CHAPTER 7

Hindi agad nakapagsalita si Viara matapos mabasa ang mensahe sa telepono ni Alarick. Para siyang nawalan ng lakas habang nakatingin sa pangalan ni Serena sa screen. Kanina lang, ang akala niya ang pinakamalaking problema niya ay ang pagtataksil ng asawa. Ngayon, parang bawat sagot na nakukuha niya ay may kasunod na panibagong tanong.

Unti-unting ibinaba ni Alarick ang kanyang telepono.

“Viara…”

“Huwag.” Mahina man ang boses niya, ramdam ang bigat ng bawat salita. “Huwag mo muna akong tawagin sa pangalan ko na parang wala lang ang lahat ng nangyayari. Kanina sinabi sa akin ni Alistair na siya ang ama ng anak ko. Ngayon may lumang record tungkol sa gabing hindi ko maalala, may tumatawag sa’yo na si Serena, at may mensaheng nagbabanta sa’yo. Gusto kong malaman kung ano ang alam mo.”

“Hindi ko alam kung paano ko sasabihin.”

“Sabihin mo lang ang totoo.”

Napatingin si Alarick kay Alistair. “Pwede ba tayong mag-usap na kaming dalawa?”

“Hindi,” mabilis na sagot ni Viara. “Wala nang usapang patago. Simula ngayon, kahit anong sabihin mo, gusto kong marinig ko sa harap niya. Pagod na akong maging huling taong nakakaalam sa sarili kong buhay.”

Natahimik si Alarick. Yumuko siya at ilang segundo ring hindi gumalaw. Nang tuluyan siyang magsalita, wala na ang dating kumpiyansa sa boses niya.

“Matagal ko nang alam.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos kay Viara.

“Ano?”

“Alam ko na hindi ako ang ama ng anak mo.”

Napatitig siya sa asawa. Kahit sinabi na iyon ni Alistair ilang minuto lamang ang nakalipas, iba ang sakit nang manggaling mismo kay Alarick.

“Gaano katagal?”

“Bago pa tayo ikasal.”

Napahawak si Viara sa tiyan niya. “Bago pa tayo ikasal?”

“Oo.”

“Alam mo na?”

“Oo.”

“Alarick, alam mo na bago pa tayo nagpakasal na hindi ikaw ang ama ng anak na dinadala ko?”

“Hindi mo pa dinadala noon,” mahinang sagot niya. “Pero alam kong posible. At nang makumpirma ko… natakot ako.”

Napailing si Viara, hindi makapaniwala. “Natakot ka? Iyon ang dahilan kung bakit pinili mong magsinungaling sa akin?”

“Hindi lang iyon.”

“Kung gayon, ano?”

Huminga nang malalim si Alarick. “Dahil ayaw kitang mawala.”

Napatawa si Viara, pero walang saya sa tawa niya. “Ang galing. Kaya para hindi mo ako mawala, hinayaan mong mabuhay ako sa kasinungalingan?”

“Hindi ko alam kung tama ang ginawa ko. Alam kong mali. Pero noong panahong iyon, ikaw lang ang iniisip ko. Alam kong kapag nalaman mong hindi akin ang anak mo, baka isipin mong wala nang dahilan para ituloy natin ang kasal.”

“Dapat sinabi mo!”

“Alam ko.”

“Dapat hinayaan mo akong pumili!”

“Alam ko, Viara!”

Napatahimik silang dalawa.

Namumula na ang mga mata ni Alarick. “Alam kong dapat sinabi ko. Araw-araw ko iyong pinagsisisihan. Pero sa isip ko noon, kapag sinabi ko sa’yo, mawawala ka. Aalis ka. At hindi ko kayang isipin na pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan natin, may ibang lalaking magiging dahilan para tuluyan mo akong iwan.”

Napatingin si Viara kay Alistair.

Hindi niya alam kung ano ang mas masakit—ang katotohanang hindi niya alam ang pinagmulan ng kanyang anak o ang katotohanang ang dalawang magkapatid ay parehong may alam tungkol sa isang bahagi ng buhay niya na itinago sa kanya.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin kung sino ang ama?”

Hindi agad sumagot si Alarick.

“Dahil alam kong si Alistair.”

Napatigil si Viara.

Tahimik si Alistair, ngunit halatang hindi siya nagulat.

“Alam mo na?” tanong ni Viara sa kanya.

Tumango siya nang bahagya. “Hindi ko alam na alam na niya ang lahat. Pero matagal ko nang pinaghihinalaan na may alam si Alarick.”

Napalingon si Viara kay Alarick. “Paano mo nalaman?”

“May mga bagay na hindi ko kayang kalimutan.”

“Anong mga bagay?”

“Ang gabing iyon.”

Muling bumalik sa isip ni Viara ang sinabi ni Alistair tungkol sa engagement party. Ang ospital. Ang nawawalang alaala. Ang lalaking nakasuot ng dark suit.

“Sabihin mo sa akin kung ano talaga ang nangyari.”

Napayuko si Alarick.

“Noong gabing iyon, nakita kita kasama si Alistair.”

Nanlaki ang mga mata ni Viara. “Saan?”

“Sa likod ng venue. Hindi ko alam kung bakit kayo nandoon. Akala ko may pinag-uusapan lang kayo. Pero hindi ka maayos. Halatang nahihilo ka at hindi mo kayang maglakad nang maayos.”

“Bakit hindi mo ako nilapitan?”

“Nilapitan kita.”

“Pero?”

