Todos os capítulos de For Love แผนร้ายรัก: Capítulo 1 - Capítulo 10

'วันนี้คนในโรงอาหารเยอะชะมัดเลย' ฉันบ่นอุบในใจพลางทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะยาวภายในโรงอาหารกับเพื่อนร่วมคณะกลุ่มหนึ่งของฉัน ฉันมีเพื่อนร่วมคณะที่พอคุยกันได้อยู่สี่ห้าคน ส่วนเพื่อนที่ฉันสนิทมากจริงๆกลับเรียนกันอยู่ต่างคณะแต่เพราะเราทำงานอยู่ที่'พาราไดส์ผับ'เหมือนกันก็มีอยู่สามคนคือ'ข้าวหอม ปลายฟ้า แล้วก็ยาหยี'เราสามคนมีนิสัยใจคอไม่ต่างกันเท่าไหร่พวกเราเป็นพวกไม่เสแสร้งไม่ยอมคนบางครั้งก็ร้ายบางครั้งก็แรงไม่ได้มีนิสัยเหมือนนางเอกในนิยายหรือละครทั่วๆไปพวกเราจึงถูกตั้งฉายาว่าพวก'Badgirls'ความหมายก็คงพอรู้กันอยู่น่ะนะ ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากพวกแบดบอยมากนักพวกเราค่อนข้างเป็นที่รู้จักของคนในมหาวิทยาลัยแต่ก็ด้วยชื่อเสียงที่ค่อนไปทางลบโดยเฉพาะพวกนักศึกษาชายที่ชอบเที่ยวกลางคืนบางคนก็เอาพวกเราไปพูดเสียๆหายๆบางคนยังไม่ทันได้คุยกันด้วยซ้ำก็เอาไปเมาท์ว่าเคยนอนด้วยกันก็มีแต่พวกฉันก็ไม่ได้นอยด์อะไรมากหรอกเพราะมันก็แค่คำนินทาที่พูดกันปากต่อปากไอ้ครั้นจะให้เราคอยไปอธิบายว่ามันไม่ใช่ก็คงจะเหนื่อยเกินไป ก็นะ ถ้าไม่ได้ยินกับหูตัวเองก็แล้วไปแต่ถ้าได้ยินเมื่อไหร่...ก็ต้องมีเลือดกลบปากกันบ้างเป็นธรรมดา "อุ๊ย วันนี

-Paradise Pub- "ดื่มแต่วันเลยนะ" เสียงใสๆพูดขึ้นพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทรงสูงข้างๆฉันที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ฉันละสายตาที่เหม่อมองน้ำสีสวยในแก้วไวน์และหยุดนิ้วเรียวที่วนไปรอบๆขอบแก้วเอียงคอไปหาเจ้าของต้นเสียง "คิดอะไรอยู่อีกล่ะวันนี้?" 'ยาหยี'ถามขึ้นขณะที่เลื่อนสายตามองนิ้วเรียวของฉันที่ยังคงค้างอยู่ที่ขอบแก้วก่อนจะเลื่อนสายตามองหน้าฉัน "ก็...เปล่า" ฉันตอบพลางยกมือออกจากขอบแก้วแล้ววางแขนลงบนเคาน์เตอร์บาร์แทน "แกคิด เวลาแกคิดอะไรแกชอบใช้มือไล้ขอบแก้วแบบนี้ตลอดแหละ จริงมั้ยข้าว?" ยาหยีพูดอย่างรู้ทันฉันพลางหันไปหาคนช่วยยืนยันซึ่งก็คือ'ข้าวหอม'เพื่อนสนิทร่วมแก๊งอีกคนที่ทำหน้าที่เป็นบาร์เทนดี้อยู่หลังเคาน์เตอร์ข้าวหอมหันมาพยักเพยิดกับยาหยีพลางส่งแก้วไวน์สีเดียวกับของฉันให้ยาหยีอีกแก้ว "อือใช่" ฉันมองเพื่อนรักสองคนพลางยิ้มให้ก่อนจะชวนสองคนนั้นพูดคุยเปลี่ยนเรื่องทันที "เออ ว่าแต่ยัยฟ้ามารึยัง?" ฉันถามขึ้น แล้วคำตอบของฉันก็เดินมาจากทางด้านหลัง'ปลายฟ้า'เดินเข้ามาพลางยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์แล้วพูดขึ้นทันที "อยู่นี่ค่ะ" เธอพูดพลางยิ้มให้ฉัน และเมื่อปลายฟ้ามาพวกเราสี่คนก็

