LOGIN
Si Chloe ay tahimik lamang na naka-upo sa isang sulok sa loob ng cafe, pinipisil ang kanyang mga daliri habang nakayuko. Sa isip niya, muling bumalik ang babala ng kanyang ama bago siya umalis ng bahay, ang malamig na tungkod na nakatutok sa kanyang ulo, kasabay ng mabagsik na tinig. Kung hindi ka magpakabait, dudurugin ko ang ulo mo.
Ngunit paano nga ba siya magpapakabait sa harap ng isang estrangherong ngayon pa lang niya nakilala? Paano niya mapapaniwala ang isang tulad ni Jiro Evan Ramirez na pakasalan ang isang taong tulad niya, na madalas tawaging freak?
Habang abala siya sa sariling takot, napansin niya ang bahagyang pag-angat ng mga mata ng binatang kaharap niya. Mababaw ngunit banayad ang ngiti ni Jiro nang magsalita siya, tila biro.
“Don’t be nervous,” aniya. “I have no intention of eating you.”
Napatigil si Chloe. Ang kanyang boses ay mahina, halos parang tinig ng lamok. “Y-Yes… I’m sorry.”
Sa isang saglit, nagtama ang kanilang mga mata, ang kay Chloe ay may kakaibang kulay na madalas ikahiya. Ngunit sa halip na paglayo o pagdududa, nakita niya ang kabaligtaran sa mga mata ni Jiro.
“Your eyes are beautiful,” marahang sabi nito. “You don’t have to hide them.”
Nabigla si Chloe. Unti-unti niyang iniangat ang tingin. “Don’t you… think it’s strange?” tanong niya, puno ng alinlangan. Sanay na siya sa pangungutya, sa mga salitang nagsasabing siya ay malas, kakaiba, at nakakadiri.
Ngumiti si Jiro, banayad at totoo. “It’s not strange. I’d rather call it special. And to me, it’s beautiful.”
Parang tumigil ang pintig ng puso ni Chloe. Mainit ang kanyang pisngi, tila sinusunog ng papuri. Noon lamang siya nakarinig ng ganitong mga salita. Sa buong buhay niya, palaging kasabay ng kanyang mga mata ang sakit, sampal, at pagkamuhi mula sa kanyang mga magulang.
“Thank you…” mahina niyang sagot.
Sumandal si Jiro, nakatukod ang isang kamay sa kanyang baba, nakatitig sa kanya na para bang interesado sa bawat galaw. “Then?” tanong niya, may bahid ng biro ngunit seryoso, “what’s your impression of me? Satisfied so far?”
Napalunok si Chloe bago sumagot. “Q-quite… pretty good,” pautal niyang wika, pilit na ngumiti.
Hindi niya inaasahan ang ganitong pakikitungo mula sa kanya, hindi siya binabastos, hindi rin tinitingnan nang may pagkasuklam. Sa halip, tila ba may pasensya at tunay na interes.
Ngunit biglang inabot ni Jiro ang isang daliri nito sa kanya, bahagyang itinaas ang kanyang baba. Nanlaki ang mga mata niya.
“W-what’s wrong?” halos pabulong niyang tanong, nag-aalalang baka may nagawa siyang mali.
Tahimik lamang na tumitig si Jiro bago magsalita, “Then, would you like to marry me now?”
Parang gumaan ang dibdib ni Chloe. Kung siya ang mauunang mag-alok, tiyak na kahihiyan lang ang matatanggap niya. Pero ngayon, si Jiro mismo ang nagtanong.
“C-can I?” mahina at hindi sigurado ang kanyang tinig.
Napabuntong-hininga si Jiro, bakas ang awa sa kanyang mga mata. “Did you bring all the documents?”
“O-opo, dala ko…” mabilis niyang sagot.
“Good,” sagot ng lalaki, saka dahan-dahang binitiwan ang kanyang baba. “Then let’s go to the City Hall while it’s still open.”
Dalawang oras ang lumipas, magkasabay silang lumabas ng City Hall. Hawak ni Chloe ang isang pulang booklet, ang kanilang marriage certificate.
Tahimik siyang nakaupo sa loob ng sasakyan, nakatitig lamang sa hawak na papel, para bang nananaginip. Bigla na lamang may kamay na umabot sa kanya. Sa sobrang gulat, halos mapatili siya; mabilis niyang tinakpan ang ulo gamit ang dalawang kamay at napayuko, nanginginig.
