54. คุณแม่

หลังจากวันนี้คุณหญิงก็เทียวมาช่วยขายทุกวันเป็นเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วท่าทางจากที่เก้ๆ กังๆ ก็ดูคล่องแคล่วขึ้น

@เที่ยงวันศุกร์

วันนี้กันต์พิมุกต์ติดประชุมกับทีมงานที่มาประชุมที่ห้องประชุมในโรงแรม เรื่องการเปิดบริษัทใหม่ โชคดีที่คนเก่าคนแก่ของคุณพ่อบุษยาเมื่อว่าที่ลูกเขยของเจ้านายเก่าติดต่อไปก็ลาออกจากบริษัทของอรรนพพ่อของนี่นาเพื่อมาช่วยลูกเขยของผู้มีพระคุณที่เคยร่วมสร้างโรงงานมาด้วยกันทันที

 เมื่อตอนที่อรรนพเข้ามาซื้อกิจการไว้ ผู้จัดการโรงงานเองก็พอรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเขาต้องมาร่วมทุนแต่ไปๆ มาๆ กลับกลายเป็นแบบนี้ในทางกฎหมายที่ไม่สามารถเอาผิดได้ สัญญาปากเปล่าที่ไม่มีผลทางกฎหมาย คนเก่าแก่ที่จงรักภักดีกับพ่อของบุษยาจึงลาออกมาอยู่กับกันต์พิมุกต์ทันทีสร้างความไม่พอใจแค้นเคืองให้พ่อลูกสหพงศ์เป็นอย่างมาก

 @ร้านกินข้าวกับบัว

บุษยาที่ยืนตักแกง ตอนนี้ก็ไม่มีหน้าที่ให้ยืนตรงนี้ เพราะโดนแย่งหน้าที่จนต้องไปนั่งเช็ดใบบัว ใบตอง เด็กผักแทน ไม่ว่าจะหยิบจับลุกเดินไปทางไหนก็อยู่ในสายตาของคุณหญิงกานดา จวบจนเมื่อลูกค้าเริ่มทยอยกลับใกล้เวลาปิดร้านแล้ว

"เมื่อไหร่คุณหญิงจะกลับกรุงเทพคะ? " เสียงหวานถามขึ้นเมื่อคุณหญิงหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ

"แล้วเมื่อไหร่หนูจะกลับล่ะ ท้องก็นับวันจะใหญ่ขึ้น นี่ก็ไม่ยอมไปฝากท้องสักที กลับกรุงเทพไปฝากท้องที่นู้น ร้านนี้ถ้าไม่ปิดก็ให้พวกนมเขาทำไป หรือจะไปด้วยกันหมดนี่เลยแม่ก็ไม่ติดขัด"

เสียงคุณหญิงกานดาจริงจัง พลางเช็ดเหงื่อที่ใบหน้า แก้มแดงจากความร้อนของอากาศ จากที่ไม่เคยอยู่ข้างนอกห้องแอร์นานก็กลายเป็นมาอยู่แบบนี้ แต่ดูเหมือนจะเริ่มชิน จนบุษยาอดถามไม่ได้ว่าจะอยู่แบบนี้ไปอีกนานไหม

"บัวอยู่ไหน ครอบครัวนมก็ต้องอยู่ด้วยค่ะเพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกัน" เสียงหวานตอบหันไปมองสามคนตา ยาย หลานช่วยกันขนหม้อไปล้าง โดยมีเด็กรับใช้ของคุณหญิงช่วยอีกแรง

บุษยาเก็บเศษซากกิ่งใบกะเพรา เศษใบตองลงถุงมัดลุกเดินไปถังขยะที่อยู่มุมทิ้งขยะหน้าบ้าน

"แม่เอาไปทิ้งให้มา"

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เองไม่ได้หนักอะไร"

บึ้น บึ้นๆ โครมมมมมมม! เสียงบิดรถมฮเตอร์ไซค์

"ว๊ายยยยย หนูบัวๆ เป็นอะไรไหม นี่ขับรถยังไงถึงพุ่งเข้ามาแบบนี้ถ้าชนลูกสะใภ้ฉันจะทำยังไง"

"ก็ไม่เป็นไรนี่นา ก็แค่ชนถังขยะ กูเมา ขอโทษก็แล้วกัน " เสียงคนเมากลิ่นเหล้าหึ่ง บิดรถจักรยานยนต์ออกไปจากจุดเกิดเหตุอย่างรวดเร็ว บึ้นนนนนนนนนน!

