Chapter 3

Galit ang unang naramdaman ng lalaking nabangga ni Lauren nang bumaba ito. Ngunit nang makita ang maamo nitong mukha at maliit na panangatawan ng babae ay humupa kahit papaano ang galit na nararamdaman niya. She looked so delicate and fragile with her soft and glistening eyes that he couldn’t even get mad at what happened.

Lauren has a heart shape that looks so perfect with her curled lashes and thin pinkish lips. Kahit ang saktuhan nitong kilay ay bagay na bagay sa kaniya, maging ang kulay brown at wavy nitong buhok na hanggang balikat.

Problemadong sinipat ni Lauren ang sasakyang nabangga kung may naging damage ba iyon. Mabuti na lang ay wala namang naging mabigat na natamo ang sasakyan niya at ng matanda.

Nakita niya ang may katandaang lalaki na lumapit sa kaniya. At nahagip din ng kaniyang mga mata ang ginawa nitong pagtitig sa kaniya. His stares immediately made her feel uncomfortable. Pero ipinagsawalang-bahala niya iyon para ayusin ang problema.

“Pasensya na po kayo, Sir,” paghingi niya ng paumanhin sa nabanggan. “Huwag po kayong mag-alala, babayaran ko na lang po ang damages ng sasakyan niyo po.”

Lauren’s voice turned even softer than it already is with the way she spoke softly at the man. Dahil doon ay muling napabaling sa kaniyang mukha ang mga mata ng lalaki. “Ayos lang. Huwag mo ng intindihin. But how about let’s talk about this over a coffee?” he asked.

Unconsciously, she took a step back to put a distance between her and the man in front of her. Kung kanina ay ramdam na niyang hindi siya komportable sa presensya nito, ngayon naman ay ramdam na niya ang bahagyang pagpapawis ng dalawa niyang kamay dahil sa ilang na dala ng lalaki.

His offer didn’t sound friendly, nor did it sound innocent to her ears. “Tumawag na lang po muna tayo ng enforcer for assistance, Sir,” offer niya rito, iniignora ang nauna nitong sinabi.

Lauren panicked when she saw the man take a step forward and tried to reach for her arm. “Hindi naman natin kailangang magmadali,” hirit pa nito.

Muli itong nagtangkang lumapit ngunit maagap siyang napaatras upang lumayo rito. May magmamadali na rin sa bawat pag-atras niya huwag lang siyang maabot ng lalaki.

Nagtuloy-tuloy ang pag-atras niya hanggang sa naramdaman na lang niya na bumangga na siya sa mainit na katawan ng tao sa kaniyang likuran. Kabado niya itong nilingon. To her surprise, it was none other than her husband she has longed for the past seven years.

It was Felix with an arm wrapped around her body as if protecting her from any danger.

Ngunit bago pa man siya makulong sa isang gising na pantasya ay agad na siyang humiwalay rito. She stood beside him with her eyes fixed on his face. “Bakit ka lumabas?” mahina niyang tanong rito.

Sa lapit nila sa isa’t isa, agad na nanuot sa kaniyang pang-amoy ang panlalaki nitong pabango. Ngunit bago pa man iyon tumagal ng limag segundo ay nakahakbang na si Felix palayo sa kaniya na para bang may bitbit siyang sakit na nakahahawa.

“Mukhang kailangan mo ng tulong,” tugon nito habang salubong ang kilay.

Muntikan nang lumaylay ang balikat niya dala ng pagkadismaya kung hindi niya lang napigilan ang sarili. Sa sobrang kaswal ng naging tugon nito sa kaniya ay walang dudang hindi sila pagkakamalang mag-asawa. Kunsabagay, hindi naman talaga nila isinabuhay ang kasal nilang dalawa.

Their relationship could even be compared like that of strangers, only if their marriage didn’t take place.

“Kaya ko na ‘to,” tugon niya rito.

Sinulyapan ni Felix ang namumuo ng pila ng sasakyan sa likod nila. “Bilisan mo.”

Napalabi siya. Oo nga naman, hindi p’wedeng masayang ang oras nilang dalawa ni Megan. “Eh, ‘di ikaw ang umayos,” pigil ang inis niyang sabi rito bago gumilid upang ito na ang harapin ng lalaking nabanga niya.

Tahimik siyang bumalik sa driver’s seat nang tumawag na ng kung sino si Felix. As a matter of fact, she really didn’t know what to do with the situation. Hindi rin naman kasi siya nagmamaneho sa normal na araw.

Mas lalo lang tuloy siyang nanlumo ngayon na may panibago na naman siyang kasalanan at utang na babayaran dito. Sigurado, magiging panibagong rason na naman ito para mas lalo siyang kamuhian ni Felix.

She started to get drowned in her thoughts when a knock on the car’s window pulled her back to reality. Sinenyasan siya nitong bumaba na agad naman niyang sinunod.

“Bakit?” kabado niyang tanong.

“Doon ka,” simple nitong tugon.

By doon he means on the backseat, right?

Imbes na tanuningin ito na maaari pang maging sanhi para mas uminit ang ulo nito ay umikot na siya patungo sa backseat ng sasakyan kung saan ito kaninang nakaupo. She sat there and embraced the warmth of Felix on the leather seat. Kahit ang naiwan nitong amoy roon ay sinamantala na rin niyang abusuhin.

Locked in her own daydream, Lauren failed to notice how Felix’s brows furrowed at her as he stared at her through the rearview mirror.