Namumungay ang kanyang mga mata sa takot, wari’y handa sa pananakit. At dahil do’n, umigil ang kamay ni Jiro sa ere, ilang segundong nag-atubili bago ito dahan-dahang bumaba at marahang hinaplos ang kanyang ulo.
“Don’t be afraid,” malumanay niyang wika.
Napasulyap si Chloe, saka dahan-dahang ibinaba ang mga kamay. “I-I’m sorry…”
Kumislap ang mga mata ni Jiro, at banayad na dumulas ang kanyang palad sa pisngi ng babae. “I’m not angry,” bulong niya. “You don’t have to apologize.”
Nakatungo pa rin si Chloe, at nanatiling tahimik ang loob ng sasakyan. Lumipas ang ilang sandali bago inalis ni Jiro ang kanyang tingin sa kanya. Umupo siyang muli nang maayos, kinuha ang marriage certificate mula sa mga kamay ni Chloe, at marahang binuksan iyon. Matamang tinitigan niya ang litratong nasa loob, at bahagyang umangat ang mga sulok ng kanyang labi sa isang banayad na ngiti.
“Since we are married,” wika niya, kalmadong tinig na may halong lambing, “from today onwards, you’re going to move in and live with me.”
Napakurap si Chloe, tila hindi makapaniwala. “Move… over?”
Bahagyang lumingon si Jiro, may kakaibang ekspresyon sa kanyang mukha. “You don’t want to?”
“A-ah, no, no,” mabilis niyang sagot, kasabay ng mahinang pag-iling. Siyempre, mag-asawa na sila, natural lamang na magsama sila sa iisang tahanan.
“Then let’s go,” sabi niya, puno ng kumpiyansa. “I’ll take you to see our house.”
***
Huminto ang sasakyan sa isang mataas na uri ng subdivision na tinatawag na Rafaela Homes. Pagdating sa isang maluwang na bakuran sa harap ng villa, nakita nilang may isang kasambahay na nakatayo roon, marahang nakayuko sa paggalang.
Tumalikod si Jiro at ngumiti kay Chloe. “This will be our home.”
Dahan-dahang tumingin si Chloe mula sa bintana. Namangha siya, halatang puno ng kuryosidad at pagkalito, para siyang isang mailap na usa na ngayon pa lang nakakakita ng bagong kagubatan.
Pagkababa ni Jiro, agad siyang pumunta sa kabila upang buksan ang pinto at dahan-dahang hinawakan ang kamay ni Chloe, inalalayan siyang bumaba.
“Welcome home, Sir, Ma'am,” magalang na bati ng kasambahay.
Nanlaki ang mga mata ni Chloe. Ang katawagang iyon ay nagdulot ng takot sa kanya, kaya’t agad siyang kumapit kay Jiro at halos hindi makatingin sa kasambahay.
“H-hello po.” Mahina siyang bumati.
Mas hinigpitan ni Jiro ang hawak sa kanyang maliit na kamay at nagpaliwanag nang banayad, “This is Juli. Siya ang bahalang mag-asikaso sa mga pang-araw-araw mong pangangailangan.”
“O-okay…” tugon ni Chloe, bago niya marahang iniangat ang kanyang tingin.
Sandaling natigilan si Juli nang makita ang kanyang kakaibang mga mata. Kumunot ang balikat ni Chloe, handa sa mga mapanghusgang tingin. Ngunit imbes na pag-iwas o pangungutya, isang magiliw na ngiti ang ibinigay ng kasambahay.
“Ma'am, it’s nice to see you.”
Doon lamang nakahinga si Chloe, at bahagyang ngumiti. “It’s nice to see you too.”
Magkahawak ang kamay nilang dalawa na pumasok sila sa loob ng villa. Habang tinatahak nila ang direksyon patungo sa dining area, palinga-linga si Chloe. Ang disenyo ng bahay ay bago at kaaya-aya, may romantikong init at komportableng pakiramdam sa bawat sulok. Nakakapreskong kabaligtaran ito ng marangya ngunit nakakasakal na bahay ng kanyang sariling pamilya.
Mas gusto niya ang atmosperang nararamdaman niya rito.
Isang mainit na palad ang dahan-dahang humaplos sa kanyang ulo. Pag-angat ng kanyang tingin, nakita niya ang malumanay na paalala ni Jiro. “Wash your hands and eat.”
“Okay,” mabilis niyang tugon bago niya marahang binitiwan ang kamay nito.
Matapos silang kumain, inihatid ni Jiro si Chloe sa itaas, sa kanilang silid.
