LOGINSinabi ni Zeus, “Matagal nang magkaibigan ang mga Jones sa Kyoto. Noon, balak ni Jiggo na pakasalan ang anak na babae pero nasira ang lahat dahil sa isa sa mga kaibigan ni Irina.”“Ano ang sinabi nila?” tanong ni Alec.“Sinabi nila na ang kaibigan ni Irina ay isang mistres,” ipinagpatuloy ni Zeus. “Sabi nila, pare-pareho lang ang mga ganitong tao—wala nang iba kundi basura.”Pinisil niya ang kanyang panga sa galit. “Noon, nasa sanatorium ako at hindi ko mahanap ang anumang matibay na ebidensya. Pero kung iisipin ko ngayon… ang hipag ko ay mula sa mga Jones sa Kyoto, at pati si Yngrid… parang mabangis na aso.”Doon, biglang napasabi si Irina ng malamig na tawa. “Talagang baliktad ang kanilang prioridad,” wika niya. “Gaano nga ba kalupit ang ginawa kay Sister Shan, para mailarawan siya nang ganito?”Namutla si Zeus. “Sister Shan?”“Oo,” mahinang sagot ni Irina. “Hindi pa rin alam kung nasaan siya…”Bigla, tumunog ang telepono ni Alec. Kinuha niya ito at sumilip sa screen—ang tumat
Doon niya tuluyang naunawaan, anumang gawin niya, hinding-hindi niya kayang talunin si Alec.Kahit hindi gumamit ng dahas, malayong-malayo pa rin si Alec sa kanya. Dahil si Zian ay hindi kasing talino sa estratehiya, ni kasing tuso at maingat sa bawat galaw, gaya ni Alec.Makalipas ang lima o anim na minuto, kinaladkad ni Greg si Shan papasok, hawak sa likod ng kuwelyo.Matindi ang binugbog sa kanya ni Paolo, at kahit dalawang araw na ang lumipas, bakas pa rin sa mukha niya ang malalalim na pasa at pamamaga.Nang makita niya si Irina, biglang nawala ang lahat ng kulay sa mukha niya.“Talagang may lakas ng loob ka,” malamig na wika ni Alec.“Ikaw ay… sino?” litong tanong ni Shan habang nakatitig sa kanya.“Walang galang!” agad na sigaw ni Zian, nanginginig sa takot na baka madamay siya. “Ito si Mr. Beaufort! Paano ka mangangahas na magsalita nang ganyan?!”“Mr. Beaufort… a-ah, magandang araw po…” pautal-utal na sabi ni Shan.Lumipat ang tingin niya kay Irina. “Ang babaeng ito… siya a
Sa wakas ay binitiwan ni Zeus si Yvonne.Agad itong napaatras at muntik pang matumba sa tabi ni Zian. Kasabay nito, nagmamadaling lumapit si Yngrid upang alalayan ang kanyang kapatid. Ang tatlo ay nagsama-samang tumitig nang may matinding galit kina Zeus at Irina.“Talagang ang lalakas ng loob n’yo,” malamig na panunuya ni Yngrid. “Lihim na nagkikita pa kayo rito mismo sa Altamirano Group?”Tinigan siya ni Irina nang walang emosyon. “Teritoryo na ito ng kapatid ko ngayon. Nandito ba kayo para manggulo?”Isang matinis na tawa ang pinakawalan ni Yngrid. “Irina, huwag kang masyadong mang-ipit. Itinulak mo na sa bingit ang kapatid ko at ang bayaw ko—bawal ba kaming maningil?”“Itinulak sa bingit?” kalmadong tugon ni Irina. “Pinasok ko ba ang bahay n’yo?” “O inagaw ko ba ang personal n’yong ari-arian?”Natahimik si Yngrid.Sa sandaling iyon, galit na singhal ni Zian, “Hindi mo nga inagaw ang personal naming ari-arian—pero ninakaw mo ang Altamirano Group ko! Sa isang gabi lang, napunta an
