Chapter 1

Hakuna Miran’s Point of View

Mula noong araw na ’yon, takot at pangamba ang naramdaman ko dahil naulit nang naulit ang panghihipo niya sa akin, lalo na kapag wala sila mama. Minsan, ayaw ko nang umuwi dahil sa takot ko. Nagkaroon rin ako ng mga pasa at sugat sa mga nakatagong parte ng katawan ko.

Apat na linggo na mula noong unang beses niyang ginawa sa akin ’yon. Tanging Linggo lamang ang araw na hindi niya nagagawa ’yon dahil hindi umaalis sila mama.

“Miran!” Nang marinig ko ang pagtawag niya, nagkulong ako sa kwarto.

“Miran, bumaba ka na riyan!” sigaw niya mula sa ibaba, ngunit hindi ako nakinig at niyakap ang kumot sa buong katawan ko. Panay na nga ang suot kong pajamas at mahahabang t-shirt, ngunit patuloy pa rin siyang gumagawa ng kababuyan.

Nanlaki ang mata ko nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto, dahilan para kumuyom ang kamao ko sa takot.

“Tito, ’wag po,” pakiusap ko habang nakayakap sa sarili at umiiyak.

Ngunit nakakaloko siyang ngumisi at sumampa sa kama, dahilan para yakapin ko ang sarili habang lumuluha.

“T-Tito…” panay ang hikbi ko dahil sa takot, habang siya ay tila isang demonyong nakangisi.

“Mabuti ka pa, sexy. Hindi tulad ng nanay mong nagugurang na,” sabi niya habang hinahaplos ang legs ko, kaya itinago ko ang mga iyon.

“Tama na po!” malakas kong sigaw.

“Lalaban ka sa akin? Kaya kong patahimikin ang kapatid at nanay mo, Miran.” Ang tibok ng puso ko ay hindi maipinta—sobrang lakas noon, at pakiramdam ko ay aatakihin ako sa puso. Nagtuluy-tuloy ang panginginig ng mga kamay ko habang yakap ang katawan ko, ngunit siya ay pilit na inaalis ang mga kamay ko. Nakakadiri ang ginagawa niya sa akin.

Si Tito Jubal ay hindi mataba. Para siyang bodybuilder sa isang gym dahil instructor nga siya at black belter. Magaling talaga siya, kaya takot na takot ako na baka madamay ang kapatid ko.

Matapos ang ginawa niya sa akin, dumiretso siya ng banyo, kaya’t nagtalukbong ako ng kumot at pumikit.

Makalipas ang isang araw, may kumatok sa kwarto ko, at natakot na naman ako. Ngunit nakahinga ako nang maluwag nang malaman na ang bunsong kapatid ko na si Yamato ang kumakatok.

“Bakit?” tanong ko.

“Third year na ako, ate, pero hindi ko pa rin maintindihan ’tong math namin. Ikaw nga sumagot, matalino ka sa math eh,” nagmamaktol niyang sabi, kaya kinuha ko ’yon at sinubukang sagutan.

“Ate, bakit may pasa ka rito?” tanong niya nang ituro ang parte ng braso ko. Napalunok ako.

“Nadulas kasi ako sa banyo,” matipid kong sagot.

“Saan mo balak magkolehiyo, ate?” tanong niya, kaya ngumiti ako.

“Sa pinakamagandang school dito sa atin,” nakangiting sagot ko at inimagine ang sobrang laki ng school.

“Pero wala tayong pera, ate,” bulong niya.

“May scholarships na binibigay ang may-ari ng school ’no. Konting araw na lang, magtatapos na rin ang high school days ko,” pagkukwento ko pa.

“Gusto ko rin mag-aral doon, ate. Isama mo ako. May high school din doon sa school na ’yon,” sabi niya kaya napaisip ako.

“Sigurado ka ba? Kaya mo ba?” bulong ko.

“Kailangan magaling ka sa school ’no. Pataasin mo pa ’yung grade mo,” sagot ko. Tumango-tango siya.

“Mag-aaral ako ng mabuti, ate!” Ngumiti ako at tumango. Labing-apat na taong gulang na siya ngunit para siyang bata.

“Nasaan si mama?” mahina kong tanong sa kaniya.

“Umalis siya, ate. May assignment ako kaya hindi na ako sumama,” sagot niya. Tumango akong muli at inilabas rin ang gamit ko sa school.

