บทที่ 20/2 ไม่ได้ติดใจ?

-ตะวัน-

เคร้ง~

ผมวางแก้วเหล้าที่เพิ่งกระตกขึ้นดื่มลงกระแทกพื้นอย่างแรงทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะจนเพื่อนร่วมโต๊ะถึงกับหันมามองผมเป็นตาเดียวอย่างตกใจ

"เห้ย เบาเว้ยเดี๋ยวแก้วเขาแตก"

ไอ้ไปป์รีบถลาเข้าไปดูแก้วใบนั้นที่ผมวางลงไปกระแทกกับโต๊ะทันที

"เป็นอะไรอีกแล้วไอ้นี่ แล้วจะรีบซัดไปไหนจะเมาแต่หัววันเลยรึไง"

แล้วนี่ก็เสียงบ่นของไอ้เพิร์ธ

ฟลุ่บ~

ผมไม่สนใจทั้งเสียงบ่นและเสียงโวยวายของไอ้เพื่อนทั้งสองคนพร้อมทั้งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมแล้วจัดการเทเหล้าใส่แก้วอีกทันที

"ตะวัน เป็นอะไรหรือเปล่า?"

เสียงหวานๆของแพรและฝ่ามือบางที่ยื่นมาจับมือทำให้ผมชะงัก ผมเหลือบมองหน้าเธอพลางขมวดคิ้ว

เออ!นี่กูเป็นอะไรมากปะ?

"เปล่า ไม่มีอะไร"

ผมหลับตาเรียกสติก่อนจะวางขวดเหล้าลงแล้วเบนสายตาออกไปนอกกำแพงกระจกบนชั้นสองของผับ

ผมไม่น่าหงุดหงิดใช่มั้ยกับสิ่งที่ไปเห็นมา ก็เธอบอกแล้วไงว่าต่างคนต่างอยู่ต่างคนต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก แล้วผมจะสนใจอะไรที่เห็นเธอจับไม้จับมือกับผู้ชายคนอื่น ก่อนหน้านี้ยัยนี่ก็เป็นแบบนี้นิ่ชอบอ่อยเป็นนิสัยอยู่แล้ว ดูเธอก็ไม่เห็นแคร์ผมด้วยทั้งที่ผมก็เป็น...เออ ช่างแม่งเหอะ ไม่อยากยุ่งกันอีกก็จะไม่ยุ่ง จะไปทำอะไรกับใครก็ช่าง ผมเป็นผู้ชายไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้วขนาดลูกโซ่เป็นผู้หญิงยังไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลยนิ่ เหอะ!

"อยากดื่มใช่มั้ย เดี๋ยวฉันชงให้"

แพรพูดพลางเอื้อมมาหยิบขวดเหล้าจากผมไปแล่วจัดการชงเหล้าตามที่เธอพูด ผมเหลือบมองหน้าเธอ

"เอ้า ดื่มสิ^^"

พอชงเสร็จเธอก็ยื่นแก้วเหล้ามาตรงหน้าผมพลางยิ้มให้ ผมขอบใจเธอเบาๆรับแก้วเหล้ามาดื่มรวดเดียวหมด

อึก~

อึก~

อึก~

"แพร เธอจะมอมเหล้ามันรึไง"

"จะบ้าเหรอไปป์"

"ก็เธอเล่นชงเอาๆ นี่มันก็ซัดไปเป็นเกือบยี่สิบแก้วแล้วนะ เพิ่งจะชั่วโมงกว่าๆเอง"

"ตะวันเขาอยากดื่มฉันก็ชงให้ นายหุบปากไปเลย!"

เสียงถกเถียงกันของไปป์กับแพรยังดังปะปนกับเสียงเพลงเข้ามาในโสตประสาทของผม หูผมน่ะก็รับรู้แต่สายตาของผมก็มองเห็นเหมือนกัน

ผมกำลังมองอะไรอยู่น่ะเหรอ?

