บทที่ 15/2 ทีใครทีมัน

"เห้ย พอก่อน"

จู่ๆเสียงของแอนนี่ก็ดังขึ้นคนที่ตบฉันชะงักมือก่อนจะหันไปสบตากับแอนนี่แล้วจึงลุกขึ้นยืนและฉันก็รู้ด้วยว่าทำไมเพราะพอไม่นานยัยแอนนี่ก็เป็นคนมานั่งคล่อมฉันแทนที่ยัยคนนั้นทันที

"สวยนักเหรอมึงอ่ะ"

แอนนี่พูดพร้อมกับเงื้อมือจะฟาดใส่หน้าฉันอีก

ถุย~

แต่ก็ชะงักเพราะถูกฉันถุยเลือดที่ตอนนี้ไหลกลบไปทั้งปากใส่หน้า ยัยแอนนี้ทำหน้าขยะแขยงก่อนจะใช้หลังมือเช็ดมันออกไปพลางจ้องหน้าฉัน

ทำอะไรสักอย่างสิลูกโซ่แกจะมายอมให้พวกนี้ตบอยู่อย่างนี้ได้ยังไงว่ะ ถึงมันจะมีสี่คนแต่แกจะสู้อะไรมันไม่ได้เลยมันจะอ่อนไปปะวะ ฉันคิดในใจพลางจ้องหน้าแอนนี่

"แน่จริงตัว ตัวปะ"

ฉันถามในจังหวะที่แอนนี่จะฟาดหน้าฉันอีกครั้งยัยนั่นชะงักก่อนจะหัวเราะ

"ถ้ากูจะตัว ตัว กูจะเอาพวกมาเหรอ อย่าโง่!"

ยัยนั่นกระชากเสียงใส่หน้าฉันพร้อมกับฟาดฝ่ามือใส่หน้าฉันหนึ่งที

เพี้ยะ~

เจ็บ! แต่กูจะไม่ยอมเจ็บคนเดียวแน่

แคว่ก~

"โอ๊ย!"

และเพราะตอนนี้ฉันยังเล่นงานแอนนี่ไม่ได้ฉันเลยหันมาเล่นงานคนอื่นแทนก็คือคนที่ล็อกแขนฉันไว้ไงพวกนั้นล็อกที่ข้อมือฉันฉันอาศัยจังหวะที่พวกนั้นกำลังจดจ่อกับใบหน้าของฉันจิกเล็บลงไปบนแขนด้านในก่อนจะออกแรงข่วนอย่างแรงจนพวกนั้นสะดุ้งและเผลอปล่อยข้อมือของฉันที่ล็อกไว้ทันที

เพี้ยะ~

เสียงนี้เป็นเสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าแต่เป็นฝ่ามือของฉันที่เป็นอิสระฟาดไปบนใบหน้าของยัยแอนนี่แทน ฉันฟาดหน้ายัยนั่นไปได้สองทีจู่ๆยัยแอนนี่ก็เซถลาลุกขึ้นไปจากตัวฉันซึ่งมันไม่น่าใช่แรงจากฝ่ามือฉันแน่ๆ มันเหมือนแรงกระชากจากทางด้านหลังมากกว่าแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมากเมื่อยัยแอนนี่ลุกออกไปจากตัวฉันก็อาศัยจังหวะนี้ดีดขาสุดแรงจนหลุดจากเพื่อนอีกคนของยัยแอนนี่ที่ล็อกขาฉันไว้ได้

พรึ่บ~

เมื่อดีดขาออกสำเร็จฉันก็ยกเท้าถีบไปที่หน้ายัยคนนั้นอีกทีก่อนจะดีดตัวขึ้นยืนให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้ถูกยื้อลงไปนอนอีก

"โอ๊ย!"

แล้วเสียงร้องอุทานของแอนนี่ก็เรียกให้ทุกคนหันไปมองอย่างสงสัยว่ายัยบ้านั่นเป็นอะไร

"ยาหยี"

ฉันเรียกชื่อผู้หญิงที่โผล่เข้ามาในเหตุการณ์คับขันของฉันพลางยิ้มออกมา ยาหยีหันมาหาฉันพลางกระตุกยิ้มก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งที่จิกหนังหัวยัยแอนนี่กระชากผมอย่างแรงจนยัยนั่นหน้าหงาย

"พวกแกทำอะไรเพื่อนฉัน?"

