All Chapters of Falling For The Billionaire CEO: Chapter 1 - Chapter 10

AYA’S POV May mga araw na pakiramdam ko, parang isa na lang akong makinang de-susi. Gigising sa umaga, papasok sa trabaho sa hotel, aasikasuhin si Nico, at kung may matira pang oras, idadaan ko na lang sa kaunting tulog bago muling ulitin ang lahat kinabukasan. Nakakapagod, oo, pero wala akong karapatang mapagod. Sa aming dalawa ni Nico, ako ang kailangang manatiling matatag. Bitbit ang isang plastik ng pansit at ilang pirasong tinapay, dahan-dahan akong umakyat sa hagdan ng apartment namin. Nanginginig ang mga binti ko matapos ang halos sampung oras na nakatayo bilang coordinator sa hotel. Pero kahit pagod, ang iniisip ko lang ay may pagsasaluhan kami ni Evan ngayong gabi. Birthday niya, at kahit kapos na kapos, pinilit kong bumili ng paborito niyang pagkain. "Sana gising pa siya," bulong ko sa sarili ko habang hinahanap ang susi sa bag. Pagdating ko sa tapat ng pinto, napakunot ang noo ko. Bahagyang nakawang ang pinto ng unit namin. Ang unang pumasok sa isip ko ay baka nanakawan

AYA’S POV Alas-onse na ng gabi nang matapos ang shift ko. Pagod na pagod ako, pero mas matindi ang kaba sa dibdib ko para kay Nico. Hindi ko alam kung paano ako haharap sa ospital nang walang dalang gamot. Habang naglalakad ako palabas ng staff entrance, nakita ko si Evan na nakasandal sa pader, naninigarilyo. Mukhang kanina pa siya naghihintay. Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumayo nang tuwid at lumapit. "Aya, mag-usap naman tayo," sabi niya, pilit na hinahawakan ang braso ko. "Wala na tayong dapat pag-usapan, Evan. Bitawan mo ako," matigas kong sabi, kahit na ang totoo ay gusto ko nang bumigay sa sobrang pagod. "Kailangan ko lang makuha 'yung ibang gamit ko sa apartment. At tsaka... 'yung pera ko, nasaan na? 'Yung tinabi ko para sa motor?" tanong niya na tila ba walang nangyaring pagtataksil kaninang hapon. Napatigil ako at hinarap siya. "Pera mo? Evan, ginamit ko na 'yun pambayad sa huling session ni Nico sa ospital! At kulang pa 'yun dahil tatlong buwan ka ring hindi nag

AYA’S POV Ang buong grand ballroom ay puno ng kumikislap na ilaw at dekorasyon. Ang tawanan ng mga mayayaman ay kasing-tunog ng nag-uumpugang baso, at banayad ang musika na bumabalot sa bawat sulok. Pero para sa akin, bawat minutong lumilipas ay mabigat. Ang suot kong uniporme, itim na blazer at skirt ng mga coordinators ay lalong sumisikip habang lumalalim ang gabi. “Aya, dalhin mo ’tong tray ng champagne sa VIP table number 3. Ngayon na!” utos ni Bianca. May kakaibang kislap sa kaniyang mga mata na hindi ko nagustuhan. “Ms. Bianca, hindi po ba dapat ang mga servers ang gumagawa niyan? Kailangan ko pa pong i-check ang program flow sa backstage,” magalang kong sagot. “Sumasagot ka na? Sabi ko dalhin mo dahil kulang tayo sa tao sa VIP area. O baka naman gusto mong ireport kita kay Ms. Rivas dahil sa pagsuway sa utos ko?” banta niya. Huminga ako nang malalim. “Opo, Ms. Bianca.” Dahan-dahan akong naglakad bitbit ang tray. Ang VIP table number 3 ay kung nasaan si Sir Lucius, ang kani

AYA’S POV Ang ingay ng generator na biglang umugong sa labas ng kwarto ay tila musika sa aking pandinig. Kasunod niyon ang muling pag-ilaw ng mga monitor sa paligid ng kama ni Nico. Ang kaninang mabilis at mababaw na paghinga ng kapatid ko ay dahan-dahang kumalma nang muling bumalik ang supply ng oxygen mula sa makina. Pakiramdam ko ay nabunutan ako ng tinik sa lalamunan, bagaman nanginginig pa rin ang buo kong katawan. Napasandal ako sa pader, unti-unting nanghihina ang mga tuhod ko sa sobrang relief. Doon ko lang napagtanto na nakahawak pa rin pala sa balikat ko si Sir Lucius. Ang init ng kaniyang palad ay tumatagos sa manipis kong uniporme—isang pakiramdam na hindi ko malaman kung dapat ko bang ikalma o ikatakot. Sa gitna ng dilim at kaba, ang kaniyang presensya ang tanging bagay na tila matatag. “He’s stable now,” malamig na sabi ni Lucius habang binibitawan ang balikat ko. Tumingin ako sa kaniya. Sa gitna ng mahinang liwanag at masikip na kwarto ng ospital, mukha siyang isang

AYA’S POV Alas-kwatro pa lang ng madaling araw ay nasa lobby na ako ng hotel. Ayon sa schedule na ibinigay ni Mark, kailangan naming bumisita sa isang luxury resort sa Batangas na balak bilhin ni Sir Lucius. Bilang kaniyang assistant at Lead Coordinator, kailangan kong nandoon para i-assess kung pasok ba ang pasilidad para sa mga susunod na international events ng Alvero Group. Hindi nagtagal, pumarada ang isang itim na SUV sa tapat ng entrance. Inakala ko na si Mark ang magmamaneho, pero laking gulat ko nang bumaba ang window sa driver’s seat at bumungad ang seryosong mukha ni Sir Lucius. “Get in, Dizon. We’re losing sunlight,” maikli niyang utos. “Sir? Kayo po ang magmamaneho? Nasaan po si Mark?” takang tanong ko habang mabilis na sumasakay sa passenger seat. “Mark is handling something important sa opisina. Don’t ask too many questions, just check the itinerary,” sagot niya sabay apak sa silinyador. Sa loob ng mahigit dalawang oras na byahe, namayani ang katahimikan. Ang tangi