Chapter 2

Kinaumagahan, masaya kaming bumiyahe ni Yamato, dala-dala ang mga requirements na kailangang dalhin. Nang malapit na kami, kinailangan naming maglakad papunta sa malaking unibersidad dahil sa traffic.

“Ang laki ng school, Ate!” Napangiti ako at minadali si Yamato na pumasok sa loob.

Pinapasok naman kami ng guard at tsaka binigyan kami ng mapa, ngunit hindi ko ito maunawaan kaya lumapit ako sa isa sa mga nandoon. “Miss, saan po yung daan papuntang gym?” Nangunot ang noo niya at pinasadahan ng tingin ang suot ko.

“Doon, kumanan ka matapos mong deretsuhin ang hallway na ’yan.” Nagpasalamat ako at sinunod siya.

Habang naglalakad, pinagtitinginan si Yamato. Feeling cute naman ang loko! Gwapo naman kasi talaga ang kapatid ko, at mas matangkad siya sa akin kahit na mas bata. Siguro ay nakuha niya kay Papa ang tangkad na ’yon.

Nang marating ang gym, dahan-dahan kaming pumasok. Karamihan ng naroon ay mga magulang, kaya naupo kami ni Yamato sa gilid. Maya-maya lang, pumasok na ang may-ari ng school.

Sila ang mag-asawang Sandoval—sobrang yaman nila at mababait pa. Maganda ang mga ngiti nila, ngunit napalunok ako nang makita sila nang malapitan.

“Ate, ang ganda niya, ’no?” bulong ni Yamato, kaya tumango ako.

“Bakit parang hindi sila tumatanda? Tignan mo yung asawa niya, Ate, oh, ang laki pa rin ng katawan.” Napangiti ako at tinitigan silang dalawa habang pumunta sa stage.

“Lahat ba kayo ay kumain na?” tanong nila mula sa mikropono, kaya napalunok ako.

Sumagot ang iba ng “Hindi pa,” at doon ako namangha nang may pumasok na may mga dala-dalang tray. Namilog ang mga mata ko nang bigyan kami ng pagkain sa paper styro at malamig na tubig.

“Ate, orientation ’to, hindi birthday, ’di ba? Sure ka bang tama tayo ng pinuntahan?” mabilis na sabi ni Yamato. Dahil napalakas ’yon, nahihiya ko siyang sinaway dahil nakatingin sa amin ang mag-asawa, na para bang nagpipigil-tawa.

“Ang ingay mo, Yamato,” sita ko.

Nang buksan ko ang pagkain, napalunok ako nang makita kong pritong manok ang laman. “Ate, birthday ata napuntahan natin,” sabi ni Yamato, kaya napalo ko siya sa binti, dahilan para matawa na sila.

“Kumain na muna kayo bago natin simulan ang orientation, okay? Hindi ’to birthday, pfft—”

“Vince, ano ba? Huwag ka nang tumawa,” sita ng babaeng Sandoval kaya napangiti ako at kumain na.

Pagkatapos ng ilang oras, lumapit kami ni Yamato sa mag-asawa, sobrang kinakabahan ako. Nang maupo na kami, inabot namin ang requirements.

“Hindi niyo kasama ang parents niyo?” nakangiting tanong ni Mr. Sandoval.

“Ah, hindi po, may work po kasi si Mama,” sagot ko, dahilan para tumango siya.

“High school ka na ba, hijo?” tanong ni Mr. Sandoval kay Yamato.

“Opo.”

“Ikaw, hija? Anong kurso ang kukunin mo sa kolehiyo?” Ngumiti muna ako bago sumagot.

“Architecture po sana,” nahihiya kong sagot.

“Oh, kaparehas mo pala ang apo namin,” nakangiting sabi ni Mrs. Sandoval kaya napalunok ako.

“M-Magiging kaklase ko po yung apo niyo?” nanlalaki ang mata kong tanong, at natatawa naman silang tumango-tango.

“Siguro, depende sa section niyo, hija. Gusto mo ba siyang maging kaklase?” nakangiting tanong nito kaya naman napalunok ako.

“Hehehehe, pwede naman po,” kinakabahan kong sagot.

“Kung ganoon, sige. Matagal pa naman bago ang pasukan,” nakangiting sabi nito.

“Ma’am, may tanong po sana ako,” kinakabahan kong sabi.

“Ano ’yon, hija?” tanong nito.

“M-May—”

“Ate, ako na po magtatanong, Ma’am. Nahihiya po kasi siya. Ang tanong niya po ay kung may libreng uniporme at libreng kagamitan,” nakangiti pa ang kapatid ko kaya nasipa ko siya.

“Ah…” natawa ang mag-asawa.

“Tanging uniporme at kaunting kagamitan lang ang maibibigay namin. Kung may kulang pa, estudyante na ang sasagot no’n. Pero kung may financial problem ka… hmm, paano ba ’to, hubby?” Nagkatinginan ang dalawa.

“Kaya mo ba mag part-time?” tanong ni Mr. Sandoval kaya mabilis akong tumango.

“Opo! Game na game po ako!” sagot ko.

“Good, then. Sa high school naman, walang problema, kaya walang gagastusin ang kapatid mo. May monthly allowance pa siyang matatanggap,” napangiti ang kapatid ko at tumango-tango.