"นี่! จะหนีไปไหน ใครอยู่ข้างในมานี่หน่อยแจ้งตำรวจให้ที มันหนีไปนู้นแล้ว โอยยย"

เสียงดังโวยวายของคุณหญิงที่นอนกองอยู่กับพื้นดิน ที่มีร่างของคนตัวเล็กนอนทับทั้งตัว จนลุกขึ้นไม่ได้

"บัวไม่เป็นไรค่ะ บัวไม่เป็นไร คุณหญิงเจ็บไหมคะ" บุษยารีบลุกออกจากอ้อมกอดที่ถึงดึงออกมาได้ทันทีรถจะพุ่งชน จนพลาดไปชนถังขยะแทน

"ไม่เป็นไร หนูบัวกับหลานแม่ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" คุณหญิงลุกขึ้นนั่งท่าทางยังมึนอยู่ แต่ก็โล่งใจที่บุษยาและหลานปลอดภัย

"เสียงเอะอะอะไร ว้าย คุณหญิง คุณหนู เกิดอะไรขึ้นเสียงดังไปถึงหลังบ้านเลย" นมพุตตาลและคนอื่นรีบวิ่งออกมาดู

"คนเมามาจากไหนก็ไม่รู้คะนม พุ่งมาจะเข้ามาชนบัว คุณหญิงดึงแขนไวได้ทัน บัวล้มทับทั้งตัวเลย จับไหมคะคุณหญิงเจ็บไหมคะ"

"เลือด! "

@โรงพยาบาล

"ให้คนไปเช็คกล้องวงจรปิดทุกตัวว่ามันมาจากทางไหน มันเมาจริงๆ หรือมันไม่ใช่อุบัติเหตุ ถ้ามันโดนจ้างวานมา  จัดการสาวให้ถึงตัวคนจ้าง ฉันจะเอามันให้จมดิน!" กันต์พิมุกต์สั่งการให้ผู้ช่วยหนุ่มของเขา

"ครับ เจ้านายก็ระวังตัวด้วยนะครับ ถ้าเป็นแบบที่เราคิดมันคงไม่จบแค่นี้แน่ ผมให้จัดบอดี้การ์ดให้ทุกคนนะครับ" พันลภบอกด้วยน้ำเสียงกังวล ก่อนที่จะไปจัดการเรื่องสำคัญ แต่ที่สำคัญที่สุดตอนนี้เขาจัดบอดี้การ์ดให้เจ้านายทุกคน คนล่ะ2คนไม่เว้นแม้แต่กิ่งกานดา

"แม่เป็นไงบ้างลูก" คุณปกรณ์และกิ่งกานดาเองที่พอทราบข่าวก็บึ่งรถมาจากกรุงเทพทันที

"ข้อศอกแตกเย็บไป 5เข็มครับ ล้มทับโดนก้อนหิน มีแผลฟกช้ำ ตอนนี้หลับไปแล้วครับ"

"บัวกับลูกล่ะคะพี่กันต์" กิ่งกานดาถามด้วยน้ำเสียงกังวล

"พี่ให้หมอเช็คละเอียดแล้วไม่เป็นไรตอนนี้หลับเพราะกินยาบำรุง เดี๋ยวก็กลับบ้านได้แล้วล่ะ"

"นมครับกลับไปพักผ่อนก่อนนะครับ ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็ปิดร้านจนกว่าจะชัดเจนว่ามันเป็นอุบัติเหตุ" คนตัวโตบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังสั่งการเป็นครั้งแรกที่เขาต้องเด็ดขาดไม่ใช่การขอร้องอีกต่อไป

"ค่ะคุณ นมมาคิดๆดูแล้วนมจะคุยกับคุณหนูจริงจังเรื่องปิดร้าน คุณไม่ต้องห่วงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าคุณหนูกับหลานๆของนม"

"ต่อไปนี้พี่พุตตาล ตาสน กับหลานพี่พุตตาลก็เป็นคนเลิศวิริยะไพบูลย์ พี่เองก็เปรียบเหมือนญาติผู้ใหญ่ของหนูบัว ฉันก็ต้องสู่ขอหนูบัวจากพี่ๆ นี่แหละ" คุณปกรณ์เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้ลูกชายจะเคยบอกว่าได้สู่ขอบุษยากับแม่ของเธอเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ยังไม่ได้เป็นทางการสักครั้ง

