57. ตอนพิเศษ1 ครอบครัว

2เดือนต่อมา

งานแต่งงานของกันต์พิมุกต์ และบุษยา เลิศวิริยะไพบูลย์ ที่ถูกจัดขึ้นในภายโรงแรมบุษยา รีสอร์ทแอนด์สปา มีเพียงคนในครอบครัวและญาติสนิท เพื่อนสนิทเท่านั้นที่ถูกเชิญให้ร่วมพิธีเมื่อช่วงเช้าในวันนี้ และแน่นอนว่าทั้งสองคนได้จดทะเบียนสมรสในวันนี้เช่นกัน วันฤกษ์ดีที่ใกล้ที่สุดที่คุณหญิงกานดาเป็นคนหามานั่นเอง

บุษยาไม่ได้เตรียมตัวอะไรมากมายทุกอย่างกันต์พิมุกต์และแม่ของชายหนุ่มเนรมิตให้ภายใน 2เดือน ชุดแต่งงานสวยเรียบแต่หรูหราจากแบรนด์ดังคู่ควรสมฐานะกับสะใภ้ของตระกูลเลิศวิระยะไพบูลย์ ที่ทั้งสวยและเก่งเป็นที่ยอมรับ มาถึงในวันนี้บุษยาพิสูจน์ให้ทุกคนครอบครัวของเขายอมรับในตัวลูกสะใภ้คนนี้ และยังเป็นคนที่กันต์พิมุกต์รักและเลือกที่จะมาเป็นคู่ชีวิตอีกด้วย

หลังพิธีเช้าจบลงภาพงานแต่งงานถูกโพสต์ลงโซเชียลโดยเพจของโรงแรม และบริษัทในเครือของเขาแสดงความยินดีในครั้งนี้ด้วย สื่อหลักในแวดวงธุรกิจจึงไม่พลาดที่จะลงข่าวใหญ่ที่น่ายินดีเช่นนี้ ช่วงชิงเอาพื้นที่ข่าวแวดวงธุรกิจสังคมชั้นสูงได้อย่างไม่ต้องจ่ายค่าโฆษณา

  ด้านครอบครัวสหพงศ์

“มันแต่งงานกันวันนี้เหรอ เพราะแกนี่แหล่ะ แค่นี้ก็ทำไม่สำเร็จทำไมไม่จับมันให้อยู่มัดเหมือนพวกผู้ชายที่แกเคยจับที่เมืองนอกนั่นห๊า! นีน่า” เสียงโวยวายไม่พอใจของอรรนพพร้อมกับวางมือถือลงบนโต๊ะ เสียงตบโต๊ะดังปังด้วยความหงุดหงิด

“คุณพ่อ! ก็มันซื่อบื้อแบบนั้น เหล้าก็ไม่กิน เที่ยวก็ไม่เที่ยว นีน่าจะมีโอกาสมอมเหล้า ไปยั่วมันตอนไหนละคะ” นีน่าตอบกลับเสียงสะบัด ลุกขึ้นเดินกระทึบเท้าจะออกจากห้องทำงานของผู้เป็นพ่อไปในทันทีที่โดนว่า เรื่องนี้ทำให้ผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเองอย่างนีน่าเสียความมั่นใจไม่น้อย 

“เดี๋ยว นั่นแกจะไปไหน มาช่วยฉันหาทางเล่นงานพวกมันก่อน”

“ไปคลายเครียดสิคะ อยู่ให้คุณพ่อด่าทำไม”

“นี่น่า! แกอย่าทำอะไรให้พ่อขายหน้านะ กลับมานี่!” เสียงของผู้เป็นพ่อไม่ทันได้พูดจบประโยคก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาเดินสบัดออกไปแล้ว 

 ทันทีที่ขาเรียวยาวก้าวพ้นจากบริษัทที่พึ่งย้ายเข้ามาอยู่หลังจากต้องออกมาจากตึกKKY กรุ๊ป

“ฮัลโลยูว์อยู่ไหน ไอเบื่ออยากหาอะไรแก้เซ็งทำ เลิกงานแล้วไปเจอกันที่เดิม” เสียงหวานออกคำสั่ง

“หึ ได้สิคะ ไอจะจัดให้ทุกท่าตามใจยูเลย เจอกันนะคะ” นีน่าแสยะยิ้มร้ายขาเรียวยาวก้าวฉับๆขึ้นรถขับไปอย่างรวดเร็ว ไปหาปลายสายเมื่อครู่ที่ไม่บอกก็รู้ว่าจะกิจกรรมที่ว่าจะไปทำแก้เซ็งคือเรื่องอะไร

