2. ต้องมนต์สะกด 

@ณ

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

หลังจากที่บุษยาไปนอนเฝ้าคุณวดี ที่โรงพยาบาลเนื่องจาก คุณวดีเข้ารับการรักษาให้คีโม อยู่ในช่วงพักฟื้น และบุษยาก็ไม่ลืมที่จะบอก    ข่าวดีเรื่องที่จบการศึกษาปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับ 1 ในสาขาการออกแบบ และจะได้ทำงานทันทีหลังรับปริญญา ที่บริษัทที่ให้ทุนการศึกษาตั้งแต่ปี 2จนเรียนจบปริญญาตรีนั่นเอง

บุษยาจะต้องทำงานใช้ทุนเป็นเวลา 2ปีเป็นอย่างน้อย หากไม่ทำงานครบ 2ปี บุษยาจะต้องชดใช้ค่าเทอมตลอด3ปี ซึ่งบุษยาก็ไม่คิดว่าจะเป็นปัญหา เพราะทุกคนที่จบสายนี้ล้วนอยากเข้าทำงานกับบริษัท  เคเควาย กรุ๊บ จำกัด (KKY Group) เพราะทั้งเงินเดือน และสวัสดิการดี บุษยาเองก็ตั้งใจจะทำงานใช้ทุนการศึกษาอย่างสุดความสามารถ 

“คุณแม่คะ บัวจะไปพักที่คอนโดนะคะแล้วจะกลับบ้านสวนหาคุณแม่ทุกเย็นวันศุกร์ คุณแม่หายเร็ว ๆ นะคะ”

 “บัวของแม่เก่งที่สุดเลย ถ้าคุณพ่อยังอยู่ต้องภูมิใจในตัวลูกมาก เหมือนคุณแม่ตอนนี้แน่ๆ” เสียงแหบแห้งของผู้เป็นแม่บอกด้วยความปลื้มใจในตัวลูกสาว

“แล้วเริ่มงานวันไหนลูก”

“วันจันทร์หน้าค่ะคุณแม่ คุณลุงหมอบอกว่าอีก2วันคุณแม่ก็กลับไปพักที่บ้านได้แล้ว กลับบ้านเรานะคะ”

“จ๊ะลูกหนูไปหาอะไรทานก่อนไหมคะลูก ไม่ต้องห่วงคุณแม่นะคะ คุณแม่ก็ง่วงแล้วล่ะ” มือเหี่ยวลูบผมสลวยของลูกสาวอย่างรักใคร่

@ร้านกาแฟแบรนด์ดังในโรงพยาบาล

สาวน้อยสาวใหญ่ไม่ว่าจะเป็นลูกค้า หรือพนักงานในร้านต่างจับจ้อง บ้างก็แอบมองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่ง

แต่งกายเนี๊ยบราวกับเทพบุตร สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์น่าค้นหา กันต์พิมุกต์

เลิศวิริยะไพบูลย์ ชายหนุ่มที่เป็นที่หมายตาของสาวทั้งแวดวงไฮโซ ดารานางแบบ ไม่มีใครที่ไม่รู้จักว่าที่ท่านประธาน ที่มีธุรกิจในเครือมากมายของกลุ่มบริษัท เคเควาย กรุ๊ป

 “พันลภ นายช่วยเตรียมเอกสารที่จะเข้าพบลูกค้าบ่ายนี้ให้ด้วยนะ อีกครึ่งชั่วโมงฉันเสร็จธุระจะเข้าไป”

ชายหนุ่มสั่งงานผู้ช่วยหนุ่มเสร็จก็จิบกาแฟ นั่งมองหน้าจอโน้ตบุ๊คแบรนด์หรูของเขาอยู่ แต่จังหวะที่เงยหน้าจิบกาแฟสายตาคมเข้มเหลือบมองไปเจอสาวน้อยร่างเล็กที่รู้สึกคุ้นเคย

 เธอใส่เสื้อยืดสีขาวเข้ารูปธรรมดาๆ สวมกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบสีขาว แต่ดูดึงดูดสายตาคนทั้งร้าน ไม่เว้นแม้แต่เขา เขาไล่มองอย่างพิจารณาผมเส้นเล็กที่ยาวสลวยดุจแพรไหมสีน้ำตาล ไหล่มน แขนเรียวยาว ทั้งรูปร่างเอวบางร่างน้อย แต่สะโพกผายช่างน่ามอง เพียงแค่มองจากด้าน ข้าง ก็เหมือนต้องมนต์สะกด ชายหนุ่มกลืนน้ำลายสลัดความคิด 

