บทที่ 20/1 ไม่ได้ติดใจ?

*Paradirs Pab

"วันนี้มาไวจัง"

เสียงใสๆของผู้หญิงในชุดเดรสสั้นรัดรูปที่เปิดประตูเข้ามาในห้องพักพนักงานพูดขึ้นพลางเดินมานั่งลงข้างๆฉัน ฉันมองหน้าเธอผ่านโต๊ะกระจกตรงหน้าแล้วยิ้มบางๆให้

"อื้ม"

ฉันส่งเสียงเบาๆตอบรับคำทักทายของเธอก่อนจะมองใบหน้าของตัวเองในกระจกโดยมีปลายฟ้านั่งมองหน้าฉันอยู่เงียบๆ

"โซ่..."

แล้วไม่กี่อึดใจเสียงของปลายฟ้าก็ดังขึ้นทำให้ฉันละสายตาจากใบหน้าตัวเองไปมองหน้าเธอแทน

"มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?"

ปลายฟ้าจับบ่าฉันเบาๆพลางถามอย่างห่วงใย สีหน้าท่าทางฉันบ่งบอกแบบนั้นเหรอ...

"เปล่า ไม่มีอะไร"

"แน่ใจนะ ฉันว่าหน้าแกดูซีเรียสไงไม่รู้"

"อืม ถ้าจะมี...ก็คงแค่คิดเรื่องสอบนิดหน่อยน่ะ"

"อ่า..."

ฉันยิ้มกว้างให้เธอก่อนจะหันมาที่ตรงหน้ากระจกแล้วหยิบลิปสติกขึ้นมาทาที่ริมฝีปากปลายฟ้าไม่ได้ซักไซร้อะไรต่อคงเพราะรู้นิสัยฉันด้วยละมั้งเธอทำแค่พยักหน้าเบาๆมองหน้าฉันผ่านกระจกด้วยสายตาเชิงห่วงใยก่อนจะตัดสินใจก้มลงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายขึ้นมากด

ครืด~

"ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ"

พอทาลิปสติกเสร็จฉันก็เลยลุกขึ้นยืน ปลายฟ้าละสายตาจากโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าฉันเหมือนจะถามว่าฉันจะไปไหนแล้วฉันก็เลยชิงพูดซะก่อนเธอพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหันหลังมองฉันจนประตูห้องพักพนักงานปิดลง

ตึก~

ฉันเดินมาเรื่อยๆตามทางที่จะไปห้องน้ำตอนนี้เป็นเวลาช่วงหัวค่ำภายในผับก็ไม่ค่อยมีคนซักเท่าไหร่เพราะมันยังไม่ดึกมากจะมีส่วนใหญ่ก็คงเป็นพวกพนักงานของผับนั่นแหละ

ปึ้ก~

"อ๊ะ!"

แต่ฉันก็ไม่รู้ตัวน่ะว่าฉันเดินมาแบบเหม่อลอย จนกระทั่งชนเข้ากับใครคนหนึ่งที่เดินสวนมาฉันถึงได้สติ

หมับ~

"เป็นอะไรหรือเปล่า?"

เสียงของผู้ชายคนนั้นดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือหนาของเขาตามมาคว้าต้นแขนฉันไว้เพื่อดึงไม่ให้เซหงายหลังล้มไปก่อน ฉันตั้งตัวยืนตรงได้ก็เงยหน้ามองเขา

ผู้ชายคนนี้...

"เฮ้ ได้ยินมั้ย?"

เสียงของเขาดังขึ้นอีกพร้อมกับฝ่ามือที่โบกไปมาตรงหน้าฉันทำให้ฉันกระพริบตาถี่ๆอีกครั้ง ที่ฉันเผลอมองหน้าเขานานไปหน่อยเพราะฉันคุ้นหน้าเขา คุ้นมากๆ

"อ๊ะ ได้ยิน"

ฉันตอบ

"มองหน้าฉันขนาดนี้ หมายความว่าไงกัน"

เขาเลิ่กคิ้วเอียงคอถามฉัน มันไม่ใช่ท่าทีแบบเอาเรื่องแต่มันดูกวนๆมากกว่า

"ฉันแค่..."

"คุ้นหน้าฉันเหรอ?"

แล้วก็เป็นเขาอีกนั้นแหละที่เผยยิ้มออกมา ทำให้ฉันขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่ เขารู้ได้ไงว่าฉันคุ้นหน้าเขา?

"หืม?"

"อ๊ะ นาย!"

ฉันผงะถอยหลังเมื่อจู่ๆเขาก็โน้มตัวลงมาพลางเอาใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ๆหน้าฉันใกล้มากจนหลบแทบไม่ทันเลยด้วย

"จำฉันไม่ได้เหรอ?"

