LOGINThe digital clock on Lauren’s phone flipped to 6:00 PM just as she reached the third floor of the faculty building.
Exact to the minute. Saktong-sakto, dahil alam niyang ayaw ni Professor Anne Clair Montgomery sa mga taong huli kahit isang segundo lang. Ang hallway ay madilim na at tahimik, maliban sa liwanag na nanggagaling sa ilalim ng p***o ni Anne. Kumatok si Lauren nang dalawang beses. "Come in," rinig niyang sagot mula sa loob. When Lauren pushed the door open, the room smelled different tonight—less like clinical morning coffee and more like rich, dark espresso and a hint of expensive vanilla jasmine perfume. Anne wasn't wearing her formal blazer anymore. Sinuot niya ang isang oversized, soft knit cream sweater na nakatupi hanggang siko, and her hair was loosely pinned up with a simple silver claw clip. She looked softer, less like an untouchable academic deity and more human. "Good evening, Prof. Montgomery," Lauren said, putting down her heavy backpack near the door. Anne looked up from a massive stack of vintage blueprint architectural scans spread across her desk. She checked her minimalist wrist watch, then locked eyes with Lauren. "Excellent timing, Miss Miller. Punctuality is a structural necessity in my office." A small, confident smirk played on Lauren's lips. "Sabi ko naman sa inyo, Prof. I don't miss deadlines." "We'll see if that confidence holds up tonight," Anne murmured, gesturing toward a smaller wooden table placed directly adjacent to her desk. On it was a high-end desktop monitor, an empty coffee mug, and a tall stack of historical reference books. "That’s your workstation. Your primary task tonight is to cross-reference the 1920s heritage building restoration plans with our modern seismic code updates." Lauren walked over and sat down. When she pulled the chair in, she realized just how close their desks were. Kung iuunat niya ang kamay niya, madali niyang maaabot ang tasa ni Anne. The proximity made her throat suddenly feel dry. "I need you to look for specific structural anomalies in the archival data, Lauren," Anne continued, her voice dropping into that smooth, low cadence she used when she was deeply focused. She stood up and walked over to Lauren’s table, leaning over the back of Lauren's chair to point at the computer screen. "Look at this paragraph here. The original engineers used unreinforced masonry walls. I need you to calculate the exact structural reinforcement required without altering the historical facade." Because Anne was leaning over her, Lauren could feel the subtle warmth radiating from the older woman's body. The soft fabric of Anne's cream sweater brushed lightly against the shoulder of Lauren’s denim jacket. Every time Anne exhaled, the faint scent of vanilla jasmine drifted past Lauren’s face, completely distracting her from the numbers on the screen. Lauren swallowed hard, forcing her eyes to stay glued to the monitor. "G-Gagamitan ba natin ng carbon fiber wrapping, Prof? Or steel plate bonding?" Anne paused. She noticed the slight tremor in Lauren’s voice, and when she looked down, she saw how stiffly Lauren was holding her shoulders. A knowing, dangerous look passed through Anne’s eyes, but she didn't step back. Instead, she leaned in just a fraction closer, her breath warm against the shell of Lauren’s ear. "What do you think, Miss Miller?" Anne whispered softly, her professional tone suddenly laced with a quiet, magnetic intimacy. "You're the one who likes breaking conventional rules. Tell me how you'd save a fragile structure from collapsing."The Weekend Portfolio Review Dumating ang araw ng Sabado, at tinupad ni Anne ang kaniyang pangako kay Lauren. Sa halip na bumalik sa kaniyang marangyang penthouse, nanatili ang propesor sa maliit na apartment ng dalaga upang personal itong gabayan sa pagrerebisa ng kaniyang Architectural portfolio.Kahit Hindi sanay si Anne sa simpleng lugar ay Wala itong naging problema basta para Kay Lauren na lahat ay handa niyang gawin kahit kapalit nun ay sariling comfort niya. Inilatag nila sa malawak na mesa ang mga malalaking blueprint, structural drafts, at design concepts ng dalaga. Suot ang kaniyang silver-rimmed reading glasses at isang simpleng oversized sweater, bumalik ang matalas at seryosong aura ni Professor Montgomery. She was brilliant and meticulous, checking every single scale, column placement, and elevation logic with absolute precision."Your layout is stunning, Lauren, but your structural framing here is slightly weak," Anne noted smoothly, leaning over Lauren's shoulder
