Chapter 4

Nang matapos ko ang 8 hours ko, nagpaalam na ako sa kanilang lahat. May mga kasabay rin ako, kaya sumakay na lang ako ng bus papauwi sa amin dahil mahirap humanap ng jeep sa lugar na ’to—halos bus at taxi lang ang dumadaan.

“Miss, suhestyon ko lang, sa susunod gumamit ka na lang ng e-load card para may discount,” ngumiti ako at nagpasalamat sa driver ng bus at naupo na sa hindi kalayuan.

Kinuha ko ang cellphone ko at nag-search kung paano gumagana ’yung sinasabi ni manong driver na e-load card. Nang malaman ko kung paano, tama nga siya—may bawas na 5 pesos sa pamasahe. Ang regular na pamasahe papauwi ay 20 pesos dahil halos lahat ng bus ay air-conditioned.

Meron palang mabibiling e-load card sa convenience store na hindi kalayuan sa pinagtatrabahuhan ko at sa kanto namin. Bago ako pumasok papasok sa amin, dumaan muna ako sa convenience store at bumili ng e-load card.

“Magkano po?” tanong ko.

“Mamili na lang kayo ng pipiliin niyo, ma’am. May package po diyan kung saan mas makakatipid kayo,” suhestyon nito kaya tumango ako.

Tumingin ako sa mga card na available hanggang sa nakita ko ’yung may 300 pesos na may 30 rides. Ibig sabihin, magiging 10 pesos ang fare ng bus! Makakatipid nga! Mabilis ko itong kinuha at nagbayad na ako.

Nang makuha ko ’yon, tinago ko sa wallet ko at umuwi na. Pagdating ko sa bahay, nakasalubong ko si Tito Jubal.

“Kauuwi mo lang?” tanong nito kaya napayuko ako.

“Opo.”

“Saan ka galing?” tanong niya ulit.

“Galing sa trabaho si Miran. Pagpahingain mo muna ’yung bata, Jubal,” nginitian ko si Mama at nagmano sa kaniya bago umakyat sa taas.

“Ate!” Napalingon ako kay Yamato at nginitian siya.

“May sobrang maganda akong customer!” kwento ko dahilan para manlaki ang mata niya.

“Mas bata lang siya sa’kin, ata, pero ang ganda niya sobra!” Napalunok siya.

“Ate, gusto ko na rin magtrabah—”

“Ayan, panay harot!” Hinampas ko siya ng mahina, kaya ngumuso siya.

“Magkano sweldo mo per day, ate?” mahinang tanong niya.

“Per week ang bayad eh,” bulong ko rin.

“Huwag nating ipaalam kay Tito Jubal,” suhestyon niya kaya tumango ako.

“3000 plus ’yung sweldo ni ate weekly,” sagot ko.

“Hala, bakit ang laki ate? Yung kaibigan ko, ’yung ate niya waitress pero 2000 lang ang weekly,” bulong niya.

“5-star kasi ’yung cafe, malaki rin at maraming customer,” kwento ko.

“Ate, bigyan mo ako kada sweldo mo ha?” Natawa ako at tumango bilang sagot.

“100 pesos lang ate, pambili-bili sa tindahan. Bente lang kasi binibigay ni Mama sa akin,” pagmamaktol niya kaya natawa ako lalo.

“Echusero ka kasi, hayaan mo pagdating mo sa college, magtatrabaho ka rin tulad ko. Mabait sila Ma’am at Sir, mahirap makakuha ng trabaho pero binibigyan nila tayo ng pagkakataon. Sila ’yung way ni God para matulungan tayo,” nakangiting sabi ko pa.

“Excited na ako, ate, magki-kinse na ako.” Ngumiti ako at tumango.

Makalipas ang isang linggo, pay day na namin kaya naman excited na akong matapos ang shift ko.

“Miss!” malakas na tawag sa akin kaya nilingon ko ’yon.

“Tapos na ang shift mo hija, hayaan mo na ang iba,” nakangiting sabi ni Ma’am Miyu kaya ngumiti ako.

“Last na po, ma’am,” nakangiting sagot ko at nilapitan ang tumawag sa akin.

“Yes, sir?” tugon ko rito.

“Ang sipag mo rin, no? Nakakaganda ng mood ’yung ngiti mo. O-order sana ako ng strawberry pudding, dine out,” ngumiti ako at sinulat ang order niya.

“Anything else, sir?” tanong ko.