ผมกำลังมองดีเจสาวในชุดโชว์เรือนร่างที่โยกย้ายไปตามจังหวะเพลงที่เปิดมิกส์กันเป็นจังหวะมันส์ๆจนน่าแดนซ์ตามสลับกับพนักงานชายของผับที่กำลังยืนมองเธออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ผู้ชายคนนั้นคนที่จับมือถือแขนกันก่อนหน้านี้ไง ผมก็มองอยู่แบบนั้นก่อนจะรับแก้วเหล้าจากแพรมาดื่มอีกครั้ง

"เห้ยๆ ดูเว้ย นั่นๆน้องดีเจลูกโซ่"

แล้วพอหลุดจากเสียงการถกเถียงของไปป์กับแพรก็มีเสียงสนทนาดังขึ้น ชื่อของเธอที่ปรากฏขึ้นในประโยคสนทนาทำให้ผมละสายตาจากเวทีแดนซ์ด้านล่างมามองไปที่ต้นเสียงแทน

เบื้องหน้าของผม ถัดจากโต๊ะที่กลุ่มผมนั่งมีวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งประมาณสี่ห้าคนกำลังเกาะกำแพงกระจกแล้วมองลงไปด้านล่างพลางชี้มือไปที่จุดสนใจของพวกมันแล้วพูดคุยกันสนุกปาก

"สวย เซ็กซี่ ดูลีลาการโยกย้ายสิวะ"

"กูล่ะเห็นแล้วหมั่นเขี้ยว"

พูดพร้อมกับทำท่าทางเหมือนอยากจะขย้ำเธอเต็มแก่

"ท่าทางจะเอวดีนะเว้ย"

"ดีไม่ดีมึงลองถามไอ้โน้ตดู"

"ไอ้โน้ตเหรอ?"

ผมเหลือบมองไปหาผู้ชายในกลุ่มนั้นที่พวกมันกำลังหันไปหา คนๆนั้นนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผมทำให้ผมเห็นหน้ามันชัดเจนมันเลื่อนสายตาที่จ้องมองลูกโซ่ขึ้นมามองหน้าเพื่อนๆที่ตอนนี้กำลังส่งสายตาเชิงคำถามไปหามัน แล้วคำพูดต่อมาของพวกมันก็ทำให้ผมขบกรามแบบไม่รู้ตัว

"เออ มึงถามมันสิ เห็นมันบอกว่าเคยได้แล้ว"

"เห้ย จริงดิ ทำไมกูตกข่าวมึงได้น้องเค้ามื่อไหร่วะ"

"นานแล้ว"

ไอ้คนชื่อโน้ตยิ้มกริ่มตอบอย่างภาคภูมิใจ

ผมกำมือแน่นพลางจ้องหน้ามัน

ได้นานแล้วงั้นเหรอ...เหอะ โกหกทั้งเพล! ถ้ามันได้ลูกโซ่จริงๆแล้วผมจะเป็นคนแรกของเธอได้ยังไงล่ะ สารเลวเอ้ย!

"เห้ย แล้วเป็นไง ลีลาดีจริงเปล่าวะ"

"ก็...งั้นๆว่ะ ไม่ได้ติดใจ"

"จริงดิ"

"เออ เห็นแบบนี้ เวลาอยู่บนเตียง...ฮะ เฮ้ย!"

ตึก~

เพล้ง!!!

เสียงแก้วแตกที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนที่ได้ยินเสียงถึงกับหยุดชะงักแล้วหันมามองทางต้นเสียงเป็นตาเดียวกัน

"เห้ย เชี่ยไรวะ!"

ไอ้คนที่ชื่อโน้ตลุกพรวดขึ้นแล้วร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจพลางก้มลงมองเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้นแถวๆปลายเท้าของมัน

"ตะวัน นาย..."

แพรพึมพำออกมาเบาๆพลางมองผมอย่างอึ้งๆ ผมทำอะไรน่ะเหรอ...ก็แค่คว้าแก้วเหล้าในมือของแพรที่กำลังจะชงเหล้าแก้วใหม่ปาลงไปบนพื้นแถวๆโต๊ะของไอ้พวกนั้นไงล่ะ

"ไอ้เพื่อนเวร หาเรื่องแล้วมั้ยล่ะ"