ยาหยีถามพลางกระชากผมแอนนี่อีกครั้ง ก็ใช่...ฉันกับยาหยีเป็นเพื่อนกันใครๆก็รู้ จริงๆฉันก็สงสัยว่ายาหยีโผล่มาที่คณะนี้ได้ไงในเมื่อเราเรียนกันคนล่ะคณะแต่ก็ต้องเก็บคำถามเอาไว้ก่อน แต่ตอนนี้ฉันอยากจะบอกยาหยีเหลือเกินว่า'แกมาทันเวลาพอดีเลย'

"ทำเพื่อนฉันเลือดออก คิดว่าฉันจะปล่อยไปมั้ย!"

ตอนนี้เพื่อนอีกสามคนของยัยนั่นไม่มีใครกล้าเข้าหาฉันสักคนเพราะอะไรรู้มั้ย...ยาหยีไง ใครๆก็รู้ว่ายัยนี่น่ะ ‘มือตบ'ขาไฝว้แค่ไหน ถึงฉันจะตบไม่เก่งเท่ายาหยีแต่ฉันก็สู้ยิบตาก็เห็นๆอยู่แล้วพวกเราแบดเกิร์ลน่ะนะ อย่าให้รวมตัวกันได้เชียว เดี๋ยวรู้เลย!

"ฉัน พวกฉัน อ๊ะ!"

พรึ่บ~

ยัยคนแรกที่ตบฉันชุดใหญ่พูดกระอึกกระอักพร้อมตั้งท่าจะหนีแต่ฉันก็ไม่ยอมไง ตบฉันซะได้เลือดยอมง่ายๆได้ไง ฉันตามไปกระชากผมยัยนั่นไว้ไม่ให้หนีส่วนเพื่อนอีกสองคนอาศัยจังหวะวิ่งหนีไปเรียบร้อยแล้ว

"คงเป็นเพื่อนที่รักกันมากกก"

ฉันพูดประชดพลางลากเสียงตอกย้ำความรักของเพื่อนกลุ่มนี้ น่าอิจฉาจังเวลาสุขก็สุขด้วยกันแต่พอเวลาจะโดนตบกลับตัวใครตัวมันซะงั้น เหอะ

"ลูกโซ่ ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ"

ไม่ได้ตั้งใจ?

"กล้าตอแหลนะ"

"ไม่ต้องห่วงเลย พวกเพื่อนแกที่หนีหางจุกตูดไปฉันตามไปเอาคืนแน่ แต่ตอนนี้..."

ยาหยีหันมาหาฉันพลางกระตุกยิ้ม ฉันหันไปมองยาหยีพร้อมกับกระตุกยิ้มในแบบเดียวกันและความหมายเดียวกัน

"ชุดเล็ก กลาง หรือใหญ่ดี ลูกโซ่"

"แล้วแต่จะกรุณา"

"ขอบคุณสำหรับเจ้าภาพ"

เพี้ยะ~

เพี้ยะ~

ก็ต้องเอาคืนสองคนนี้ก่อนไง...เคยได้ยินมั้ย'ทีใครทีมัน'

21.30 น.

คืนนี้ฉันจำเป็นต้องหยุดงาน คงรู้กันนะว่าพราะอะไร

ยัยพวกนั้นเล่นฉันซะน่วมตอนแรกมันก็ไม่อะไรมากแต่พอนานๆเข้าก็เป็นเหมือนที่ยาหยีบอกไม่มีผิด เพราะมันผ่านจุดนั้นมาก่อนฉันไงถึงขั้นสั่งให้ฉันหยุดงานเลยนะ เพราะยาหยีบอกว่าหลังจากนี้ตัวฉันจะปวดเมื่อยไปหมดมีรอยเขียวช้ำตามตัวแถมรอยข่วนจากเล็บมือนางทั้งสี่คนนั้นมาอีกนิดหน่อยและที่เป็นจุดเด่นเลยก็คือบริเวรหน้าฉันเนี่ยแหละทั้งรอยเขียวช้ำและแผลที่ปากแตกไหนจะรอยฝ่ามือที่ตบซ้ำๆลงมาที่ข้างแก้มฉันอีก พูดง่ายๆคือสภาพค่อนข้างย่ำแย่สำหรับการจะแบกสังขารไปทำงานนั่นแหละ

เห้อออ~

ฉันว่าฉันกับยาหยีเอาคืนสองคนนั้นน้อยไปซะแล้วสิถ้าเทียบกับการที่ฉันต้องเสียงานเสียการแบบนี้เนี่ย เจ็บใจชะมัด!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

ฉันกำลังจะเดินเข้าไปที่ห้องนอนแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงประตูหน้าห้องฉันดังขึ้นซะก่อนฉันจึงเดินไปที่ประตูแทน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เออ รู้แล้วจ้า เปิดแล้วจ้าเคาะอยู่นั่นแหละ --