“Okay na ’yon,” ngumiti ako at aalis na sana ngunit tinawag ako ng isa pang customer. Umayos ako kaagad nang makita si Sir Laze ito.

“Dine out, red velvet cupcake. One box,” wika niya kaya sinulat ko ito.

“6 pieces, sir? Or 12?” paglilinaw ko.

“Dozen,” isinulat kong muli ’yon.

“Anything else, sir?”

“No, thank you.” Napalunok ako at tumango, tapos hinatid na ang order nila sa counter.

“Halika na, Miran, career na career mo na ’yan,” natatawang sabi ni Ate Sandra.

“Students line up,” nakangiting sabi ni Ma’am Miyu kaya naman luminya ako sa linya nila Jem at Rheina.

“Since Rheina got her first week pay day last week, this time nasa card na siya para hindi na kayo mahirapan. Okay lang ba?” Sumang-ayon kaming lahat.

“This is a student’s ATM card, dito na papasok ang salaries niyo weekly and marereceive niyo siya through this app. You can withdraw it in every machine.” Nang i-abot niya ito sa akin, ngumiti ako.

“Thank you po, ma’am.” Tinignan namin ang ATM card namin na sa amin nakapangalan kaya naman napangiti ako at bago pa man ay tumunog na ang cellphones namin.

“Makikita niyo rin ang daily tips na matatanggap niyo kaya wala na kayong poproblemahin. Thank you for your services.” Nagpasalamat kaming muli kaya naman tuwang-tuwa akong ngumiti at itinago ang papel na ’yon sa bag ko habang ang card ay sa wallet ko.

“Check natin ’yung daily tip na narereceive mo, dali!” Excited na sabi ni Ate Sandra kaya binuksan ko ang app at doon ko nalaman na pwede rin pala ako magbayad through this app at pwede rin akong magsend ng money.

“Wow!”

“290 pesos ang tip! Ang lakas naman, pero pili lang ’yung nagbigay. Mukhang yayamanin!” Napangiti ako.

“Hala ate, first time ko pong sumweldo!” Mangiyak-ngiyak kong sabi, at sa sobrang saya ay napaluha pa ako.

“Hala, nakakahawa ’yung saya! Congrats!” Niyakap pa ako ni Ate Sandra kaya naman napangiti ako muli.

“Matutuwa ang kapatid ko nito,” nakangiting sabi ko.

“Bilhan mo ng ice cream, mas matutuwa ’yon.” Ngumiti ako at tumango-tango.

“Uuwi na po ako, ate ha,” paalam ko pa tapos ngumiti muli.

Habang naglalakad, nakatitig lang ako sa cellphone ko hanggang sa natigilan ako dahil nakita ko ang matangkad na nakatayo sa harapan ko. Nang lingunin niya ako, bahagya akong yumuko para batiin siya. Aalis na sana ako but then humarang ang aso niya.

“Hi Bullet,” bati ko sa aso at kinawayan siya. Tumahol ito at pinanood ako.

“He said you should leave already,” napatingin ako kay Sir Laze.

“Nagkakaintindihan po kayo, sir?” pabulong na tanong ko.

“I guess,” matipid niyang sagot kaya ngumiti ako at yumuko, tapos naghintay sa bus stop.

Pag-uwi ko, nagdala rin ako ng ice cream.

“Ate, para sa akin ba ’yan?” nakangiting sabi ni Yamato kaya ngumiti ako.

“Wow, ice cream!” masaya niyang sabi kaya napangiti ako.

“Si Mama, nasaan?” tanong ko.

“Ah si Mama, nag-aaway po sila ni Tito kanina eh. Nandoon po sa kwarto nila,” tumango ako at sinenyasan siyang sumunod sa akin sa itaas.

“Bukas ko na ibibigay sa’yo ang one hundred mo ha? Hindi pa ako nagwi-withdraw eh.” Tumango siya.

“Ayos lang ate, may ice cream naman. Kahit sa susunod na sweldo mo na para 200 pesos.” Natawa ako at papaluin na sana siya pero lumayo agad ang loko.

“Ate, mag-ipon ka po ng para sa dorm mo. Para po hindi niya na magawa sa’yo ’yon.” Umiling ako sa suhestyon niya.

“Hindi na muna, mahal kasi ang dorm eh. Pag malaki-laki na ang ipon ko,” wika ko sa kaniya na sinang-ayunan niya.