“I still have some things to deal with in the study,” paliwanag niya, kasabay ng bahagyang tapik sa balikat niya. “You can rest by yourself.”
Binuksan niya ang closet, kinuha ang ilang malinis na damit, at iniabot sa kanya. “I’m sorry, I haven’t prepared your clothes yet. You can wear mine first, and tomorrow, I’ll take you out to buy some.”
Napatango na lamang si Chloe, tila tuliro pa rin, at mabilis na tinanggap ang mga damit na inabot niya.
Kumunot ang noo ni Crisanto. Saglit siyang natigilan habang inaabot ang tasa, saka matalim na tiningnan si Theo. “Putangina, nagawa mo talaga ang ganitong kasalanan, ano?”“Damn, bakit mo naman ako minumura? Kinukuwentuhan lang naman kita dahil hindi kita itinuturing na ibang tao. Sa iba nga, hindi ko sasabihin ang mga ganitong bagay.”“Mas mabuti pang ituring mo akong ibang tao,” sagot ni Crisanto, halatang naiinis. “Nadudumihan ang tenga ko sa mga pinagsasasabi mo.”Sa halip na mapahiya, sumimsim lang si Theo sa inumin niya at ngumisi na para bang wala siyang sinabing kahindik-hindik.“May gana ka pang ngumiti?” Umiling si Crisanto, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha ng kaibigan.
Malapit nang mag-alas-otso y medya ng gabi nang makarating si Crisanto sa siyudad. Matapos maihatid ang mga sea cucumber, pinilit siya ni Theo na manatili muna para kumain at magkuwentuhan. Matagal-tagal na rin silang hindi nagkikita, kaya kahit marami pa siyang kailangang asikasuhin, hindi na niya nagawang tumanggi.Dinala siya ni Theo sa isang kalapit na kalsadang kilala sa mga ihawan at barbecue. Buhay na buhay ang lugar, puno ng mga taong nagkukuwentuhan habang kumakain sa mga mesa sa tabi ng kalsada. Malamig ang simoy ng hangin sa gabi, at ang amoy ng inihaw na karne at seafood ay nakadaragdag sa sarap ng pagkain sa labas. Matapos umorder ng iba't ibang tusok-tusok at inihaw na pagkain, pumili sila ng mesa at umupo.May dalawa ring lamok na likidong pantaboy-lamok sa ilalim ng mesa, ngunit hindi iyon nakapigil sa kanilang komportableng pag-uusap. Nang makabalik sila sa kanilang mga upuan, agad na dumampot si Theo ng bote ng alak at naghanda ng maiinom para sa kaibigan.Gayunman,
Hindi man lang nag-angat ng tingin si Crisanto. Patuloy lamang siya sa pagsubo bago sumagot, “Si Ate Faye ang nagsabing mauna na akong kumain.”Dumating si Faye na may dalang mangkok ng kanin para kay April. Inilapag niya iyon sa harap ng anak bago nagpaliwanag, “Aalis din naman si Crisanto mamaya, kaya pinakain ko na siya. Baka hindi na siya makabalik kapag natagalan pa.”Tinanggap ni April ang mangkok at bahagyang tumango. “Ah, gano’n pala.”Sisimulan na sana niyang kumuha ng ulam nang biglang tumunog ang sensor mula sa pintuan.“Hello, welcome!”Napatingin si Faye sa direksiyon ng tindahan. Mabilis niyang inilapag ang sandok at tumayo.“Ako na ang bahala. Kayo na muna riyan at kumain nang maayos.”Pagkasabi niyon, halos patakbo siyang dumaan sa bakuran at pumasok sa likod na pinto ng supermarket upang asikasuhin ang bagong dating na customer.Naiwan sina April at Crisanto sa hapag, silang dalawa na lamang ang kumakain. Sandaling tumahimik ang paligid, maliban sa mahinang tunog ng m
Natigilan si April sa tanong ni Crisanto. Napatingin siya rito na para bang hindi makapaniwala sa kapal ng mukha nitong magtanong nang ganoon. Sandali siyang nawalan ng maisagot, kaya nanatili na lamang siyang tahimik habang bahagyang nakabuka ang mga labi.Nang mapansin iyon ni Crisanto, lalo pang lumapad ang pagkakangisi niya. “O, ’di ba? Wala kang masabi. Ibig sabihin, wala ka ring maipintas sa akin. Kaya malinaw na mabuting tao talaga ako.”Napailing si April at tuluyang inalis ang tingin sa kanya. Kumuha siya ng basahan at nagkunwaring abala sa pagpupunas ng kaha de yero, ayaw niyang bigyan pa ng pagkakataon ang lalaki na lalo siyang asarin. Ngunit may isang bagay siyang gustong linawin, kaya habang nagpupunas ay kaswal siyang nagtanong, “Ikaw ang nag-utos kay Luis na pumunta sa barangay, hindi ba?”Bahagyang ikiniling ni Crisanto ang ulo, kunwari'y naguguluhan sa tanong. “Wala akong alam diyan. Pumunta ba talaga si Luis?”“Tumigil ka nga sa pagpapanggap.” Hindi man tumingin si A