Pilit na itinulak ni Lauren ang dibdib ni Anne, trying her absolute best to maintain her anger. "Anne, bitawan mo ako... sabi nang kailangan ko mag-isip, 'di ba? Bakit ba napakatigas ng ulo mo?" Subalit hindi gumalaw ang propesor. Mas lalo lamang nitong isiniksik ang kaniyang mukha sa leeg ng dalaga, her long arms tightening around Lauren's waist as if her entire life depended on it. Doon lang napansin ni Lauren ang basang pakiramdam sa kaniyang balat. Anne was crying.The formidable, cold, and untouchable Professor Montgomery—the wealthiest and most influential elite in the entire faculty wing—was completely broken down into tears inside a cramped student apartment. Ang kaniyang mga balikat ay marahas na nanginginig, at ang bawat paghinga niya ay punong-puno ng matinding pagsisisi. "I'm so sorry, Lauren Jade... I'm so sorry," pautal-utal na bulong ni Anne, her voice completely cracking from the weight of her tears. "Hinding-hindi ko ginustong makita mo 'yun. Handa kong ipahiy
Makalipas ang isang oras, ang nakabibinging katahimikan sa loob ng apartment ni Lauren ay nanatiling mabigat. Nakahiga lang ang dalaga sa kaniyang kama, nakatitig sa kisame habang pilit na inaalis sa kaniyang isipan ang imahe nina Anne at Chiara. Iniisip niya na baka nakinig naman ang propesor sa kaniyang babala at bumalik na ito sa penthouse nito. Ngunit tuluyan nang binalewala ni Anne Montgomery ang lahat ng natitirang katinuan at pag-iingat. Hindi na niya kayang tiisin ang distansya at ang kawalan ng sagot mula sa kasintahan. TOK! TOK! TOK! Isang serye ng mabibigat at nagmamadaling katok ang biglang umalingawngaw mula sa pinto ng apartment ni Lauren.Napaigtad ang dalaga at mabilis na napatayo. Nanlaki ang kaniyang mga mata sa tindi ng kaba habang dahan-dahang naglalakad patungo sa pinto. Nang sumilip siya sa peephole, literal na tumigil ang paghinga niya. It was Anne Clair. Nakatayo ang propesor sa labas ng kaniyang pinto, completely regardless of who might see her insid
Pagpasok na pagpasok ni Lauren sa kaniyang maliit at tahimik na apartment, agad niyang inihagis ang kaniyang backpack at architectural draft folder sa sofa. The heavy silence of the room immediately enveloped her. Doon lang niya tuluyang pinakawalan ang lahat ng emosyong kanina pa niyang pinipigil habang humahakbang patungo sa kaniyang kama. BZZZZ.The sudden vibration of her phone inside her pocket broke the quietness. Dahan-dahan niya itong hinugot, and just as she expected, Anne’s name was flashing all over the screen. BZZZZ. BZZZZ. BZZZZ.Hindi tumitigil ang kaniyang telepono sa pag-vibrate. Paragraphs of frantic apologies, unread text messages, and missed calls began to flood her notification bar. Napaupo si Lauren sa gilid ng kama at walang emosyong binuksan ang chat box nila ng propesor."Baby, please reply—malabong-malabo ang utak ko ngayon. I am so sorry for what you had to see. It was entirely Chiara's doing, but I blame myself for not locking that door earlier or pu
Subalit matapos ang lahat ng pagmamakaawang sinabi ni Anne, tila ba walang naging kahit anong epekto ito kay Lauren. Ganoon pa rin ang kaniyang mood, at nananatiling napakalamig ng kaniyang pakitungo sa kasintahan. Walang gana at walang lakas na kumakawala si Lauren sa ginagawang pagkulong sa kaniya ni Anne sa pagitan ng mga bisig nito. "I'm going home. I want to be alone," malamig pa sa yelong demand ni Lauren.Hindi naman sa hindi siya naniniwala sa naging paliwanag ni Anne. Alam niyang pilit lang ang ginawa ni Chiara, pero sadya lang talaga na hindi mabuti ang kaniyang pakiramdam sa nasaksihan niya kanina. The sight of another woman in her girlfriend's lap left a heavy, bitter taste in her mouth na hindi kayang hilumin ng mabilisang paliwanag. "Yeah. Let's go home," mabilis na tugon ni Anne, automatically referring to her private penthouse downtown. Isang marahas at punit ang mukhang pag-iling ang isinukli ni Lauren. Buong pwersa niyang inalis ang mga kamay ni Anne na mah
Nang mag-click ang pinto at tuluyang sumara, naiwang nakatayo si Lauren sa gitna ng faculty wing hallway. Ang kaniyang draft folder ay tila ba naging isang dambuhalang pabigat na kayang magpabagsak sa kaniya sa sahig. Ang hangin sa pasilyo ay biglang naging napakalamig, ngunit ang love bite na iniwan ni Anne sa kaniyang leeg kagabi ay tila ba nag-aalab sa hapdi—isang mapang-uyam na paalala na ang babaeng nagmamay-ari ng markang iyon ay may iba pang kargang babae sa kandungan nito kanina lang. Hindi niya alam kung paano niya nagawang maglakad palayo nang tuwid ang likod at walang emosyon ang mukha. Pero ang totoo, sa bawat hakbang niya palayo sa opisina ni Anne, unti-unting nadudurog ang kaniyang puso. Samantala, sa loob ng opisina, ang katahimikan ay bumasag sa pagitan nina Anne at Chiara. "Chiara, get the hell out of my office. Now," matigas at nagngangalit na utos ni Anne. Ang kaniyang boses ay tuluyang nawalan ng pormalidad, binalot ng isang mapanganib at madilim na ga