ฟลุ่บ~ "หมดไปอีกหนึ่งวัน เห้อออเหนื่อยชะมัด--" ฉันพึมพำออกมาพลางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอ่อนนุ่มหลังจากกลับมาถึงห้องของตัวเองแล้วอย่างเหนื่อยล้า พรึ่บ~ แต่อยู่ดีๆก็ต้องลืมตาขึ้นเมื่ออยู่ดีๆภาพที่ไอ้บ้าคนนั้นจูบฉันก็แว่บเข้ามาในหัวทั้งที่ฉันพยายามจะไม่คิดแต่มันก็ตามมาหลอกหลอนอยู่ได้จนฉันหงุดหงิดมาก ให้ตายเหอะ! ซ่าาา~ ฉันเด้งตัวลุกขึ้นพลางเดินเข้าไปในห้องน้ำเปิดน้ำล้างหน้าตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกตรงหน้า ภาพของไอ้บ้านั่นก็ยังตามมาหลอกหลอนสายตาดูถูกเหยียดหยามที่เขาใช้มองมาที่ฉันก็ยังคงติดตาอยู่จู่ๆมือทั้งสองข้างที่วางอยู่บนขอบอ่างล้างหน้าของฉันก็กำแน่น ฉันเห็นภาพของเขากระตุกยิ้มแล้วท้าทายฉันแล้วมันน่าหมั่นไส้ชะมัด เขาคิดว่าเขาเป็นใครถึงได้มาท้าให้ฉันทำแบบนั้น ฉันรู้...การทำให้คนอื่นมาชอบฉันแบบนี้มันไม่ยากหลอกเพราะฉัน...เคยทำแบบนั้นมาแล้ว และฉันก็พอดูออกว่าคนอย่างเขาต้องใช้ไม้ไหนเข้าหา บางที...เห็นเขามั่นหน้ามากๆว่าไม่มีทางชอบฉันได้ฉันก็นึกอยากจะชนะเขาเหมือนกันแหละ ก็อยากจะคอยดูว่าถ้าคนอย่างเขาเกิดชอบฉันขึ้นมาแล้วถูกฉันหักอกเขาจะเป็นยังไง "ได้...กล

17.00 น. ตอนนี้ก็ได้เวลาแข่งรถแล้วฉันมารวมตัวกับทุกคนในซุ้มเหมือนเดิม ส่วนแทนกับตะวันก็ลงไปในสนามหลังจากการแสดงเล็กน้อยจบลง ซึ่งการแสดงนั้นก็คือการเต้นโคโยตี้บนรถเครื่องเสียงคันหรูซึ่งโคโยตี้สาวคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย ยัยแจนนั่นแหละ บรื้นนน~ เมื่อหญิงสาวสวยที่ยืนอยู่ระหว่างกลางตรงหน้ารถทั้งสองคันของแทนและตะวันสะบัดธงสีแดงทั้งสองข้างลงนั่นคือสัญญาณให้รถแข่งทั้งสองคันพุ่งทะยานออกไปด้านหน้าทันที ฉันและทุกคนในสนามต่างจดจ้องไปที่รถทั้งสองคันอย่างไม่วางตา ฉันหวังว่าแทนจะชนะเขานะ ฟลุ่บ~ "คู่นี้สูสีนะ" เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับเก้าอี้ตัวข้างๆฉันซึ่งเคยเป็นที่นั่งของแทนมีคนทิ้งตัวลงนั่งทำให้ฉันละสายตามามองเขา "ตะวัน กับ แทน เธอว่าใครจะชนะ?" ไดม่อนนั่นเองที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆฉันเขาเอียงคอถามฉันแล้วฉันก็ตอบเขาไป "ก็ต้องแทนสิ" "นั่นสิน่ะ ฉันก็ถามแปลกเธอมากับแทนเธอก็ต้องเชียร์ให้มันชนะสิเนอะ" เขายิ้มให้ฉันพลางมองลงไปในสนาม "แต่ดูหน้าเธอไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นะ" เขาหันมาพูดกับฉันอีกครั้ง หน้าฉันนี่นะไม่ค่อยมั่นใจ ฉันมั่นใจออกนะ มั่นใจว่าแทนจะต้องชนะ ยังไงแทนก็ต้องชนะนายนั่น

ฉันกำลังจะตอบแต่ก็มีคนพูดแทรกขึ้นมาก่อนทำให้ฉันต้องละสายตาจากผู้ชายคนนั้นมองเลยผ่านไปที่ด้านหลังเขาก็เห็นว่านายตะวันนั่นเองที่เป็นคนพูดแบบนั้น "มีอะไรหรือเปล่า?" ตะวันเดินผ่านผู้ชายคนนั้นเข้ามาหาฉันพร้อมกับตวัดแขนโอบไหล่ฉันเฉยเลย ฟลุ่บ~ "เปล่า" ฉันตอบเบาๆก่อนจะเหล่ตามองเขาแล้วถอนหายใจ "ไม่มีก็ดี...ไปเหอะ" ตะวันพูดก่อนจะออกแรงกระตุกไหล่ฉันที่เขาโอบอยู่ให้เดินไปกับเขาโดยที่เดินผ่านผู้ชายคนนั้นแถมเขายังกระแทกไหล่ผู้ลายคนนั้นจนเซไปด้วย อันพาล! ปึ้ง~ เขากระแทกประตูรถปิดลงทันทีที่ลากฉันมาถึงรถได้จากนั้นเขาก็เดินไปขึ้นรถฝั่งคนขับทันทีฉันมองหน้าเขาอย่างไม่ชอบใจแต่ก็ไม่คิดจะพูดอะไรเหมือนกัน "เผลอไม่ได้เลยนะ" แต่เขาก็เป็นคนพูดขึ้นมาก่อนจนฉันต้องหันควับไปมองหน้าเขาอีก "ไม่หนีกลับแต่หนีไปยั่วผู้ชายว่างั้น" พูดจาแบบนี้อีกแล้ว ปากหมาอีกแล้วนะ! "นายจะเอาอะไรกับฉันนักหนาห๊ะ ฉันจะยุ่งจะยั่วใครแล้วมันหนักส่วนไหนของนายมากเลยหรือไง!" ฉันพูดขึ้นอย่างโมโห ตะวันตวัดสายตาคมกริบมาจ้องหน้าฉัน "ยี่สิบสี่วัน" "อะไรของนาย" "เหลือเวลาอีกยี่สิบสี่วันที่เธอจะทำให้ฉันชอบได้แต่ทุกวั