Matapos makapasok sa barangay, huling sulyap na lamang ang ibinigay ni Crisanto kay Luis bago siya tuluyang umalis. Magaan na ang pakiramdam niya, ngunit ilang hakbang pa lamang ang nalalayo niya nang may biglang tumawag sa kanya mula sa likuran.“Crisanto!”Napalingon siya sa isang iglap nang marinig ang pamilyar na boses. Si Felixa iyon, hingal na hingal habang pasan ang ilang supot ng gulay at iba pang pinamili. Halata sa mukha nito ang pagod, ngunit may bahid pa rin ng pag-asa sa mga mata habang humihingi ng tulong.“Crisanto, puwede mo ba akong ihatid pabalik sa tindahan?” mahinang pakiusap nito.Hindi na siya nagtanong pa. Agad siyang lumapit at kinuha ang mga pinamili sa kamay ni Felixa. “Bakit hindi ka nagdala ng sasakyan? Ang dami mong binili.”“Naaksidente ang kotse ilang araw na ang nakalipas. Hindi pa naaayos sa siyudad,” paliwanag ni Felixa habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay.Basang-basa na ang puting damit nito dahil sa init, at bahagyang dumiki
Maingat na ipinasok ni April ang notebook sa drawer bago niya isinara iyon. Hindi niya gustong palakihin pa ang usapan tungkol sa sermon ni Jun, lalo na't tapos na naman ang lahat.“Hindi naman,” sagot niya nang walang gaanong emosyon.“Matigas ang ulo?” tanong ni Crisanto.Nakasandal siya sa gilid ng mesa, nakahalukipkip at bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan si April. May pilyong ngiti sa labi niya, na para bang may alam siyang bagay na ayaw sabihin ng babae.“Narinig ko lahat.”Napatingin sa kanya si April.“Pakikinig sa usapan ng iba nang hindi nagpapaalam ay hindi magandang asal.”Agad namang umiling si Crisanto, tila inosente.“Hindi ako nakikinig nang palihim. Bukas ang bintana. Dumaan lang ako roon, kaya siyempre maririnig ko.”Umupo si April sa harap ng computer at binuksan ang mga work files niya. Hindi na niya ito tiningnan.“Kung narinig mo naman pala, bakit nagtanong ka pa?”Napansin ni Crisanto na parang walang pagbabago sa mukha ni April. Hindi ito mukhan
Mas lalong lumalim ang sandaling iyon sa pagitan nila. Lumapat ang katawan ni Jiro kay Chloe, mahigpit ang pagkakayakap, tila ba ayaw nang maghiwalay. Naramdaman ni Chloe ang bilis ng tibok ng puso niya, halos maubusan ng hininga, ngunit nanatili siyang nakayakap dito, parang baging na ayaw bumitaw
Maingat na iniangat ni Jiro ang ilang hibla ng buhok na nakatakip sa pisngi ni Chloe gamit ang mahahaba niyang daliri. Ngunit sa pinong dampi ng kanyang kamay, dahan-dahang dumilat ang dalaga, ang mga mata’y malabo pa sa antok.Nagulat siya nang biglang bumungad ang nakamamanghang mukha ni Jiro sa
Sa labas tila hindi sumasang-ayon si Jienna, ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, lihim siyang natuwa. Ang ibig sabihin niyon, sa kanyang palagay, ay hindi talaga nais ni Jiro na si Chloe ang magluwal ng kanyang anak.Samantala, si Cienna, habang ipinasok ang karne sa sariling bibig, ay hindi mapig
Itinaas ni Jiro ang paningin at tumingin sa mga taong nasa loob ng silid. Bahagyang lumamig ang kanyang mga mata.Dahan-dahang lumabas si Carlo, pinilit niyang supilin ang mabagsik na anyo at pinakawalan ang isang kunwaring mabait na ngiti. “You’re here, come in and sit,” aniya.“Oo nga, come in, c







