บทที่ 21/1 รับผิดชอบด้วย

เสียงบ่นอุบของไอ้ไปป์ดังขึ้นใกล้ๆทั้งมันไอ้เพิร์ธแล้วก็แพรต่างพากันลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เมื่อเห็นว่ากลุ่มที่เห่าหอนกันอยู่เมื่อกี้ต่างก็ลุกขึ้นจากที่ของตัวเองแล้วเหมือนกัน

"หาเรื่องเหรอวะ!"

ไอ้โน้ตตวัดสายตามองผมที่จ้องมันอยู่แล้วก่อนหน้านี้พลางลุกขึ้นตวาดเสียงใส่ผม พวกของมันมีเยอะกว่าแถมยังเป็นผู้ชายหมดเลยด้วย อันนี้ผมรู้ดี

"มึงปาแก้วใส่เขาทำไมเนี่ย!"

ไอ้เพิร์ธหันมาบ่นผมอีกคน แพรทำอะไรไม่ถูกได้แต่เข้ามากระชากแขนผมให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้

"เปล่า มือมันไปเอง"

ผมตอบเพิร์ธแต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ไอ้โน้ตนั่น มันขบกรามแน่นจ้องมองผมอย่างเอาเรื่อง

"เมาแล้วนักเลงเหรอมึง!"

มันชี้หน้าผมพลางตั้งท่าจะเดินเข้ามาหา

"ก็ดีกว่าไม่เมาแล้วปากหมา...พอเมาแล้วปากวอนตีน!"

ผมพูดสวนกลับไปอย่างไม่กลัว ถามว่าตอนนี้ผมเมามั้ย เออ ผมเมา แล้วผมก็ไม่อยากฟังเสียงของพวกมันด้วย!

"มึงนั่นแหละวอนโดนตีน!"

ความอดทนของไอ้โน้ตขาดผึ่งมันด่ากราดพลางพุ่งเข้ามาหาผมหวังจะซัดแบบเต็มที่เลยมั้ง ส่วนผมก็ไม่ได้หลบหรืออะไรแค่ยืนเฉยรอให้มันเข้ามา ผมก็กะจะฟาดปากมันสักหลายๆทีอยู่เหมือนกันนั่นแหละ

พรึ่บ~

ไอ้โน้ตเข้าประชิดตัวผมพลางกระชากคอเสื้ออย่างแรงจนผมเซเข้าหามัน ทั้งผมและมันต่างง้างกำปั้นขึ้นหมายจะชกหน้ากัน แต่ทว่า...

"หยุด หยุดเดี๋ยวนี้!"

การ์ดชุดดำหน้าเหี้ยมจำนวนสามสี่คนของผับกลับเข้ามาได้ทันเวลา พวกนั้นต่างเข้ามายืนกั้นกลางแล้วห้ามไอ้โน้ตกับกลุ่มเพื่อนของมันที่ตั้งท่าจะเล่นงานผมไว้ทันที

"พวกคุณห้ามทะเลาะวิวาทกันที่นี่"

การ์ดคนหนึ่งพูดเสียงเข้มพลางกวาดตามองพวกเราทั้งหมด

"และด้วยกฏของที่นี่ เราต้องขอเชิญพวกคุณทุกคนออกไปจากผับด้วย"

พูดจบการ์ดทั้งหมดก็พากันแยกพวกเราทั้งสองกลุ่มแล้วจัดการต้อนให้ออกจากผับทันที

"เชิญครับ"

การ์ดคนเดิมพูดพร้อมกับบอกให้พวกผมกลับออกไป ทั้งไอ้ไปป์ ไอ้เพิร์ธ มองหน้าผมพลางส่ายหัวอย่างเอือมๆ ถ้าอยู่ข้างนอกป่านนี้มันคงตบหัวผมไปแล้วเพราะทำให้กร่อยกันหมดแต่ที่นี่ไม่ใช่ มันก็เลยได้แต่ถอนหายใจแล้วให้แพรดึงตัวผมออกไปจากตรงนี้แล้วพวกมันก็เดินตามมา

