CHAPTER 6

Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid ni Viara.

Nakatayo siya sa gitna ng hallway ng ospital, hawak ang maliit na sobre na ilang segundo pa lamang niyang binuksan, pero pakiramdam niya ay ilang oras na siyang nakatitig sa laman nito.

Alistair Sandoval, paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang pangalang iyon.

Hindi niya kayang tanggapin.

Hindi maaari.

Si Alarick ang asawa niya. Siya lang ang lalaking minahal at pinakasalan niya. At kahit maraming bagay ang sumira sa kanilang pagsasama, hindi kailanman sumagi sa isip niyang maaaring iba ang ama ng batang ilang buwan niyang dinadala.

Lalo na si Alistair.

Ang kuya ng asawa niya.

“Hindi…” mahina niyang sabi habang nanginginig ang kamay. “Hindi puwede.”

Agad siyang nilapitan ni Alistair, pero umatras siya.

“Huwag kang lalapit.”

Tumigil si Alistair. Hindi siya sumagot agad. Kita sa mukha niya na gusto niyang sabihin ang maraming bagay, pero pinipili niyang maghintay.

Samantala, halos mawalan ng kulay ang mukha ni Alarick. “Viara, pakinggan mo muna ako. Hindi ganyan kasimple ang lahat.”

Napatingin siya rito. “Hindi simple?” Mapait siyang natawa. “Ano pa ang mas komplikado kaysa malaman kong niloloko ako ng asawa ko, may anak siya sa ibang babae, at ngayon sinasabi ng sarili mong kapatid na hindi ikaw ang ama ng anak ko?”

“Hindi ko sinabing—”

“Pero totoo ba?” putol niya. “Sabihin mo sa akin, Alarick. Tumingin ka sa mata ko at sabihin mong hindi totoo ang sinabi niya.”

Hindi agad nakasagot si Alarick.

At para kay Viara, sapat na iyon.

Napapikit siya sandali habang pinipigilan ang luha. “Alam mo.”

“Viara…”

“Alam mo.” Mas madiin na ang boses niya. “Kaya pala simula pa kanina hindi mo ako kayang tingnan nang diretso.”

Lumapit si Alarick ngunit hinarang siya ni Alistair.

“Enough.”

“Wala kang karapatang makialam sa amin!” galit na sigaw ni Alarick. “Asawa ko siya!”

“Dati,” malamig na sagot ni Alistair. “At kung talagang pinoprotektahan mo siya, matagal mo nang sinabi ang katotohanan.”

Napatingin si Viara kay Alistair. “Kung alam mong ikaw ang ama ng anak ko, bakit ngayon mo lang sinabi?”

Hindi sumagot agad si Alistair.

“Labinlimang taon?” dagdag niya. “Ilang buwan? Ilang taon mo na itong alam?”

“Hindi ko alam noong una.”

“Pero ngayon alam mo?”

“Oo.”

“Paano?”

Kinuha ni Alistair ang isa pang dokumento mula sa loob ng itim niyang folder. Hindi niya agad iniabot kay Viara. Tinitigan muna niya ito, parang pinag-iisipan kung kaya ba nitong marinig ang susunod niyang sasabihin.

“May test result. Pero hindi lang iyon ang dahilan kung bakit ako nandito.”

Napakunot-noo si Viara. “Ano pa?”

“May mga record akong nakuha ilang linggo na ang nakalipas. Mga lumang record na hindi ko hinanap noon dahil hindi ko naman akalaing may kinalaman sa atin.”

“Anong record?”

“Hospital record. At isang security report.”

Napatingin si Alarick sa kapatid. “Alistair, tama na.”

“Bakit?” tanong ni Viara, ngayon ay kay Alarick nakatingin. “Ano ang ayaw mong marinig ko?”

“Wala kang kailangang malaman ngayon. Buntis ka. Hindi maganda sa iyo ang ganitong stress.”

Napailing si Viara. “Huwag mo akong gamitin ang pagbubuntis ko para patahimikin ako. Ilang beses mo na akong sinabihan na huwag mag-isip, huwag magtanong, magpahinga lang. At sa bawat pagkakataong naniwala ako sa iyo, may panibagong kasinungalingan akong natutuklasan.”

Tumahimik si Alarick.

Huminga nang malalim si Viara at muling hinarap si Alistair. “Sabihin mo sa akin ang tungkol sa gabing iyon.”

“Anong gabi?”

“Kung paano naging posible na ikaw ang ama ng anak ko.”

Napayuko sandali si Alistair.

“Viara, bago mo ako atakihin o sisihin, kailangan mong maintindihan na hindi ko rin ginusto na ganito ang paraan ng pagkakaalam mo.”

“Hindi ko hinihingi ang dahilan kung bakit mo ako pinrotektahan. Gusto ko lang malaman kung ano ang nangyari.”

“May isang gabi,” maingat na sabi ni Alistair, “bago kayo tuluyang nagpakasal ni Alarick.”

Napakunot-noo si Viara.

“Anong gabi?”

“Gabi ng engagement party ninyo.”

Nanigas siya.

Saglit siyang walang masabi.

Naalala niya ang gabing iyon.

Maraming tao. Maraming alak. Maraming bisita. Puro pagbati, litrato, at mga kamag-anak na gustong makausap siya. Pagod na pagod siya noon. At bago matapos ang gabi, nakaramdam siya ng matinding hilo.

“Hindi ko maalala nang buo ang gabing iyon,” mahina niyang sabi.

“Exactly.”

Napatitig siya kay Alistair.

“Hindi ko maalala,” ulit niya. “Pero bakit?”

“Dahil ayon sa hospital record, bandang alas-dose ng madaling-araw, dinala ka sa emergency room.”

