Chapter 3

Hakuna Miran’s Point of View

“Bullet, stop,” sinita niya ang sariling aso dahil dinidilaan nito ang kamay kong may hawak na tray.

“This is your order, Sir,” maayos kong sabi at ibinaba sa table niya. Hindi niya ako tinugon at nag-focus sa librong binabasa niya.

“Anything you need, Sir?” maayos na tanong ko pa, with halong respeto para damang-dama.

“No, thank you.” Bahagya akong yumuko at nginitian ang aso niyang si Bullet na masasabi kong isang German Shepherd o police dog o K9. Sobrang laki niya at magkamukha sila ng amo niya—cute.

“What are you waiting for?” Mabilis akong umalis sa harap ni Sir Laze at bumalik na sa loob ng kusina.

“Nagalit?” tanong ni Ate Sandra.

“Hindi naman, Ate,” sagot ko.

“Wow.” Napangiti na lang ako at muling sinulyapan si Sir Laze.

“Ilang taon na siya, Ate?” mahina kong tanong na ikinahagikgik ni Ate Sandra.

“Seventeen na siya,” bulong niya kaya napalunok ako.

“S-Sa tangkad niyang ’yan?” Hindi makapaniwala kong sabi.

“Regular customer pala natin siya. College na rin ba siya?” bulong ko pa habang inaayos ang bagong ihahatid na order.

“Interesado ka sa kaniya, ha. Crush mo ba?” Mabilis na nanlaki ang mata ko.

“Hindi, Ate!”

“Hindi ko siya crush,” mabilis kong sabi.

“Ano siya ng may—”

“Hi, girls.” Mabilis kaming umayos nang dumating si Ma’am Miyu kasama ang isang kasing-taon ko rin, ngunit lalaki.

“Siya nga pala ang bago mong makakasama sa part-time job na ito, Miran. Engineering ang kukunin niya kaya naman sana magkasundo kayo,” nakangiting sabi ni Ma’am Miyu kaya nakangiti kaming tumango.

“Ako si Sandra, full-time worker. Tawagin mo na lang akong Sandra tutal tatlong taon lang naman ang agwat natin,” pagpapakilala ni Ate Sandra at nakipagkamay pa.

“Jem Soriano po,” pakilala niya rin sa akin kaya ngumiti ako at nakipagkamay.

“Miran Romero,” pakilala ko.

“Architecture student?” Tumango ako bilang sagot sa tanong niya.

“Nice, akala ko nag-iisa lang ako,” sagot niya.

“May isa pa tayong kasama, nauna rin siya sa akin. Nandoon siya oh,” itinuro ko pa kaya naman tumango siya at mabilis na nagpaalam.

“Pogi rin si Jem, ’no? Hindi mo bet?” asar ni Ate Sandra kaya natawa ako.

“Ate, trabaho po pinunta ko rito, hindi para maghanap ng boyfriend,” natawa kaming dalawa kaya naman hinatid na namin ang mga order ng customers.

Tumagal ng halos walong oras ang work ko. Dahil wala pa namang pasok, mas malaki ang kinikita ko dahil full-time ako ngayon. Fifty-six pesos per hour, kaya kung magtatrabaho ako sa loob ng walong oras, kikita ako araw-araw ng 448 pesos.

Maganda na, pag kailangan kong mag-overtime mas madadagdagan pa, ’di ba? “Miran, ayos ka lang?” Napalingon ako kaagad kay Jem at tumango.

“Ah, may tanong pala ako, Miran.” Tiningnan ko lang si Jem, hinihintay ang tanong niya.

“Ilan ang per hour mo rito?” pabulong niyang tanong kaya natawa ako.

“Fifty-six pesos ang per hour natin, pantay-pantay lang. Bakit? Ilang oras mo ba balak magtrabaho?” tanong ko pa. Napaisip naman siya.

“Walong oras daw kasi sabi ni Ma’am Miyu pag full-time, pero pag part-time daw anim na oras na lang.” Tumango ako bilang pagsang-ayon.

“Parehas lang tayo,” wika ko.

“Ako na maghahatid niyan,” wika niya kaya ngumiti ako at inabot sa kaniya ang tray.

“Miran, may tip for you,” mabilis at excited akong lumapit kay Ate Sandra.

“Talaga, Ate? Puwede po ba ’yon dito?” mahinang tanong ko.

“Of course, makakatulong ’yon sa inyo kaya puwede. First day mo, magandang simula ‘yan,” gulat at nahihiya kong tiningnan si Ma’am Miyu na nakangiting nakatingin sa amin.

“Ma’am, mabilis nga po siyang turuan. Tatlo na po ang nag-tip sa kaniya ngayong araw,” nakangiting sabi ni Ate Sandra kaya napangiti ako.

“Wow, Miran, may tip ka kaagad na one hundred pesos.” Napangiti ako at napapalakpak.

“Salamat po talaga, Ma’am,” natutuwa kong sabi kaya naman napangiti rin ito at nag-thumbs up.

“Huwag ka na munang magpapagabi sa daan. Mahirap na.”

“Yes po, Ma’am Miyu!” Masayang sagot ko kaya natatawa itong napailing at bumalik na sa loob.

“Oppa!” Napalingon ako kaagad dahil doon.

“May Koreano ba?” tanong ko sa sarili hanggang sa ma-realize ko na ang nilapitan ng magandang babae ay si Sir Laze.

Girlfriend niya?

“Hmm?” Napatitig ako sa kanila.

“Oppa, I told you to fetch me. Kanina ka pa nandito,” inis na sabi ng babae kaya naman napangiti ako. Mukhang mas bata naman ito kaysa kay Sir Laze.

“I told you, I can’t drive my car yet. I don’t have a license.” Napangiti ako at umiling na lang sa usapan ng dalawa. Ang cute nilang dalawa.

“Miss, excuse me,” napalingon ako sa table nila Sir Laze nang tawagin ako ng babaeng kasama niya. Maganda ang ngiti nito dahilan para mapalunok ako. Ang ganda rin ng mata niya, ngunit kulay brown ito.

“Yes, Ma’am?” nakangiting sabi ko.

“Oh, you’re new here po?” May ngiti sa labi akong tumango sa tanong niya.

“Can I order blueberry cheesecake and a milkshake? Thank you!” Ngumiti ako at sinulat ang order niya tapos ay tinignan si Sir Laze.

“Anything else, Ma’am?” magalang kong tanong.

“A-Ah, wala na, Miss. By the way, you have beautiful eyes.” Napalunok ako at napangiti.

“Thank you, Ma’am,” pagpapasalamat ko.

“Kayo rin po, Ma’am.” Ngumiti siya at tumango-tango.

“Thank you!” Bahagya na akong yumuko at bumalik sa counter at binigay ang order niya. Ang bait niya, jusko, ang ganda-ganda niya pa lalo na yung kulay ng buhok niya na parang dark brown.

Nang magawa ang order niya, dinala ko ’yon doon ngunit busy na siyang nag-e-edit sa iPad niya kaya naman nang maayos kong ibaba ’yon ay nakangiti siyang nagpasalamat.