“นี่เราเป็นอะไรนี่ย เพียงแค่เจอแค่นี้ทำไมอาการขนาดนี้” หัวใจเต้นรัว ๆ กันต์พิมุกต์ลุกขึ้นเพื่อจะเดินไปใกล้ ๆ หญิงสาวที่ยืนสั่งเครื่องดื่มที่หน้าเคาร์เตอร์รับออเดอร์ ทันใดนั้นก็มีชายที่หน้าตาหล่อเหลาที่ดูจากเสื้อกราวน์ก็รู้ว่าเป็นหมอ หมอหนุ่มเดินเข้าหาหญิงสาวที่เขาจ้องมองอยู่นาน

หมอหนุ่ม “บัวมาเฝ้าคุณป้าเหรอแล้วนี่จะกลับหรือนอนเฝ้าคุณป้า”

บุษยา “บัวมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะหมอ คุณหมอดื่มอะไรดีจ๊ะบัวขอเลี้ยงคุณหมอนะคะ” คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยท่าทางล้อเลียน

 “เลี้ยงอะไรกันนี่มันถิ่นหมอนะครับ ผมต้องเลี้ยงบัวสิ” หมอหนุ่มส่งยิ้มหล่อละลายให้บุษยา

บุษยาส่ายหน้าพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้หมอหนุ่มอย่างสนิทสนม เพราะทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่มัธยมต้น จนต่อมัธยมปลาย แถมยังสอบติดมหาลัยเดียวกันอีก แต่เรียนกันคนละคณะ ทั้งสองพูดจาหยอกล้อกันเหมือนที่ทำเป็นประจำ

 “ให้บัวเลี้ยงตอบแทนคุณหมอรุทบ้างเถอะน่า เลี้ยงแค่นี้เองนะๆ  อาบริกาโน่เหมือนเดิมก็แล้วกันนะ”

คุณหมอรุทนักศึกษาแพทย์ปีที่ 5 ที่ตอนนี้ฝึกงานจริงตามวอร์ดที่โรงพยาบาลนี้ที่พ่อของหมอรุทเป็นผอ.อยู่ที่นี่ และรับเป็นคุณหมอเจ้าของไข้ให้แม่บุษยา หมอรุทเองก็เป็นธุระเรื่องการรักษาแม่ของบุษยาหลายเรื่อง ทำให้ความสัมพันธุ์ของทั้งสองสนิทสนมกันมาตลอดตั้งแต่ ม.ต้นจนปัจจุบันไปมาหาสู่กันตลอดเป็นเพื่อนผู้ชายที่สนิทที่สุดในกลุ่มก็ว่าได้ 

ตลอดการสนทนาของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของกันต์พิมุกต์โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัว ชายหนุ่มที่ทำท่าจะเข้าหาบุษยาในตอนแรก ถึงกับชะงักในท่าทีที่สนิทสนมของทั้งคู่ เพราะไม่ได้ยินว่าทั้งคู่สนทนาอะไรกัน เห็นเพียงอากับ กิริยาอาการแตะตัวและยิ้มให้กันนั้น ทำเอาหัวใจของชายหนุ่มถึงเต้นรัวรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

 ใบหน้าหล่อเหลาถึงกับขมวดคิ้วขบกรามแน่นอย่างโมโห และเขาก็มั่นใจทันทีว่าสาวสวยตัวเล็กคนนี้คือคนที่เคยคุ้นเคยกันนั่นเอง

“คิวที่ 12 มัทฉะลาเต้ / อาริกาโน่เย็นได้แล้วค่ะ”

เมื่อได้เครื่องดื่มแล้วบุษยาและคุณหมอรุทก็เดินออกจากร้าน กันต์พิมุกต์จะรีบลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินตามคนทั้งคู่ไปเพื่อจะดูให้แน่ใจว่าผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ใช่คนที่เขารู้จักและรู้จักเป็นอย่างดีก็ว่าได้

 ชายหนุ่มเดินตามไปแบบเงียบๆ โดยที่ทั้งสองคนไมได้สังเกตุ เพราะในโรงพยาบาลก็มีคนเดินผ่านไปผ่านมา

จังหวะที่หมอรุทโบกมือลาเบา ๆ ชายหนุ่มสาวเท้าตามไปเกือบจะถึงผู้หญิงตัวเล็ก ก็ได้ยินเสียงเรียกจากคุณหญิงกาญดา

“ตากันต์ลูก! นั่นลูกจะเดินไปไหนแม่อยู่ห้องตรวจทางนี้” ชายหนุ่มถอนหายใจออกอย่างเสียดายแต่กลับมาวางสีหน้าราบเรียบดังเดิม