บทที่ 25/3 มีหัวใจหรือเปล่า?

*ICE SWEET

กรุ๊งกริ๊ง~

เสียงกระดิ่งตรงหน้าประตูของร้านไอศกรีมแห่งหนึ่งดังขึ้นเมื่อฉันเปิดประตูของร้านเข้าไป ฉันหยุดยืนเยื้องกับประตูนิดหน่อยพลางกวาดสายตามองหาคนที่ฉันนัดไว้

นั่นไงล่ะ...

ตึก~

เมื่อเห็นว่าคนที่ฉันนัดไว้นั่งอยู่ก่อนแล้วตรงตำแหน่งด้านในซึ่งร้านทั้งร้านเป็นกระจกใสทั้งหมดเธอคนนั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะติดกับผนังกระจกที่ด้านนอกมีบ่อน้ำพุเล็กๆอยู่ด้วย

ฉันเดินเข้าไปหาเธอทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา

กึก~

เมื่อเดินไปถึงโต๊ะฉันก็หยุดชะงักเพราะมีผู้ชายอีกคนเดินมาที่โต๊ะก่อนจะหยุดยืนมองหน้าฉันพร้อมกับหญิงสาววัยสิบแปดที่ก็เงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองฉันเช่นกัน

เธอมองฉันสลับกับผู้ชายคนนั้นก่อนจะยื่นมือไปกระตุกแขนผู้ชายที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอให้นั่งลงข้างๆ

ฟลุ่บ~

ฉันมองสองคนนั้นแต่ไม่ได้พูดอะไรแค่ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้นวมฝั่งตรงข้ามสองคนนั้น

"นี่...แฟนฉันเอง"

พอเห็นว่าฉันมองเธอสลับกับผู้ชายคนนั้น ลูกแก้ว ใช่แล้วล่ะคนที่ฉันนัดมาคือลูกแก้ว เธอก็เอ่ยปากพูดแนะนำผู้ชายข้างๆให้ฉันรู้จัก

"ชื่อ ริว"

"สวัสดีครับ พี่ลูกโซ่"

ผู้ชายที่ชื่อริวและเป็นแฟนของลูกแก้วด้วยเอ่ยทักทายฉัน ฉันพยักหน้าให้เขาพลางยิ้มบางๆออกไป

"ว่าแต่ ที่นัดออกมามีอะไรสำคัญเหรอ?"

เมื่อฉันกับริวทักทายกันพอเป็นพิธีลูกแก้วก็เอ่ยถามถึงสิ่งที่ฉันนัดออกมาทันที ฉันเหลือบมองริวอีกครั้งอย่างชั่งใจ จริงๆฉันนัดลูกแก้วออกมาคนเดียวไม่ได้คิดหรอกว่าเธอจะพาใครมาด้วย

"ฉันกับริวไม่มีความลับต่อกัน พูดมาได้เลย"

"เรื่องที่เธอจะไปเรียนต่อเขาก็รู้เหรอไง"

ฉันถามออกไป ลูกแก้วกับริวพยักหน้าพร้อมกัน

"รู้สิ แล้วฉันก็ตัดสินใจแล้วด้วย"

"..."

"ว่าฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

"ไม่ไป เหอะ"

ฉันแค่นหัวเราะพลางมองสองคนนั้นสลับกัน

ลูกแก้วไม่เคยขัดใจพ่อเลยนะแต่ครั้งนี้เธอคิดจะทำ ฉันคิดภาพออกเลยนะว่าพ่อจะเป็นยังไงถ้าบังคับลูกรักอย่างเธอให้ทำตามไม่ได้

"ฉันทำได้แน่"

ลูกแก้วชักสีหน้าใส่ฉันทันทีพลางยืนยันหนักแน่นก่อนจะถามฉันอีกครั้ง

"ตกลงนัดมาทำไมกันแน่?"

ฉันมองหน้าเธอก่อนจะถอนหายใจ คงต้องพูดสิ่งที่ฉันอยากรู้จริงๆแล้วแหละ

"คู่หมั้นฉัน..."