เขาถามฉันทั้งที่ยังโน้มหน้ามาหากันแบบนี้จนฉันต้องบิดแขนออกจากมือเขาแล้วถอยห่างเขาอีกพลางส่ายหน้า

"ไม่ได้"

"ฉันไง...ที่สนามแข่งรถวันนั้น"

ที่สนามแข่งรถวันนั้น...

"..."

ฉันขมวดคิ้วพลางคิดย้อนกลับไปถึงวันที่ฉันไปสนามแข่งรถคราวก่อน

อ่า...ใช่แล้ว

"นายนั่นเอง"

ฉันเผลอยกมือขึ้นชี้หน้าเขาเมื่อคิดออก เขาคือผู้ชายคนนั้นไงคนที่เข้ามาช่วยฉันไม่ให้โดนยัยแยมปากระป๋องเบียร์ใส่แถมยังช่วยห้ามอีก ถึงว่าสิหน้าคุ้นๆ

"จำได้แล้วใช่มั้ย ว่าแต่ฉันไม่ได้ชื่อนายนะ"

เขายิ้มให้ฉันแบบขี้เล่น

"ฉันชื่อ'ภูมิ'ต่างหากล่ะ"

พูดจบเขาก็ยื่นมือมาตรงหน้าฉันเหมือนจะให้ฉันจับมือทำความรู้จักกับเขา ฉันเงยหน้ามองหน้าเขาก่อนจะหลุบตาลงมองฝ่ามือของเขา

ชื่อภูมิงั้นเหรอ ว่าแต่ทำไมพอฉันมาคุยกับเขาแบบนี้ฉันถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเขามากกว่านี้น่ะ แปลก...

"ฉัน..."

ฉันกำลังจะแนะนำตัวกลับบ้างแต่สายตาดันเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งเดินมาจากทางด้านหลังของภูมิ ใบหน้าของเขาเรียบตึงเขาหยุดชะงักเมื่อมองมาเห็นฉันกับภูมิ สายตาของเขาไล่มองเราสองคนแบบพินิจพิจารณาก่อนจะหยุดที่ฝ่ามือของภูมิที่ยื่นมาตรงหน้าฉัน

หึ~

ฉันเห็นเขากระตุกยิ้มหัวเราะในลำคอแล้วมองฉันด้วยสายตาหมือนที่เขามองฉันครั้งแรกไม่มีผิด

หมับ~

แล้วฉันก็เลื่อนมือไปจับกับมือของภูมิทั้งที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำตะวันมองมือของเราที่จับกันก่อนจะเลื่อนสายตามองไปข้างหน้าแล้วเดินผ่านเราไปเหมือนเราสองคนเป็นแค่ธาตุอากาศเท่านั้น

"..."

ฉันถอนหายใจพลางหลุบตาลงมองมือของตัวเองที่จับกับภูมิอยู่

แบบนี้ก็ดีแล้วไง ต่างคนต่างอยู่น่ะถูกแล้ว

"ลูกโซ่"

เสียงของภูมิที่ดังขึ้นทำให้ฉันเงยหน้าไปมองเขาอีกครั้ง เมื่อกี้เขาเรียกชื่อฉัน...ฉันเผลอบอกชื่อเขาไปเหรอ ทำไมเขารู้จักฉันล่ะ?

"นายรู้จักฉันด้วยเหรอ?"

ฉันถามเขาพลางชักฝ่ามือของตัวเองกลับมา

"รู้จักสิ รู้จักมาตั้งนานแล้วด้วย"

"ไม่จริงหรอก อย่ามาอำ ก่อนหน้านี้ฉันยังไม่รู้จักนายเลย"

"เธอก็รู้จักฉัน...แต่เธอจำฉันไม่ได้"

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปสายตาคมของเขาเหลือบมองแผ่นหลังของตะวันที่เดินผ่านฃปก่อนจะหลุบตามองฉันที่ยืนอยู่ตรงหน้า สายตาที่เขาใช้มองฉันมันเป็นแบบตัดพ้อด้วย

"ฉัน..."

"ถึงนายจะเป็นแค่'ไอ้แว่นหนา หน้าตาเหมือนไก่ป่วย'แค่ไหน..."

"..."

คำนี้มัน!

"แต่ฉันก็'ชอบ'นายนะ..."

"!!!"

สิ้นคำพูดของภูมิฉันก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ

ขะ เขา เขาคือ...!

"นะ นาย...ภูมิ ภูมิภัทร เหรอ?"

ชะ ใช่เขา ใช่เขาจริงๆเหรอเนี่ย ><