บทที่ 11 ปากแข็ง

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตี 1 บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานต่อเนื่อง

ฮึด..ไม่นะ ..ไม่!ม๊ายยย!!!.." ซาร่าฝันถึงเหตุการณ์เมื่อ 20 ปีก่อน เธออายุได้แค่ 9 ขวบ พ่อโดนรถชนและจากไปทิ้งไว้ให้เธออยู่กับแม่เพียงลำพัง

เสียงครางครืดปนสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นจากเตียงของเขาที่มีร่างของซาร่า นอนอยู่ ดังขึ้น ซาร่าขยับร่างกายกระสับกระส่ายใบหน้าหวานเหยเกย ด้วยความทรมานจากฝันร้ายหรืออาการละเมอเพาะพิษไข้ คารัส ที่นั่งเฝ้าอยู่ขอบเตียงไม่ยอมหลับยอมนอนรีบขยับเข้าไปหาทันที เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางที่ชุ่มเหงื่อเอาไว้แน่นเพื่อเรียกสติเธอก่อนจะใช้ฝ่ามืออีกข้างแตะหน้าผากบนอย่างแผ่วเบาเพื่อตรวจวัดอุณหภูมิ

"ตัวยังร้อนจี๋อยู่เลย" เขาพึมพำด้วยความกังวล

คารัส ไม่รอช้ารีบก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปหยิบกะละมังใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กที่เตรียมไว้ล่วงหน้าเขาบิดผ้าจนหมาด

แล้วเริ่มซับลงบนฝ่ามือเล็กๆเบาๆก่อนจะลากผ่านข้อมือเรียวยาว และเคลื่อนขึ้นมาที่ลำคอระหงอย่างทะนุถนอม เขากดซักผ้าอุ่นทีละจุดทั่วร่างกายของเธออย่างใจเย็นเพื่อระบายความร้อนหวังให้พิษไข้ในกายของเธอทุเลาลง

แม้ว่าห้องพักแพทย์จะอยู่ใกล้เพียงไม่กี่ก้าว แต่เรื่องละเอียดอ่อนอย่างเช็ดตัวลดให้เธอ 'เขาจะเป็นคนจัดการมันเอง'

เมื่อไอความร้อนเริ่มระบายออกไปใบ หน้าของเธอก็เริ่มผ่อนคลายลงลมหายใจกลับมาเป็นปกติ ราคัส กุมมือของซาร่า.ไว้แน่นอีกครั้งทางกระซิบข้างหูเบาๆ

"ไม่ต้องกลัวนะฉันอยู่ตรงนี้"

คำปลอบโยนนั้นราวกลับมีมนต์ขลัง คารัส รอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันเริ่มจู่โจมจนเปลือกตาหนักอึ้งสุดท้ายเขาก็พลายฟุบหลับไปข้างๆเตียงโดยที่มือยังกุมมือเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

*******

แสงแดดอ่อนๆของเช้าวันใหม่ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เขาขยับตัวตื่นขึ้นมาก่อนจะรีบเอามือแตะหน้าผากของคนป่วยเป็นสิ่งแรก ผิวเนื้อที่เคยร้อนจัดบัดนี้เย็นลงจนเป็นปกติแล้วความกังวลทั้งหมดที่มีมาตลอดทั้งคืนมาลัยหายไปสภาพไข้ที่ลดลงในเช้าวันนี้ทำให้เขายิ้มบางๆที่มุมปากออกมาในที่สุด

หลังจากฝ่ามือหนาขยับมาแตะวัดอุณหภูมิที่หน้าผากมลเป็นจังหวะพอดีที่เปลือกตาบางค่อยๆ ขยับลืมขึ้นภาพและที่ปรากฏในสายตาคือใบหน้าคมคายที่แสดงถึงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด แต่แค่แว๊บเดียวเท่านั้น ที่เธอได้เห็นสายตาอ่อนโยนของเขา เขาเอามืออุ่นๆออกจากหน้าผากของเธอ

"เฝ้าฉันทั้งคืนเลยหรอ" ซาร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและแผ่วเบาเพราะผิดไข้ประโยคที่ส่งออกไปทำให้คนฟังถึงกับหัวใจกระตุก"

"ถ้าบอกว่าไม่ใช่ก็คงไม่ได้ ยังไงก็เป็นหน้าที่ของฉัน แต่เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก ถ้าวันนี้เธอหายดีแล้วก็กลับไปพักห้องของเธอได้เลย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น มาอย่างไม่คิดในคำตอบ

ใบหน้าที่เคยซีดเซียวจากการป่วยบัดนี้ แปลเปลี่ยนเป็นสีหน้าดื้อรั้นที่พยายามปกปิดความเจ็บปวด ไม่ใช่เพราะร่างกายฟื้นตัวจากอาการไข้ แต่เป็นเพราะความผิดหวังที่แล่นขึ้นมาจุดที่ลำคอเธอเช็ดหน้าขึ้นเล็กน้อยพยายามปรับสีหน้าให้เรียบตึงและเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เขาเห็นรอยร้าวในใจ