 @โรงแรมบุษยา รีสอร์ทแอนด์สปา ห้องสวิทที่ตกแต่งเป็นห้องหอ

“พ่อขอให้ลูกทั้งสองคนมีความสุข เจริญรุ่งเรือง วันไหนที่มีปัญหาให้นึกถึงวันที่กว่าจะได้รักกัน หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน หนูบัวพ่อฝากดูแลพี่เขาด้วยนะ เขารักหนูบัวมากเลยนะ” เสียงทุ้มของผู้เป็นพ่ออวยพรเมื่อส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอ 

“แม่ก็ขอให้ลูกทั้งสองครองรักกันไปจนแก่เฒ่า มีหลานให้ย่าหลายๆคนนะ ย่าอยากเลี้ยงหลานแล้ว” คุณหญิงอวยพรยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงหลานแฝด 

บ่าวสาวกราบผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าบ่าว 

บุษยาในชุดเจ้าสาวยิ้มทั้งน้ำตา กันต์พิมุกต์เช็ดน้ำตาให้เจ้าสาวด้วยสายตาอบอุ่น เอ็นดูคนตัวเล็กที่ซาบซึ้งใจกับคำอวยพรของพ่อ และแม่ของเขา

“นมของให้คุณหนูของนมมีความสุขอยู่กับคนที่คุณหนูรักเท่านี้นมก็ตายตาหลับแล้ว นมฝากดูแลคุณหนูของนมด้วยนะคะคุณ”นมพุตตาลอวยพรด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เช็ดน้ำตาด้วยความสุขปลื้มปริ่มหัวใจ ลุงสนเองก็กลั้นไม่ไหวน้ำตาแห่งความสุขปริ่มออกมาเหมือนกัน 

 “นมคะบัวขอบคุณนมกับลุงสนนะคะที่อยู่กับบัวทั้งยามสุข ยามทุกข์ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะคะนมต้องอยู่กับบัวนานๆช่วยเลี้ยงหลานนะคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น แต่ไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ก็มีเสียงแทรกขึ้นมาทันควัน

“จะให้แม่พุตตาลเลี้ยงคนเดียวได้ไง แม่ก็อยากเลี้ยงหลานเหมือนกัน นั่นหลานย่านะต้องแบ่งให้ฉันเลี้ยงด้วยสิ”  

 เรียกเสียงหัวเราะร่วนของทุกคนในห้องขึ้นมาทันที 

“คุณแม่คะไม่ต้องกลัวไม่ได้เลี้ยงหรอกค่ะ คุณแม่ก็รู้นิน่าเรือนหอพี่กันต์เขาเตรียมไว้อยู่ที่ไหน” เสียงใสของกิ่งกานดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกล้อผู้เป็นแม่ที่กลัวจะโดนแย่งหลานๆไป 

เรือนหอที่กันต์พิมุกต์เตรียมไว้ก็คือบ้านหลังเก่าของเจ้าสาวที่เขาไปซื้อจากธนาคารที่ประกาศขายทอดตลาด หลังจากที่วันนั้นพาคนตัวเล็กไปดูคอนโดแล้ว เขาก็พาบุษยาไปดูเรือนหอที่แทบจะไม่ได้ทำอะไรเพิ่มเติม เพราะอยากให้คนตัวเล็กได้กลับไปอยู่บ้านที่มีแต่ความทรงจำของพ่อกับแม่นั่นเอง 

 “เอาล่ะ พวกเราออกไปกันเถอะ ปล่อยให้บ่าวสาวเขาพักผ่อน เราก็ไปพักได้แล้วเหนื่อยกันมาหลายวันแล้ว นี่ขนาดจัดแค่ภายในนะรองานฉลองใหญ่อีกทีตอนไหนนะลูก ตากันต์” คุณปกรณ์หันไปถามลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

“บัวเขาอยากให้ลูกๆร่วมงานฉลองด้วยครับคุณพ่อ สัก2ขวบก็น่าจะพอรู้เรื่องแล้วนะครับ ที่รักว่ายังไงดีครับ”

“2 ขวบก็ได้ค่ะ บัวแล้วแต่พี่กันต์ค่ะคุณพ่อ บัวว่าจัดเล็กๆก็ได้แต่พี่เขาบอกว่าวันนี้จัดเล็กแล้ว อยากจัดงานให้สมฐานะคุณพ่อเชิญแขกที่เคารพนับถือมาด้วยค่ะ บัวแล้วแต่พี่เขา เพราะบัวเองก็เอ่อ บัวเองก็ไม่มีใครค่ะ”