Napakurap si Viara.

“Ano?”

“May record ng admission sa pangalan mo. Dehydration at possible drug interaction ang nakalagay.”

Biglang nanlamig ang mga kamay niya.

“Hindi… imposible. Kinaumagahan, nasa bahay ako.”

“May kumuha sa iyo mula sa venue,” sabi ni Alistair. “Pero hindi nakalagay sa record kung sino.”

Napatingin siya kay Alarick.

“Alarick?”

Umiling agad ito. “Hindi ko alam.”

“Sinong nagdala sa akin?”

“Hindi ko pa alam.”

“Pero paano mo nakuha ang record?”

“Dahil may taong nagpadala sa akin ng kopya.”

“Sino?”

Hindi agad sumagot si Alistair.

“May isang nurse,” sabi niya kalaunan. “Nagtatrabaho pa rin sa ospital. Naalala niya ang pangalan mo dahil may nangyaring kakaiba noong gabing iyon.”

“Anong kakaiba?”

Tinitigan siya ni Alistair.

“May isang lalaki na sumama sa iyo.”

Tumigil ang mundo ni Viara.

“Lalaki?”

“Oo.”

“Sinong lalaki?”

“Hindi niya agad nakilala. Pero sinabi niyang matangkad, nakasuot ng dark suit, at may sugat sa kamay.”

Napatingin si Viara sa kamay ni Alistair.

May maliit na peklat sa gilid ng kanyang kanang kamay.

Napansin iyon ni Alistair.

“Pero hindi pa iyon ang pinakamasama,” dagdag niya.

“Ano?”

“May isa pang record. Isang private room ang ginamit mo nang gabing iyon.”

“Bakit?”

“Dahil may kasama ka.”

Napatakip si Viara sa bibig.

“Hindi ko naintindihan,” mahina niyang sabi. “Kung nasa ospital ako, bakit wala akong maalala?”

“Dahil hindi ka lang pagod.”

Lumapit nang kaunti si Alistair, ngunit nanatili siyang may distansya.

“May substance sa katawan mo nang gabing iyon. Hindi sapat para malaman kung ano ang eksaktong ibinigay sa iyo, pero sapat para ipaliwanag kung bakit hindi buo ang memorya mo.”

“Alam mo ba kung sino ang gumawa?”

“Hindi pa.”

Biglang sumingit si Alarick. “Alistair, tama na. Hindi mo alam ang buong kwento. Hindi mo puwedeng sabihin sa kanya ang mga bagay na hindi pa kumpirmado.”

Napalingon si Viara.

“Bakit parang mas alam mo pa kaysa sa kanya?”

“Hindi ko alam ang sinasabi niya.”

“Pero bakit ka natatakot?”

Hindi nakasagot si Alarick.

Lumapit si Viara sa kanya. “Alarick, ano ang nangyari sa gabing iyon?”

“Wala.”

“Sinungaling.”

“Viara, please.”

“May nangyari ba sa akin?”

Tahimik.

“May nangyari ba sa atin?”

Mas lalong natahimik si Alarick.

Naramdaman ni Viara ang pagkirot ng tiyan niya kaya napahawak siya sa kanyang tiyan. Agad siyang nilapitan ni Alistair.

“Okay ka lang?”

Tumango siya kahit nangingilid ang luha. “Oo. Pero gusto kong malaman ang totoo.”

Tinitigan niya si Alistair.

“Kung ikaw talaga ang ama ng anak ko, hindi lang DNA test ang kailangan ko. Gusto kong malaman kung bakit. Gusto kong malaman kung ano ang nangyari sa gabing hindi ko maalala.”

Tumango si Alistair.

“Iyon din ang gusto kong malaman.”

“May alam ka pa?”

Matagal siyang tinitigan ni Alistair bago sumagot.

“May isang bagay akong hindi pa sinabi sa iyo.”

“Ano?”

“Hindi aksidente na nakita ko ang record na iyon.”

Napakunot-noo si Viara.

“May nagpadala sa akin ng kopya dahil gusto niyang malaman ko ang totoo.”

“Sino?”

Umiling si Alistair.

“Hindi ko pa alam. Pero may isang pangalan na paulit-ulit na lumalabas sa mga dokumento.”

Napatitig si Viara sa kanya.

“Anong pangalan?”

Bago pa makasagot si Alistair, biglang tumunog ang telepono ni Alarick.

Tumingin siya sa screen.

At sa unang pagkakataon, nakita ni Viara ang takot sa mukha ng asawa niya.

Hindi simpleng kaba.

Takot.

Agad niyang ibinaba ang tawag.

Pero bago pa niya maitago ang telepono, nakita ni Viara ang pangalan sa screen.

Serena.

Napaatras siya.

“Bakit siya tumatawag sa iyo ngayon?”

Hindi sumagot si Alarick.

Muling tumingin si Alistair sa kapatid.

At sa pagkakataong iyon, parang may isang bagay na tuluyan nang nagbago sa kanyang mukha.

“Alarick,” malamig niyang sabi, “huwag mong sabihin sa akin na si Serena ang taong matagal mong pinoprotektahan.”

“Hindi mo naiintindihan.”

“Then explain.”

Pero bago pa makapagsalita si Alarick, muling tumunog ang kanyang telepono.

Isang mensahe.

Iisang linya lang.

“Alam na niya ang tungkol sa gabing iyon. Kapag sinabi mo pa ang totoo, hindi lang ikaw ang mawawala sa kanya.”

Nabasa iyon ni Viara.

At sa unang pagkakataon, hindi na niya alam kung sino ang mas dapat niyang katakutan—ang asawa niyang nagsinungaling sa kanya, o ang taong may hawak ng sikreto tungkol sa gabing hindi niya maalala.