"อืม ฉันเข้าใจ ไม่รบกวนนายแล้ว ฉันจะกลับห้องเลยตอนนี้" เธอตอบกลับเสียงเรียบทว่าสั่นพร่าเล็กน้อยมือบางกำผ้าห่มแน่นจนนิ้วซีดขาว

ซาร่าไม่รอช้าเธอประชดความรู้สึกด้วยการรีบตวัดผ้าห่มแล้วยันกายลุกขึ้น จากเตียงอยากรวดเร็วเกินไปร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวดีประท้วงทันทีทัศนียภาพรอบตัวของเธอหมุนเคว้งภาพตรงหน้าดับวูบจนร่างเอนเอียงเกือบจะล้มกระแทกพื้น

"ระวัง" คารัส ร้องเสียงหลงสัญชาตญาณไวกว่าความคิดเขาถลาเข้าไปคว้าเอวบางไว้ทันท่วงทีแรงเหวี่ยงทำให้ร่างเธอเข้าปะทะกับแผงอกกว้างอบอุ่นของเขาอย่างจังทำเอาบรรยากาศความเงียบเข้าปกคลุมห้องมีเพียงเสียงหัวใจของทั้งคู่ที่เต้นรัวเร็ว.

"ยังไม่หายดีเธอจะรีบลุกไปไหน" เขากระซิบข้างหูเธอ ด้วยน้ำเสียงที่เบามากแทบไม่ได้ยิน

เสียงนั้นของเขาทำให้เธอได้สติทันที เธอรีบเบือนหน้าหนีเขาไปอีกทาง "รีบวางฉันลงสักที ฉันจะได้พักผ่อนต่อ จะได้รีบๆหาย" เธอเม้มปากพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ถึงแม้ในใจจะยังเต้นตึกๆตับๆอยู่ก็ตาม

-----------

ช่วงก่อนฟ้าสว่าง หมอคงพิราบ ได้เข้ามาเช็คอาการของเธอเรียบร้อยแล้ว ก่อนขอตัวกลับโรงพยาบาลเพราะมีเคสเร่งด่วนพิเศษจำเป็นต้องไป สิ้นคำพูด หมอคงพิราบหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เพื่อทำหน้าที่แพทย์ของเขาถึงแม้จะเป็นแพทย์ประจำตระกูลด้วยก็เถอะ

เช้านี้ป้าอุ่นยกข้าวต้มขึ้นมาให้เธอ "กลับมาแล้วหรอคะป้าอุ่น"

ซาร่าเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ

"ค่ะ ก็คุณคารัส ส่งคนไปรับเลยได้มาถึงก่อน 1 วันนะคะ" ป้าอุ่นตอบแล้วส่งยิ้มกลับมาให้เธอ พูดต่ออีกว่า "กินตอนร้อนๆจะได้สบายท้องนะคะ"

​ซาร่าพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม กลิ่นหอมฉุยของข้าวต้มร้อนๆ ทำให้ท้องของเธอร้องประท้วงขึ้นมาทันที เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ป้าอุ่นเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาช่วยประคองพร้อมกับวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือ

​"คุณคารัสเขากำชับป้าไว้ด้วยนะคะว่าให้ดูคุณซาร่าทานให้หมดถ้วย" ป้าอุ่นพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดู "เขาเป็นห่วงคุณมากเลยนะคะ พอรู้ว่าคุณล้มป่วยก็รีบจัดการเรื่องคนไปรับป้ากลับมาทันที"

​คำพูดของป้าอุ่นทำให้หัวใจของซาร่าพองโตและอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ความรู้สึกเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้เริ่มมลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกขอบคุณในความใส่ใจของเขา

​"คุณคารัสเขาไปไหนแล้วเหรอคะป้าอุ่น" ซาร่าเอ่ยถามพุ่มชามข้าวต้ม สายตามองหาใครบางคนที่เมื่อกี้ยังยืมทำหน้าตึงอยู่ตรงนี้

​"คุณคารัสมีประชุมด่วนที่บริษัทต้องออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ แต่เห็นบอกว่าตอนเย็นจะรีบกลับมาทานอาหารเย็นด้วย" ป้าอุ่นตอบพล้างยิ้มอย่างรู้ทัน "เอาล่ะค่ะ รีบทานตอนยังร้อนๆ เถอะนะคะ จะได้ทานยาแล้วพักผ่อนต่อ"

​ซาร่าตักข้าวต้มเข้าปาก รสชาติกลมกล่อมและอบอุ่นวิ่งผ่านลำคอลงไปถึงท้อง ไม่เพียงแค่อาหารที่ช่วยเติมพลัง แต่ความเอื้ออาทรของคนรอบข้างก็ทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมากในเช้าวันนี้

◌ึ