“Ngayon ko lang po hiniling na sana pasukan na ulit. Ang ganda po ng school niya, Ma’am. Sobrang laki!” napangiti ang mag-asawa sa sinabi ng kapatid ko.

“Kukunin ko ang pangalan at phone number mo, hija, para ma-contact kita.” Nakangiti akong tumango.

“Wala pa po akong 18, Ma’am. Pwede po ba ’yon?” kabado kong tanong.

“Ilang taon ka na ba, hija?”

“17 po, Ma’am,” kinakabahan kong sagot.

“Okay na ’yan. I thought you’re just sixteen,” nakangiting sabi nito.

“Thank you po, Ma’am!”

“Salamat po talaga. Hinding-hindi ko po sasayangin ang pagkakataon na ito. Kung kailangan ko na pong magtrabaho bukas, handa na po ako,” nakangiting sabi ko, dahilan para mangiti sila.

“Paniguradong proud na proud ang papa mo sa’yo, dahil ako ngang hindi ko ama ay napapabilib mo,” napangiti ako lalo sa sinabi ni Mr. Sandoval kaya tumango-tango ako.

“Salamat po.”

“Salamat po talaga.”

“Kung ganoon, gusto mo bang makita na kung saan ka magtatrabaho ngayon? Sakto, matatapos na rin itong orientation.” Nanlaki ang mata ko sa alok nito.

“Opo, Ma’am!”

“Good then. I’ll contact you later, then.” Tumayo kami at bahagyang nag-bow, tapos ay excited na umalis ng gym dahil sa saya.

“Ate, ang babait nila.”

“Oo nga, sobrang babait nila,” pagsang-ayon ko.

“Magtatrabaho ka, Ate? Mas mabuti para hindi ka na saktan ni Tito o ano pa man.” Tumango ako bilang pagsang-ayon.

First Day of Work

Binigay nila ang uniform ko at tinuruan rin ako sa mga bagay-bagay. Wala na rito ang mag-asawang Sandoval.

“Miran, hatiran mo muna si Sir Laze ng order niya. Ito oh,” wika nila, kaya naman napalunok ako.

“Ingat ka ha? Kahit anong mangyari, huwag kang magsasabi ng kung ano-ano. Alam kong gwapo siya pero huwag na huwag mong sasabihin ’yon, huwag mo rin papansinin ang lahat-lahat sa kaniya, okay?” Napatango na lang ako at kinuha na ang ide-deliver sa kaniya.

Maingat akong naglakad ngunit halos mapasigaw ako nang may mag-away na magkasintahan, dahilan para masiko ako ng lalaki at bumagsak sa sahig kasama ang order ni Laze.

“Miran!” gulat na sabi ng mga kasama kong mas matanda sa akin.

Kaya naman kinakabahan akong tumayo at pinulot ang mga nabasag. “S-Sorry po, Sir,” paghingi ko ng sorry.

“Bakit ba kasi basta-basta kang sumusulpot! Tanga-tangang waitress!” sigaw ng lalaki kaya napayuko ako at pupulutin na sana ang pirasong basag nang may humawak sa pulsuhan ko. Tiningala ko siya at ganoon na lang nanlaki ang mata ko nang mamukaan siya.

“Don’t pick up broken glasses,” wika nito.

And then I saw his dog, Bullet. “It’s not your fault, why are you sorry?” he asked kaya naman lumunok ako at tumayo ng tuwid.

“So you’re saying it’s my fault?” sumbat ng lalaki kaya napayuko ako.

“Obviously, this is not a place to pick a fight. But because of your recklessness, you bumped into her, which caused this mess. So instead of being sorry, you’re blaming her.” Napalunok ako dahil hindi siya natakot sumbatan ang nakakatanda sa kaniya.

“How about you leave before I call the cops and tell them you’re physically hurting your girlfriend?” dagdag pa ng mannequin na lalake. Inirapan niya ito bago siya umalis na akay ang girlfriend nito.

“Miran! Okay ka lang?” tanong ng isang ka-trabaho ko, kaya tumango ako.

“Opo, Ate,” mahinang sagot ko.

“Sir Laze, uulitin na lang po namin yung order niyo. Pasensya po,” sabay lingon ko sa gray-eyed man na sobrang tangkad.

“It’s okay,” sagot niya at bumalik sa kinauupuan.

“Jusko ka, Miran! Aatakihin ako sa puso dahil sa’yo. Buti na lang hindi nagalit si Sir Laze,” bulong ng kasama ko, kaya naman ngumuso ako at mahina akong nagsorry.

“First day na first day mo, sablay ka na,” puna ng isa pang kasama na dumaan at nagpaalala. Umalis rin ito kaagad, kaya naman lumunok ako at nagpalit ng ekstrang damit na nasa locker.

“Ayos lang yan, huwag mo nang isipin ang sinasabi niya,” sabi ng mas nakakatanda kong kasama, kaya tumango-tango ako.

“Ihatid mo na ’to kay Sir Laze,” utos niya muli.

“Kilala ka ba niya?” tanong nito nang mahina, kaya umiling ako.

“P-Pero hindi ito yung unang beses na nagkita kami, Ate,” sagot ko.

“Kaya pala. Ingat ka na lang, ha,” paalala niya kaya naman tumango ako at mas nag-ingat sa paghawak sa mga dadalhin.

Mukha naman siyang mabait, pero wala siyang emosyon—parang robot.