1. บัว บุษยา 

บรรยากาศในช่วงเช้าๆ ยังไม่สายมากนักลมพัดผ่านมาเย็น ๆ ในศาลาริมน้ำที่มีสระบัวเล็ก ๆ ภายในบ้านสวน แถวชานเมืองที่ไม่ไกลจากกรุงเทพมากนัก บุษยานั่งคิดถึงชีวิตที่ผ่านมาในมือเธอถือกรอบรูปครอบครัวที่ภาพพ่อแม่และเธอนั่งอยู่ตรงกลางทั้ง3คนกอดกัน ซึ่งเป็นภาพสุดท้ายที่ทั้งสามคนได้อยู่ด้วยกันในงานครบรอบวันเกิดเมื่อ 5 ปีที่แล้วของเธอเอง 

บุษยายิ้มบาง ๆ พร้อมกับถอนหายใจ หยิบชุดครุยที่เช่ามาเพื่อรับปริญญาในอีกไม่กี่วันข้างหน้ามือก็ลูบชุดครุยเบา ๆในใจก็คิดคงจะดีถ้าพ่อยังอยู่ในวันที่สำเร็จการศึกษา และคงจะดีถ้าแม่ของเธอแข็งแร็งพอที่จะไปงานรับปริญญาของเธอได้ ความรู้สึกมากมากมายทำให้น้ำตาไหลออกจากตาทั้งสองข้าง 

ลมเย็นๆเสียงนกร้องจิ๊บๆรอบๆตัว เหมือนเป็นการปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยของบุษยาให้ดีขึ้นมาบ้าง บุษยายกมือขึ้นมาป้ายน้ำตา หน้าสวยจิ้มลิ้มมีรอยยิ้มขึ้นเมื่อรู้สึกภูมิใจในตัวเองที่สู้ชีวิตมาถึงวันนี้ได้ ทันใดนั้นบุษจาต้องหยุดคิดทุกสิ่งเมื่อมีเสียงดังใกล้ๆ ตุบ!!

“ โอ๊ยยยย ฮือ หกหมดเลย”  บุษยารีบหันไปดูตามเสียงพลันรีบลุกขึ้นไปดูเสียงหวานเอ่ยถาม 

 "เตยหอม เป็นอะไรหรือเปล่าเจ็บไหมจ๊ะ" 

 "พี่บัว เตยสะดุดรากมะม่วงค่ะ ชาเย็นเตยเอามาให้พี่บัวหกหมดเลยค่ะ"

"เราเนี่ยนะ จะวิ่งทำไม ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วชาเย็นช่างมันเถอะ มาขึ้นไปบนศาลาให้พี่ดูซิมีแผลตรงไหนไหม"

 บุษยาพยุงเตยหอมซึ่งเป็นหลานสาวของแม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็ก ๆ     บุษยารักเหมือนน้องสาวและเปรียบเสมือนครอบครัว ซึ่งเธอก็ไม่มีใครเหลือนอกจากแม่ที่นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล แม่นมพุดตาล และลุงสนที่เป็นคนขับรถเก่าแก่ เป็นสามีของแม่นมพุดตาล 

นับจากพ่อของเธอได้ตายจากไปเมื่อ 3ปีก่อน ทำให้ครอบครัวจากที่เคยร่ำรวยพลิกผันไป แม้แต่บุษยาที่เรียนจบมาได้ก็เพราะเธอได้รับทุนการศึกษาเรียนดีจากบริษัทที่ทำ MOU กับมหาวิทยาลัย ซึ่งเธอจบแล้วก็ต้องไปใช้ทุนเป็นเวลา 2 ปีเป็นอย่างน้อย

หลังจากทั้งสองสาวพยุงกันมาศาลาริมน้ำเพื่อตรวจสอบแผลจากการหกล้มว่าไม่เป็นอะไรมากไหม

เตยหอม "เห็นไมพี่บัวเตยบอกว่าไม่เป็นอะไรเลยแค่นี้เองเดี๋ยวเตยไปชงชาเย็นมาให้พี่บัวใหม่นะจ๊ะ" 

บุษยา "ไม่เป็นไรจ๊ะ พี่ยังไม่อยากดื่มตอนนี้หรอก แล้วนี่ถืออะไรมาเยอะแยะ" 

เตยหอม "เตยจะมาขอคำแนะนำพี่บัวเรื่องเรียนต่อด้วยค่ะ ว่าเลือกเรียนคณะอะไรดี แล้วเอาที่มหาลัยค่าเทอมไม่แพงด้วย" เตยหอมสงสารตา กับยาย และก็เกรงพี่บัวด้วยค่ะ 

บุษยาคุณหนูของบ้านที่ตอนนี้เปรียบเสมือนผู้นำของทั้งบ้าน ทั้งนมพุดตาลที่เป็นพี่เลี้ยงของบุษยาตั้งแต่เด็ก และลุงสนคนขับรถผู้เป็นสามีพุดตาล ที่เป็นคนเก่าคนแก่แม้ครอบครัวจะประสบปัญหาการเงิน ก็ไม่คิดหนีไปไหน ยังคงอยู่รับใช้เปรียบเสมือนคนในครอบครัวแม้ว่าจะไม่ต้องจ่ายเงินเดือน