เสียงหวานเอ่ยแต่เสียงอ่อยประโยคท้าย คงจะดีถ้าวันนี้พ่อกับแม่ได้มาอยู่ที่นี่ด้วย บุษยาลูบไปที่ท้องที่นูนออกมาเล็กน้อย ท้อง5 เดือนเศษๆ ใบหน้าสวยยิ้มออกมาบางๆเมื่อนึกถึงความฝันในวันที่พ่อกับแม่มาหาแล้วบอกว่าต่อไปนี้จะอยู่ด้วยไม่ไปใหน 

“หนูบัวลูกต่อไปนี้หนูก็เป็นเลิศวิระยะไพบูลย์เต็มตัวแล้ว อย่าพูดอีกนะว่าไม่มีใคร หนูบัวก็เหมือนลูกสาวแม่อีกคนเอาล่ะพักผ่อนได้แล้ว ตากันต์อย่าหักโหมล่ะน้องท้องอยู่นะ” คุณหญิงกานดากระซิบบอกลูกชายในประโยคท้าย เล่นเอาเจ้าสาวหน้าแดงด้วยความเขินอาย 

 "บัวรักพี่ชายกิ่งเยอะๆนะ เขารักพี่สะใภ้มากเลยน้าาา" เสียงใสของกิ่งกานดาหันมาบอกพี่สะใภ้ที่มีอายุน้อยกว่าถึง 3ปี

 "เบาได้ก็เบาก่อนนะคะ เก็บแรงไว้งานเลี้ยงคืนนี้ก่อนนะคะพี่ชาย อิอิ"

"หึหึ อื้ออออออ ออกไปได้แล้ว" พี่ชายตอบน้องสาวด้วยท่าทีรู้ทันว่าน้องหมายถึงอะไร มีเพียงเจ้าสาวที่อายจนหน้าแดง

เมื่อคนในครอบครัวออกไปออกจากห้องที่ตกแต่งโรยด้วยกลีบกุหลาบไว้สำหรับพิธีส่งตัวบ่าวสาวแล้ว ก็เป็นเวลาที่เจ้าบ่าว และเจ้าสาวได้อยู่กันตามลำพัง 

 "พี่ช่วยนะครับ" คนตัวโตรีบกุลีกุจอช่วยบุษยารุดซิบด้านหลังชุดเจ้าสาวออกเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะเอื้อมมือถอดชุดเจ้าสาวออก 

"บัวถอดเองได้ค่ะ" เสียงหวานตอบอย่างไม่ได้คิดอะไร ท้องก็ยังไม่ได้ใหญ่มากมายพอจะทำเองได้

"พี่อยากช่วยนี่นา แล้วเราอาบน้ำด้วยกันนะครับที่รัก" คนตัวโตยิ้มกริ่ม ท่าทีเจ่าเล่ห์อย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ต้องเลยคิดนะคะ รีบอาบน้ำจะได้พักเดี๋ยวค่ำนี้ต้องลงไปมื้อเย็นกับแขกอีกนะคะ" คนตัวเล็กดักทางทันที ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีแรงลงงานเลี้ยงภายในครอบครัวคืนนี้แน่ 

"โหยที่รักอ่ะ" คนตัวโตทำเสียงโอดโอย ที่วาดฝันไว้กะว่าจะขอชื่นใจก่อนลงไปงานเลี้ยงค่ำนี้สักหน่อยหลังจากที่ห่างหายจากเรื่องอย่างว่ามาเกือบเดือนแล้ว ตั้งแต่ได้ฤกษ์งานแต่งงานมา เขาก็ต้องรีบเคลียร์งาน เตรียมงานกลับมาถึงเมียรักก็ชิงหลับไปเสียก่อนทุกที ทำได้เพียงกอดจูบ ลูบคลำเพียงเท่านั้น

"รอเสร็จงานก่อนนะคะ จุ๊บ!" คนตัวเล็กจุ๊บแก้มง้อ เมื่อเห็นคนตัวโตทำหน้าตาผิดหวัง มีหรือที่บุษยาจะไม่รู้ว่าเขาต้องอดทนเมื่อบางคืนได้แต่นอนกอดเมียที่หลับไปแล้วและหายเข้าไปในห้องน้ำนานสองนาน  บางอย่างที่เคยได้เคยทำได้ต้องลดลงเพราะกลัวจะกระทบกระเทือนถึงลูก 

คนตัวเล็กได้แต่ยิ้มเอ็นดู คู่บ่าวสาวนอนพักผ่อนเพื่อรอเวลางานเลี้ยงภายในรีสอร์ทของเขาเอง ค่ำคืนนี้มีญาติสนิทและเพื่อนสนิทเท่านั้นที่ได้รับเชิญมา