"ไปตะวัน กลับกัน"

หลังจากที่ระเห็จออกมาจากผับแล้วผมก็ตรงไปที่รถของตัวเองพลางยืนพิงกับรถคู่ใจ

"มึงเป็นไรเนี่ยไอ้ขี้เมา ไปหาเรื่องเขาทำไม"

ไอ้เพิร์ธออกปากถามทันทีที่มาถึงรถโดยมีไอ้ไปป์คอยพยักหน้าเห็นด้วยเต็มที่

"เออ ปกติมึงไม่ใช่คนแบบนี้"

"ก็กูไม่ปกติ กูเมา"

ผมตอบแบบผ่านๆพลางควานหากุญแจรถในกระเป๋ากางเกง

"ก็นั่นแหละ มึงเมามึกก็ไม่เคยกร่างนี่หว่า"

ไอ้ไปป์ทำหน้าอิดออด ก็นะ ผมเห็นอยู่ว่ามันกำลังอ่อยสาวสวยโต๊ะข้างๆแต่ก็ถูกผมสร้างเรื่องให้ซะก่อน

"พวกมึงไม่รู้อะไร"

"รู้อะไรล่ะ ตะวัน"

เสียงของแพรขัดขึ้นพลางเขย่าแขนผมเบาๆเพราะต้องการคำตอบ ผมหลุบตามองหน้าเธอก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนทั้งสองคน จริงๆผมก็สงสัยว่าไม่มีใครได้ยินสิ่งที่ไอ้พวกนั้นพูดเลยหรือไง แต่ผมก็จะไม่ถามหรอก

"ช่างเถอะ โทษทีแล้วกันที่ขัดความสุข ไว้คราวหลังจะเลี้ยงคืน"

"ตะวัน..."

"ฝากพวกมึงส่งแพรด้วย"

ผมพูดพลางดันแพรให้ไปยืนข้างๆไอ้ไปป์

"แล้วนายล่ะ?"

แพรหันมาถามผมพร้อมกับมองผมหน้างอ

"ฉันจะไปต่อ"

"นี่จะไปดื่มต่อเหรอ เมาขนาดนี้แล้วนะ"

"ไม่ได้เมามากขนาดนั้นสักหน่อย"

"แต่ว่า..."

"ฉันไหว"

ผมพูดพลางเปิดประตูรถของตัวเอง

"แน่ใจนะว่าไหว ไม่ใช่ไปลงข้างทางที่ไหนนะเว้ย...เห้ย แพรเธอตีปากฉันทำไม"

"ก็นายปากเสียทำไมล่ะไปป์!"

"ก็ฉันเห็นมันเมาอยู่"

"แล้วทำไมนายต้องแช่งด้วย"

"ฉันไม่ได้แช่งเว้ย ใครจะบ้าแช่งเพื่อนตัวเองวะ เธอนี่"

ผมเสมองแพรกับไปป์ที่เริ่มเถียงกันอีกแล้วก่อนจะหันไปพยักเพยิดกับไอ้เพิร์ธเบาๆเป็นเชิงว่าตัวผมยังไหว แล้วรีบแทรกตัวเข้าไปนั่งในรถจากนั้นก็สตาร์ทขับออกไปทันที

บรื้นนน~

00.45 น.

"โอ้ย เมื่อยชะมัด"

ฉันยกแขนขึ้นบิดตัวไปมาเพื่อยืดเส้นยืดสายหลังจากรู้สึกเมื่อยแขนเมื่อยขาไปหมด ตอนนี้ฉันกลับมาจากทำงานอาบน้ำและกำลังจะนอนแล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~

ฉันชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูห้องนอนเพราะมีเสียงเคาะประตูหน้าห้องฉันดังขึ้น ฉันขมวดคิ้วอย่างแปลกใจว่าใครกันนะ โผล่มาตอนนี้

"พี่ครับพี่"