"รู้แล้วสินะ อ๋อ ถึงว่าสิแม่บอกว่าไปอาละวาดที่บ้านมานิ"

ลูกแก้วช้อนตามองหน้าฉันแถมยังพูดถึงเรื่องวันนั้นที่บ้านด้วย เรื่องที่เธอเคยพูดไว้คือเรื่องนี้จริงๆด้วย

"เธอรู้จักเขา?"

"รู้จักสิ ตอนนั้นพี่เขามาบ้านเรากับลุงอาทิตย์เพื่อนของพ่อออกจะบ่อย"

เพื่อนพ่อ ลูกชายเพื่อนพ่อเหรอ...

"แต่พักหลังๆไม่ค่อยเห็นเลย ว่าแต่ ถามแบบนี้อย่าบอกนะว่าไม่เคยเจอเขาเลย"

ลูกแก้วเอียงคอถามฉัน ก็ไม่เคยเจอ ก็สงสัย ก็อยากรู้จักไง ถึงได้มาถามเนี่ย

"เขาชื่ออะไรล่ะ"

ฉันถามพลางชักสีหน้าใส่เธอบ้าง ทำเป็นรู้ดีไปหมดนะ ยัยเด็กบ้า

"ตะวันไง พี่เขาชื่อตะวัน"

"!"

ตึก ตึก ตึก~

ตอนนี้ฉันออกมาจากร้านไอศกรีมได้สักพักแล้วฉันเดินก้มหน้าพลางใช้สายตามองไปตามเท้าของตัวเองที่ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวๆเรื่อยในหัวสมองก็ยังมีชื่อของตะวันวนเวียนอยู่ ฉันกำลังคิด...

ไม่สิ!คนชื่อตะวันมีเป็นล้านชื่อนี้โหล่จะตายไป มันอาจไม่ใช่เขาก็ได้ เห้อ มันแย่ตรงที่วันนั้นลูกแก้วเมาจนหมดสติก็เลยจำอะไรไม่ได้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอรอดจากไอ้หื่นกามนั้นได้ยังไงเพราะเธอสลบตั้งแต่ในห้องน้ำนั่น ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะรู้เรื่องนี้ตั้งแต่วันนั้นก็ได้ว่าใช่เขาไหมเพราะเขาเป็นคนเข้ามาช่วยเรา

"เฮ้ ระวัง!"

กึก~

เอี้ยดดด~

เห้ยยย~

กรี้ดดด~

ฉันหยุดชะงักเท้าอยู่กับที่เมื่ออยู่ดีๆก็มีเสียงหนึ่งตะโกนขึ้นจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงเบรกรถและเสียงอีกหลายเสียงที่ฟังดูชุลมุนวุ่นวายจนฉันที่เดินมาไม่ได้สนใจอะไรเลยจำต้องเงยหน้ามองไปที่จุดเกิดเหตุซึ่งอยู่ไม่ไกล

"อะไรนะ ฆ่าตัวตายเหรอ?"

เสียงของใครสักคนยังดังอยู่ด้านหลังของฉันซึ่งยังคงยืนมองอยู่ ภาพเบื้องหน้าของฉันตอนนี้คือมีรถคันหนึ่งซึ่งตอนนี้จอดนิ่งอยู่กับที่และฉันคาดว่าน่าจะเป็นรถคันที่เหยียบเบรกเสียงดังแบบกระทันหันเพราะหน้ารถคันนั้นหักเหเข้าชนกับริมฟุตบาธจนเป็นรอยบุบด้านหน้ารถคันนั้นมีร่างของผู้หญิงคนหนึ่งนอนตัวงออยู่ในระยะใกล้มาก หัวใจฉันกระตุกวูบไม่คิดว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นตรงหน้า

ฆะ ฆ่าตัวตายงั้นเหรอ...

ปึ้ก~

"บ้าเอ้ย อยากตายทำไมต้องให้คนอื่นเดือดร้อนวะ!"

แล้วผู้ชายที่เป็นคนขับรถก็กระแทกประตูเปิดออกมาโวยวายต่อว่าผู้หญิงคนนั้นที่ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอไม่ได้สลบหรือหมดสติเพราะเธอกำลังพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ฉันมองแผ่นหลังของเธอที่ดูสั่นระริกอยู่เหมือนกัน อะไรทำให้เธอหมดหวังจนทำแบบนี้นะ

"โอ้ย!"

