บทที่ 24/4 เมียทั้งคน...ไม่หวงได้ไง

ครืด~

ตะวันดึงเก้าอี้ออกพลางกดไหล่ฉันที่ยืนมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะอยู่ให้นั่งลงก่อนที่เขาจะขยี้หัวฉันเล่นแล้วเดินไปนั่งลงอีกฝั่ง

"ทำไมต้องเล่นหัว"

ฉันบ่นอุบพลางใช้มือสางผมตัวเองอีกครั้งให้เข้าที่ ตะวันไม่ได้โต้ตอบฉันเขาแค่ยิ้มมุมปากเท่านั้น

ยิ้มอะไรนักหนา ประสาท--'

ฉันคิดในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกมาหรอก

หลายชั่วโมงผ่านไป...

เราสองคนก็ทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วหลังจากนั้นตะวันก็ดึงฉันให้มานั่งเล่นที่ชุดโซฟาหน้าทีวี เขาดูมีความสุขนะส่วนฉันก็ทำหน้ายุ่งคิ้วงี้แทบจะผูกโบว์ได้อยู่แล้วเพราะเขานะเอาแต่กดรีโมตเปลี่ยนช่องไปเปลี่ยนช่องมาพอฉันจะดูซีรี่ย์เขาก็กดย้ายช่องหนีไปดูอย่างอื่น พอฉันจะดูการ์ตูนเขาก็กดย้ายหนีอีก เป็นแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้วเนี่ย

"เมื่อไหร่เขาจะมาส่งผ้า?"

ฉันเท้าคางถามตะวันด้วยใบหน้าเซ็งตะวันเอียงคอมองฉัน

"เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ"

"แบบนี้ไม่ต้องตอบก็ได้"

กวนประสาท ชิ-"-

กริ่งงง~

พอฉันบ่นจบเสียงออดหน้าห้องเขาก็ดังขึ้นฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างต้องการถาม

"นั่นไงมาแล้ว ไปรับมาสิ"

ตะวันเหลือบตามองฉันและเหมือนรู้ว่าฉันจะถามอะไรเขาก็เลยพูดก่อนพลางพยักเพยิดให้ฉันไปเปิดประตูและรับผ้าที่เขาส่งซักด้วย

อ่อ ฉันเป็นขี้ข้าเหรอยะ><

ฉันบ่นในใจแต่ก็จำลุกขึ้นเดินไปที่ประตูเพราะฉันจะได้แต่งตัวแล้วกลับสักที ฉันควรจะทำตามที่พูดไว้ได้แล้วอย่าให้เวลามันล่วงเลยไปกว่านี้เลย

แอด~

"มาแล้ว..."

ฉันพูดดึงประตูเปิดออกเมื่อได้ยินเสียงกดออดอีกครั้งแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเปิดออกมาแล้วมันไม่ใช่แม่บ้านอย่างที่ฉันคิด

"เห้ย"

คนด้านนอกประตูชะงักค้างมองฉันมือของเขาที่ยกขึ้นกดออดก็ยังยกค้างอยู่ เขามองหน้าฉันก่อนจะหันไปมองเพื่อนๆอีกสองคนที่ยืนขนาบข้างเขาอยู่

"คือ..."

ฉันจะเอาไงดีล่ะ ดูสายตาพี่พวกนี้ที่มองฉันสิ เขาคงอยากจะล้วงคำตอบจากฉันจะแย่แล้วมั้งว่าฉันมาโผล่อยู่ในห้องเพื่อนเขาแบบนี้ได้ยังไง

"ลูกโซ่ เหรอ..."

ผู้ชายคนเดิมลดมือลงพลางโน้มหน้ามาจ้องหน้าฉันใกล้ๆคิ้วของเขาขมวดเป็นปมแถมยังมองจ้องฉันตั้งแต่ใบหน้าจรดต้นขาเลยด้วย คือเขามองตั้งแต่หน้าฉันจนถึงชุดที่ฉันใส่ซึ่งก็เป็นชุดของเพื่อนเขานั่นแหละ

"ผิดห้องเปล่าวะ?"

เสียงของเพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ทางด้านซ้ายพูดขึ้นพลางเกาหัวอย่างงงๆ

"ผิดบ้าอะไรวะ มาห้องมันตั้งเป็นสิบครั้งแล้วนะเว้ย"

แล้วพี่ผู้ชายทางด้านขวาก็พูดขึ้นแย้งกับความสงสัยของพี่ด้านซ้ายโดยมีพี่ไปป์ที่ยืนอยู่ตรงกลางพยักหน้าสนับสนุนด้วย

"แล้วทำไมลูกโซ่...อยู่ที่นี่"

พี่คนด้านซ้ายถามอย่างมึนๆอีกจนพี่ไปป์หันไปผลักหัวเขาเบาๆแล้วพูดขึ้นเสียงดังเพื่อไขความสงสัยของเพื่อน

"ก็เขาผัวเมียกัน มึงจะให้น้องเขาไปอยู่ที่ป่าช้าเหรอไงวะ"

"เอ่อ พี่คะคือ..."

ฉันกำลังตะอ้าปากพูดแต่พี่คนทางด้านซ้ายมือก็พูดเถียงขึ้นอีก

"กูจะไปรู้เหรอ ก็มันเคยบอกว่าไม่ใช่เสปค กูจะรู้เหรอว่าจะมาได้กันแบบนี้อ่ะ"

"เอ่อ คือ..."

เดี๋ยวค่ะพี๊ จะเถียงอะไรกันไปเถียงในห้องมั้ยคะ ตรงนี้มันหน้าห้องนะ อายกันบ้างเห๊อะ--'

"เออ พอเหอะวะ"

ฉันหันไปมองหน้าพี่คนทางขวาที่ช่วยห้ามสองคนนั้นไว้ อยากจะตะโกนขอบคุณเขาจริงๆเลย

"ไอ้ตะวัน อยู่ในห้องใช่มั้ย?"

แล้วเขาก็หันมายิงคำถามใส่ฉันแทน ฉันชะงักไปนิดนึงกำลังจะพยักหน้าแทนคำตอบแต่ก็ต้องสะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"เถียงอะไรกันวะ เสียงดัง"

"ไอ้ตะวัน มึงมานี่เลย"

พี่ไปป์พูดขึ้นพลางเดินแทรกฉันเข้าไปหาตะวันที่เดินมายืนอยู่ข้างหลังฉันแล้วลากเขาเข้าไปกลางห้องตามด้วยพี่คนด้านซ้ายแล้วก็พี่คนด้านขวาที่เดินเข้ามาแถมยังอุตส่าห์หวังดีดันฉันให้เข้ามาในห้องแล้วปิดประตูให้ด้วย

"สรุปยังไง นี่แกได้น้องเค้าแล้วอ่อ ไม่เห็นบอกพวกฉันเลย"

"ต้องบอกด้วยเหรอ"

ตะวันเหลือบตามองฉันที่ยืนอยู่ทางด้านหลังพี่คนด้านขวาก่อนจะพูดเหมือนคนไม่เข้าใจ

"มึงยังจะถามเหรอไอ้ไปป์ มึงดูนี่"

แล้วพี่คนด้านซ้ายก็ตบหัวพี่ไปป์กลับบ้างพลางเดินเข้ามาหาฉันแล้วดึงแขนให้เดินตามเขาเข้าไปอยู่ตรงข้างตะวัน

"มึงดูนี่นะ"

เขาพูดพร้อมกับปัดผมของฉันที่ระต้นคอไปทางด้านหลังซึ่งมันก็ทำให้เห็นร่องรอยที่ตะวันทำกับฉันไว้เมื่อคืน

"รอยพวกนี้ก็คงให้คำตอบมึงได้ มึงนี่ซุ่มว่ะ"

พูดจบเขาก็ใช้มืออีกข้างตบบ่าตะวันแล้วหัวเราะออกมา ฉันมองหน้าเขาพยายามจะพูดแต่พวกนี้ก็ไม่เปิดโอกาสให้ฉันเลย

พรึ่บ~

"ไอ้นนท์ห่างๆ"

เพราะตอนนี้ตะวันก็หันมาปัดมือของเพื่อนเขาที่จับผมของฉันไปทางด้านหลังพร้อมกับถือวิสาสะโอบไหล่ฉันแล้วดึงเข้าหาตัวเขาทำให้เกิดเสียงแซวขึ้นทันที

"ฮิ้ววว"

"แหม หวงนะมึง"

"ก็ต้องหวงดิ"

ตะวันพูดพร้อมกับกระชับแขนที่โอบฉันแน่นขึ้น

"เมียทั้งคน ไม่หวงได้ไง"

อะ อะไรนะ ><