LOGIN"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
ปึก!"ว้าย!""อ้าว เป็นอะไรไหม...โทษครับๆ" ไคล์รีบหันหลังไปขอโทษนาง จนฉันเห็นรอยลิปสติกสีแดงที่ฝากไว้บนเสื้อเชิ้ตสีขาวเขา...แล้วของขึ้นทันทีมึงก็อ้อยอิ่งนักนะ จะลุกก็ไม่ลุกสักที!! โอดโอยเหมือนโดนเหยียบหอยอยู่นั่นแหละตึก ตึก ตึก ฉันรีบเดินเท้าหนักๆกอดอกไปยืนข้างๆไคล์ ที่ตอนนี้กำลังขอโทษขอโพยยัยแอร์
จนเธอเดินไม่ไหว...ได้สั่งอาหารกับไลน์แมนจริงๆ และคืนนี้ผมก็ได้นอนกอดตัวนุ่มนิ่มของเธอทั้งคืนพอตื่นเช้า..ผมก็พลิกตัวกอดยัยป้าทันที ก่อนที่จะก้มมองตาโตๆที่ตอนนี้หลับพริ้ม แล้วอะไรไม่รู้ทำให้ผมฉุกคิดเรื่องน่ารักๆขึ้นมา ถ้ายัยป้าเป็นแม่คน..จะน่ารักขนาดไหนวะ"จะลักหลับอีกรึไง ระบมหมดแล้ว-_-" ระบมด้วยแหะ
ฉันหันขวับไปมองพี่ฮาวายทันที"สรุป..พี่ฮาวายพาไทเปไปพบหมอธันวาเหรอคะ?^^""ใช่ ก็เจแปนบอกพี่เองไม่ใช่เหรอ ว่าไปปรึกษาหมอธันวามาพี่ก็เลยต้องสานต่อ แต่ก็นะ..กว่าจะสื่อสารกันเข้าใจ เขาไม่เชื่อและไม่ยอมเปิดเผยข้อมูลคนไข้ พี่จะโทรหาเจแปนเพื่อยืนยันก็โทรไม่ติด พี่เลยทำได้แค่..ให้แม่พี่ไปคุยกับหมอธันวา"ฉัน
"........""พี่ฮาวาย!!!" ฉันรีบเข้าเกียร์ถอยรถ กำลังเลี้ยวออกจากซอง ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นในกระเป๋าเสื้อพี่ฮาวายก่อนครืนนนนน ครืนนนนนน ~!ฉันจับพวงมาลัยมองตามเสียง มองด้วยความลังเลว่าจะหยิบมันมารับดีไหม ซึ่งไม่แน่..อาจจะเป็นเพื่อนหมอพี่ฮาวายหรือใครก็ได้ในวงการแพทย์ และเสี้ยวนาทีนั้นฉันจึงเหยียบเ







![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)