แต่คุณปทุมวดี ก้องเกียรติพาณิชย์ (คุณวดี) และบุษยาก็ดูแลที่อยู่ ค่ากิน และค่าเทอมของเตยหอม ที่เป็นหลานสาวที่ลูกสาวนำมาทิ้งไว้กับผู้เป็นตายาย นับจากวันที่บิดาของบุษยาได้ตายจากไป คุณวดีก็ป่วยเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น บุษยาจึงไม่ต่างอะไรกับหัวหน้าครอบครัว แม้จะมีอายุเพียง 21 ปี เท่านั้น 

"แล้วเตยอยากเรียนสาขาอะไรล่ะ ฝันอยากเป็นอะไร พี่จะได้แนะนำถูก ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าเทอมหรอก ยังไงพี่ก็จะส่งเตยหอมของพี่เรียนได้ ลืมไปแล้วเหรอ พี่เรียนจบแล้วนะ แล้วรับปริญญาแล้วก็จะไปทำงานใช้ทุน ได้เงินเดือนสูงกว่าบริษัทอื่นด้วยนะ พี่มีเงินส่งเราอยู่แล้วไม่ต้องคิดมากนะ" สิ้นเสียงหวานเตยหอมก็โพเข้ากอดบุษยา

“พี่บัว เตยรักที่บัวนะคะ รักเหมือนพี่บัวเป็นพี่สาวแท้ๆ เป็นแม่ เป็นญาติ เป็นทุกอย่างเลยค่ะ ฮือออ" 

"ให้พี่บัวเป็นเยอะจังเหนื่อยแย่เลยสิแบบนี้ ขี้แยจริงๆ" บุษยาพูดจบ แขนที่โอบกอดไว้มือน้อย ๆ ก็พลันยกขึ้นขยี้ผมนุ่มสลวยของเตยหอม

“เตยสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนนะคะ เตยอยากเรียนบัญชีเพราะว่ามันเป็นวิชาชีพ และหางานง่ายด้วย อีกอย่างเตยตั้งใจจะไม่เข้ามหาลัยที่แพง ๆ เกรงใจพี่บัวค่ะ ไหนจะค่ารักษาคุณผู้หญิงอีก เตยจะไปสมัครทำงานพิเศษวันไหนที่ไม่มีเรียนค่ะ “ 

“ เตยไม่อยากเป็นภาระให้พี่บัวกับคุณผู้หญิงมากไปกว่านี้แล้วค่ะ”

ทั้งสองสาวกอดกันและให้กำลังใจกัน ในยามทุกข์และยามสุขก็ผ่านมาด้วยกัน บุษยาตั้งใจว่าจะดูแลทุกคนสุดความสามารถที่จะทำได้ เพราะทุกคนก็ช่วยเหลือเธอกับแม่ไม่ทิ้งไปไหน ไม่เหมือนกับญาติพี่น้องของแม่ที่พอครอบครัวล้มละลายทุกคนก็ไม่อยากคบค้าสมาคมด้วย ส่วนญาติฝั่งบิดานั้นไม่มี เพราะพ่อของบุษยาเป็นคนไทย เชื้อสายจีนที่ดิ้นรน ร่ำรวยมาด้วยตัวเอง ปู่ ย่าก็เสียไปตั้งแต่บุษยายังไม่เกิด

“ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก พี่สัญญาจะทำทุกอย่างให้พวกเรา ผ่านไปได้เหมือนทุกครั้งที่เราผ่านมาด้วยกัน เตยเป็นน้องสาวของพี่นะ ไม่ใช่ภาระของใครจำได้นะจ๊ะอย่าพูดแบบนี้อีก”

“ถ้าอยากไปทำงานพิเศษพี่ก็ไม่ว่าหรอก แต่อย่าให้การเรียนเสีย และอย่ามากจนไปเกินไปทำเผื่ออยากได้อะไรพิเศษ ส่วนเรื่องเรียนพี่ส่งบัวให้เรียนจบได้จริงๆไม่ต้องห่วงเลย” 

เตยหอม “ขอบคุณนะคะพี่บัว พรุ่งนี้พี่บัวไปเยี่ยมคุณผู้หญิงที่โรงพยาบาลใช่ไหมจ๊ะ เตยจะไปเปลี่ยนให้ยายออกมาพักที่บ้าน”

บุษยา “ พรุ่งนี้พี่จะนอนเฝ้าแม่เอง เดี่ยวก็ต้องไปทำงานแล้ว จะว่างก็หลังเลิกงาน กับเสาร์ อาทิตย์ เตยอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบเถอะจ๊ะ”

เตยหอม “เอางั้นก็ได้ค่ะ แต่ว่าพรุ่งนี้ยังไงเตยขอไปเยี่ยมคุณผู้หญิงด้วยนะพี่บัว ขากลับจะได้พายายกลับด้วย”บุษยา "โอเคจ๊ะ ชักจะอยากกินชาเย็นแล้วสิ" พร้อมกับส่งยิ้มหวาน เชิงขอให้น้องสาวไปชงให้ ซึ่งเจ้าตัวก็พยักหน้าวิ่งไปอย่างไว บุษยาได้แต่ยิ้มส่ายหน้ากับความน่าเอ็นดู