จู่ๆผู้หญิงคนนั้นที่ดันตัวเองให้กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้นถนนก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บ ขาของฉันก้าวเดินเข้าไปแบบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างยืนมุงดูสถานการณ์อยู่ห่างๆโดยไม่มีใครคิดจะเข้าไปช่วยเธอเลยสักคน

กึก~

ฉันหยุดขาอีกครั้งเมื่อหยุดยืนอยู่ท่ามกลางพวกไทยมุงพวกนั้นดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นเมื่อเพิ่งจะเห็นหน้าของผู้หญิงคนนั้นเต็มๆตา

"แยม"

แยมเหรอ...

"โอ้ย ปวดท้อง!"

เสียงของแยมดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเธองอตัวเข้าหากันพลางกุมท้องของตัวเองแล้วร้องออกมาเสียงดังฉันกวาดสายตามองเธอก่อนจะหยุดชะงักที่เลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจากหว่างขาของเธอ

เห้ย!เธอจะแท้งงั้นเหรอ

พรึ่บ~

ทันทีที่เห็นเลือดนั่นฉันก็ถลาเข้าไปหาเธอแบบไม่รู้ตัวมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แยมคว้าแขนฉันไว้พลางบีบมันอย่างแรงเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของเธอ

"ยะ แยม เธอ...ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยทีค่ะ!"

ฉันเริ่มเรียกร้องหาคนช่วยเมื่อเห็นว่าแยมอาการแย่ลง จากที่บีบแขนฉันตอนนี้เธอกำลังจิกเล็บลงกับเนื้อของฉันใบหน้าเธอซีดเซียวแล้วเลือดก็ไหลออกมาไม่หยุดน้ำตาของเธอไหลออกมาจนน่าใจหาย ฉันไม่ได้อะไรกับเธอหรอกอย่างน้อยก็ผู้หญิงด้วยกันและอีกอย่าง เด็กในท้องของเธอ...ลูกของแทนนะ ลูกของผู้ชายที่ดีกับฉันมาตลอดด้วย

"โอ้ยไม่ไหวแล้ว ปวดท้อง!"

เธอเริ่มทุรนทุรายจนฉันก็เริ่มตกใจมากขึ้น ฉันหันซ้ายหันขวาก็เห็นแต่คนยืนมองโดยไม่ทำอะไรบางคนก็ซุบซิบนินทาอีกต่างหาก จนสุดท้ายฉันตวัดสายตาไปมองผู้ชายคนนั้นที่ยังยืนอยู่ที่รถตัวเอง

ควับ~

"พาเธอไปโรงพยาบาลที"

"ยัยนั่นก้าวมาให้รถฉันชนเองนะ ฉันไม่ผิด"

ผู้ชายคนนั้นโบกไม่โบกมือยืนยันว่าตัวเองไม่ใช่คนผิด แต่แล้วยังไงล่ะ เวลานี้มันเป็นเวลาแสดงความบริสุทธิ์ของตัวเองหรือไง

"จะผิด ไม่ผิดฉันไม่สน!"

ฉันตะคอกกลับไป

"เห็นมั้ยว่าเธอเป็นยังไง จะยืนมองอยู่แบบนี้หรือไง!"

"ก็ฉัน...!"

"คนเจ็บขนาดนี้ จะผิดไม่ผิดเอาไว้ทีหลังไม่ได้หรือไง มีหัวใจหรือเปล่า?!"

"ละ ลูกโซ่ ฉัน..."

แยมพูดกับฉันพร้อมกับมองด้วยดวงตาที่ปรือจนใกล้จะปิด ใบหน้าของเธออาบไปด้วยน้ำตาและความเจ็บปวด ฉันมองหน้าเธอก่อนจะส่ายหน้าด้วยความรู้สึกที่โครตแย่เมื่อเลือดสดๆนั่นยังคงติดตาฉันอยู่ จนฉันต้องเอ่ยปากถามเธอออกไป

"เธอก็เหมือนกัน คิดจะฆ่าลูกตัวเอง...มีหัวใจหรือเปล่า?!"