Sa gulat ni Irina, muntik na siyang mahulog mula sa executive chair.Pagkatapos niyang makabawi, bigla siyang natigilan.Ito ang Altamirano Group—ang opisina ni Zeus, isang lugar na opisyal pa lamang nitong naangkin wala pang isang araw ang nakalipas.Sino ang may lakas ng loob na isigaw ang pangalan niyang Irina dito?Hindi kapani-paniwala.Sa sandaling iyon, may isa pang babaeng nagsalita, halatang balisa. “Mrs. Altamirano, huwag po sana ninyong pahirapan ang mga empleyado. Trabaho lang po ang ginagawa namin. Nagpalit na po ng may-ari ang opisina. Pakiusap, umalis na po kayo, kung hindi ay mapipilitan po akong tumawag ng pulis.”“Ha! Tumawag ka ng pulis!” matinis na sigaw ang sagot. “Sige, tawagan mo! Hindi ako takot mamatay—wala na nga akong tirahan ngayon, ano pa bang dapat kong ikatakot? Tawagan mo sila! Gusto ko lang ilabas si Irina dito! Gusto kong makita kung paano siya nanggugulo ng buhay ng iba!”“Alam kong nasa loob si Irina!” singit ng isa pang babaeng may matalas na tini
Ngunit pag-iisipin niya ngayon, talagang nakakatakot kung gaano siya naging walang muwang kahapon. Hindi pa niya naayos ang mga bagay-bagay bago umuwi, tapos gumawa pa ng napakalaking eksena sa harap niya.Dumikit siya sa kanyang braso, umiikot at nagkunwaring patay. Kahit anong tawag niya o biro sa kanya, ayaw niyang tumugon, nagpapatuloy sa pagpapanggap na tulog.Sa anumang kaso, hindi naman siya kasing malupit niya—hindi siya gasgasin ng ganoon.Sa simula, nagkukunwari lang siyang natutulog. Kalaunan, tunay siyang nahulog sa malalim at mabigat na antok. Pagkatapos ng buong gabing hindi siya nakatulog, ganap siyang pagod.Gabing iyon, natulog siya ng mahimbing—payapa, at halos matamis pa. Sobrang mahimbing ng tulog niya, na hindi niya alam kung kailan siya bumangon sa umaga, o kung kailan umalis ang kanyang asawa kasama si Anri.Talagang mahimbing ang tulog niya. Walang sinumang nagising sa kanya para mag-almusal.Nang dalhin ni Alec si Anri nang umaga iyon, iniutos niya kay Yaya Ne
“P-pero… pero ako… humingi na ako ng tawad sa’yo,” sabi ni Irina.Nanginginig ang boses niya, at halos mabaliw sa lakas ng kabog ang dibdib niya.Nakatigil sa ere ang kanyang mga kamay, walang magawa. Gusto niyang hawakan ang mga butones ng kamiseta nito, ngunit sa sandaling mapunta ang tingin niya sa mga gasgas sa dibdib ng lalaki, nag-alinlangan siya. Sa huli, dahan-dahang bumagsak ang kanyang mga kamay sa gilid ng kanyang katawan.Puno ng pagkalito ang maliit niyang mukha, isang inosenteng, walang kamalay-malay na anyo.At iyon pa lang, sapat na para tuluyang mabaliw si Alec.Tumitig ang malalim at madilim niyang mga mata sa babaeng hawak niya—parang gusto niya itong lamunin nang buo.Nang maalala niya ang naging asal nito kagabi, gusto niya talaga itong angkinin.Mula sa unang pagkakataon nilang magsama—sa pinakamadilim na gabi ng kanilang mga buhay—hanggang sa araw na personal niya itong sinundo mula sa kulungan, at hanggang ngayon… pitong taon at kalahati na ang lumipas.Sa loob


![Just One Night [Tagalog]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