“Yamato, may sasabihin ako sa’yo ha. Gusto ko sa atin lang ito,” sabi ko. Nangunot ang noo niya ngunit itinuon ang atensyon sa akin. Ibinaba niya ang ballpen na hawak at tinignan ako.

“Sinasaktan ka ba ni Tito, ate?” Napalunok ako at dahan-dahan na tumango.

“Hindi niya lang ako sinasaktan, may ginagawa rin siyang kababuyan.” Pinigilan kong maluha kaya nakita ko ang gulat sa mga mata niya.

“Ate, isumbong natin sa pulis,” suhestyon niya, kaya umiling ako.

“Sasaktan niya kayo ni mama. A-ako ang gagawa ng paraan,” mahina kong sabi.

“Ate, baka umabot sa punto na—”

“Hindi niya gagawin ’yon sa akin. Magkakaroon ako ng ebidensya laban sa kaniya,” mahina kong sagot. Nakita ko ang pag-aalala sa mata niya.

“Tuturuan ba kita ng self-defense? Hindi pala pwede dahil siya ’yung instructor, ate. Anong gagawin ko? Gusto mo bang bugbogin ko siya?” Umiling ako.

“Mapapahamak ka lang,” bulong ko.

“Dapat malaman ’to ni mama, ate.”

“Hindi. Pag nangyari ’yon, si mama ang sasaktan niya,” sagot ko kaya bumuntong-hininga siya.

“Hindi na lang ako aalis sa tabi mo, ate?” Tumango ako sa sinabi niya.

“Pag aalis si mama, huwag ka nang sumama,” wika ko na mabilis niyang sinunod.

Bumukas ang pinto at nang makita ni Tito na nandito si Yamato, hindi niya itinuloy ang balak, kaya nakahinga ako ng maluwag.

Muling lumipas ang mga araw, at nakagawa pa rin siya ng paraan para magawa ang binabalak sa akin. Hanggang sa graduation day ko, natapos ang ceremony at proud na proud sila mama at Yamato dahil nanguna akong muli sa klase.

“GO, ATE!” sigaw ni Yamato kaya kinawayan ko siya.

“Valedictorian, Hakuna Miran Romero!” Nagpalakpakan ang lahat at ginawa ko na ang speech ko. Nakangiti ang lahat bukod sa isang kaklase ko na salutatorian. Ginalingan ko kasi para sa scholarship na maaaring makuha ko.

Matapos ang speech ko, maraming lumapit sa akin at sinabing ang galing ko, kaya sobrang saya ko. “Dahil diyan, kakain tayo sa Jollibee!” nakangiting sabi ni mama at inakbayan ako.

“Yehey!” Siyempre, si Yamato ang unang nag-react.

“Ang dami mong medal, ate! Bakit ako, iisa lang?” reklamo ni Yamato kaya ngumisi ako.

“Ayos na ’yan basta meron. Ah, mama, isasama ko po si Yamato sa malaking university para kumuha ng scholarship,” kinakabahan kong sabi.

“Oh? Baka buyuin kayo doon dahil scholar lamang kayo?” Ngumiti ako at umiling.

“Hindi, mama. Balita ko mababait ang mga tao doon. May orientation po kasi ’yung may-ari ng school para sa scholarships,” paliwanag ko kaya tumango si mama.

“Kung gano’n ay sige, pag-igihan niyo,” sagot ni mama. Nang makarating kami sa Jollibee, excited na excited ang kapatid kong kumain dahil bibihira lang ito.

“Bibigyan ko na lamang kayo ng pera para bukas, ha?” tanong ni mama kaya nakangiti akong tumango.

“Mama, gusto ko ’yung spaghetti na may fried chicken at fries,” suhestyon ni Yamato.

“Gano’n na rin sa akin, mama,” sagot ko at ngumiti. Tumayo si mama at umorder na.

“Nasasaktan ka pa rin ba ni Tito?” mahina niyang tanong kaya tumango ako bilang sagot.

“Sa gabi,” bulong ko.

“Ang sama-sama niya talaga. Antayin mo, ate, magpapalaki rin ako ng katawan,” sabi niya kaya natawa ako at tumango.

“Tama ’yan,” sagot ko.

“Kumain ka na muna, ate. Excited na ako bukas!” masayang sabi ni Yamato kaya napangiti ako at tahimik na hinawakan ang mga medalya ko na nakalagay sa malaking lagayan nito.