“May tumawag sa akin. Sinabi nilang may problema sa hotel at kailangan kong asikasuhin. Akala ko sandali lang. Pagbalik ko, wala ka na.”

“Alistair?”

Napatingin si Alarick sa kuya niya.

“Hindi ko rin alam kung saan siya pumunta pagkatapos.”

Mabilis na nagsalita si Alistair. “Hindi kita iniwan nang gabing iyon.”

Napatingin si Viara sa kanya.

“Dinala kita sa sasakyan dahil hindi ka na makalakad nang maayos,” pagpapatuloy ni Alistair. “Sinasabi mong masama ang pakiramdam mo. Gusto kitang ihatid pauwi, pero bigla kang nawalan ng malay.”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin kinabukasan?”

“Dahil sinabi sa akin ng doktor na kailangan mong magpahinga. At nang sumunod na araw, sinabi sa akin ng pamilya ninyo na huwag na akong makialam.”

“Pamilya namin?” tanong ni Viara.

Tumango si Alistair. “At may isa pang taong nagpunta sa akin.”

“Sino?”

“Alarick.”

Napatingin si Viara sa asawa.

“Pumunta siya sa akin kinabukasan,” sabi ni Alistair. “Tinanong niya kung may nangyari sa pagitan natin.”

“Bakit?”

“Dahil nakita niya tayong magkasama.”

Tumahimik si Viara.

“Sinabi ko sa kanya na hindi ko alam kung ano ang nangyari sa mga oras na hindi mo maalala,” dagdag ni Alistair. “Pero ilang linggo pagkatapos noon, sinabi niyang ayaw niyang malaman mo ang tungkol dito.”

“Bakit?”

“Dahil gusto ka niyang pakasalan.”

Napahawak si Viara sa noo niya. “So lahat kayo may desisyon para sa akin.”

“Hindi ko iyon ipinagmamalaki,” sabi ni Alarick. “Pero oo. Pinili kong manahimik.”

“Hindi mo pinili para sa akin. Pinili mo para sa sarili mo.”

Napayuko si Alarick.

“Gusto kong pakasalan ka,” sabi niya. “At alam kong kapag sinabi ko sa’yo ang lahat, baka hindi mo ako piliin. Kaya sinabi ko sa sarili ko na kaya kong maging ama ng anak mo kahit hindi ako ang tunay na ama. Akala ko sapat na iyon.”

“Pero hindi.”

“Hindi.”

“Dahil habang ako, buong puso akong naniniwalang anak natin siya, ikaw pala alam mong hindi.”

“Oo.”

“Habang tinatawag kitang asawa ko, may sikreto kang dala.”

“Oo.”

“Habang pinagtatanggol kita sa ibang tao, alam mong may bahagi ng buhay ko na hindi mo sinabi.”

Nangingilid ang luha ni Alarick. “Oo, Viara.”

Napapikit siya.

“Ang sakit.”

Hindi na siya sinubukang hawakan ni Alarick.

“Hindi ko hinihingi na patawarin mo ako,” sabi niya. “Hindi ko rin hinihingi na manatili ka. Gusto ko lang malaman mo na kahit mali ang paraan ko, minahal kita. Hindi ko itinago iyon dahil wala akong pakialam sa’yo. Itinago ko dahil sobra kitang minahal at natakot akong mawala ka.”

Mapait na ngumiti si Viara. “Minsan, Alarick, hindi sapat na mahal mo ang isang tao. Kung ang pagmamahal mo ay nangangailangan ng kasinungalingan para manatili siya, hindi mo na siya pinoprotektahan. Kinukulong mo na siya.”

Walang naisagot si Alarick.

Lumapit si Alistair kay Viara, ngunit hindi siya hinawakan.

“May isa pang bagay,” sabi niya.

Tumingin si Viara sa kanya. “Ano?”

“May dahilan kung bakit hindi ko pa sinasabi sa’yo ang lahat tungkol sa gabing iyon.”

“Bakit?”

Tumingin siya kay Alarick.

At sa pagkakataong iyon, kapansin-pansing nagbago ang mukha ng kanyang kapatid.

“Dahil may nakita ako sa security footage,” sabi ni Alistair. “At kung tama ang hinala ko, hindi aksidente ang pagkawala ng alaala mo.”

Napatingin si Viara sa kanilang dalawa.

“Anong ibig mong sabihin?”

Hindi sumagot agad si Alistair.

“May taong naglagay ng gamot sa iniinom mo noong gabing iyon.”

Nanigas si Viara.

“May nakakaalam kung sino.”

“At sino iyon?”

Tinitigan ni Alistair si Alarick.

“Siya.”

Mabilis na napatingin si Viara sa asawa.

Umiling si Alarick. “Hindi ako.”

“Hindi ikaw ang naglagay,” malamig na sabi ni Alistair. “Pero alam mong may nangyari.”

“Alistair…”

“Sabihin mo sa kanya.”

Nanginginig ang labi ni Alarick.

At bago pa siya makapagsalita, biglang bumukas ang elevator.

Isang babaeng nakaayos at may hawak na maliit na bag ang lumabas.

Si Serena.

Diretso siyang lumapit sa kanila, ngunit ang tingin niya ay nakatutok kay Alarick.

“Sinabi ko sa’yo,” mahinang sabi niya, “huwag mong ipaalam sa kanya ang tungkol sa gabing iyon.”

Napatingin si Viara sa kanya.

“Anong ibig mong sabihin?”

Napatigil si Serena.

At sa unang pagkakataon, mukhang siya naman ang natakot.

Dahil alam niyang narinig ni Viara ang lahat.