"คุณกรณ์ ขอแค่คุณหนูของมีความสุข ฉันยอมทั้งนั้น แล้วนี่คุณหญิงทำไมหลับนานจังไม่เป็นไรแน่นะคะ" เสียงสั่นเครือของหญิงสูงวัยถามด้วยความเป็นกังวล

"นมร้องไห้เพราะห่วงฉันหรือ ฉันไม่เป็นไรหรอกแค่ปวดเมื่อยตามตัว ก็ฉันยืนขายข้าวเป็นเดือนแล้วนี่นา ได้โอกาสนอนพักอู้บ้างสิ ห่วงฉันก็บอกตรงๆก็ได้" คุณหญิงกานดาที่ตื่นได้สักพักแต่แกล้งหลับตาฟังอยู่นานสองนาน

"คุณหญิง คือว่าาา.....ฉันขอโทษนะคะที่เคยพูดจาไม่ดีกับคุณ"

"ผมกับหลานก็ต้องขอโทษคุณหญิงเหมือนกันนะครับ"

"ฉันไม่ถือโทษโกรธเคืองอะไรที่ผ่านมาฉันเองต่างหากที่ต้องขอโทษทุกคน "

"เอาล่ะๆ กลับไปพักผ่อนกันเถอะ เอางี้ไปพักที่รีสอร์ทก่อนก็แล้วกันให้ตำรวจเขาทำงาน รีสอร์ทมีกล้องวงจรปิดมีรักษาความปลอดภัยแน่นหนา"

"ก็ดีนะคะคุณพ่อพี่กันต์จะได้ไม่ห่วงหน้าพะวงหลัง รีสอร์ทเราก็กว้างขวางหลังเดิมที่คุณพ่อของบัวทำไว้สำหรับครอบครัวหลังนั่นอยู่ได้หลายคนเลยนะคะ" กิ่งกานดาเสริมไม่ให้นมต้องรู้สึกเกรงใจอะไร

"ถ้าไม่อยากกลับก็รอน้ำเกลือฉันหมดกลับพร้อมฉันก็ได้นะ" น้ำเสียงเชิงหยิกแกมหยอกของคุณหญิงกานดาเรียกเสียงหัวเราะของทุกคนที่กำลังเคร่งเครียดอยู่

"หึหึ ฉันต้องรอคุณหญิงอยู่แล้วล่ะค่ะ เพราะคุณหนูฉันก็ยังไม่ตื่น" เสียงจิกกัด หยอกเอินกลับ เรียกรอยยิ้มเสียงหัวเราะของทุกคนขึ้นอีกครั้ง

"หึหึ ฉันชักจะห่วงแล้วสิถ้าหลานคลอดมา คงมีศึกแย่งกันเลี้ยงหลานอีกสินะ" คุณปกรณ์ปราบ หยอกล้อทั้งสองคนให้หยุดได้แล้ว

"ที่รักตื่นแล้วเหรอครับเจ็บตรงไหนไหม" คนตัวโตรีบพุ่งตัวไปที่เตียงประคองคนตัวเล็กให้นั่งเอนตัว

"ไม่ค่ะคุณแม่ของคุณช่วยบัวกับลูกไว้ คุณแม่เป็นอะไรมากไหมคะ"

"หนูบัวเมื่อกี้ หนูบัวเรียกฉันว่าคุณแม่เหรอ" คุณหญิงกานดาดีใจน้ำตาคลอขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่าแม่จากปากบุษยา

"เอ่อ....ค่ะ บัวขอบคุณนะคะที่ช่วยบัวกับลูก" บุษยายกมือไหว้ขอบคุณหากไม่ได้คุณหญิงตัวเองอาจจะโดนรถชนลูกๆ อาจจะไม่ปลอดภัยแบบนี้

"คุณพี่หนูบัวเรียกฉันว่าแม่ ได้ยินไหมนมว่าลูกสะใภ้ฉันเรียกว่าคุณแม่"

บรรยากาศไปด้วยความหลากหลายอารมณ์ในเวลาเดียวกัน แต่ภาพตรงหน้าตอนนี้สร้างรอยยิ้มให้ทุกคนในห้องนี้ที่เติมไปด้วยความเข้าใจกันมากขึ้น

"คุณแม่คะ ยังเห็นกิ่งอยู่ในห้องนี้ไหมคะ" เสียงหยอกเย้ากิ่งกานดาทำให้ทุกคนขำหัวเราะออกมาพร้อมกัน