rito ay may kanya-kanyang problema. Kung bibigyan ko ng atensyon ang bawat luha niyo, hindi na tatakbo ang kumpanyang ito.”

Napatitig ako sa kaniya. Sa kaniyang mamahaling suit at maayos na hitsura...tila wala siyang pakialam kung may mga taong nalulunod na sa paligid niya basta’t maayos ang takbo ng kumpanya niya.

“Naiintindihan ko po, Sir. Pasensya na po,” sabi ko habang nakayuko.

“Finish your work,” huling sabi niya bago siya tumalikod at lumabas.

Naiwan akong mag-isa, habang hawak ang baso. Ang bawat salita niya ay tila mga pako na lalong nagpapabigat sa pasanin ko. Wala akong ibang mapupuntahan. Wala akong ibang mahihilingan. Sa gabing ito, sa gitna ng marangyang hotel na ito, pakiramdam ko ay ako na ang pinakakawawang tao sa mundo.

Kinuha ko ang aking clipboard at pinagpatuloy ang trabaho. Bawat galaw ko ay mabigat, bawat hininga ko ay may kasamang panalangin na sana ay kayanin pa ni Nico. Kailangan kong lunukin ang lahat ng sakit para lang makatawid sa araw na ito.