Chapter 4

“How have you been these past years, Lauren? Wala akong naging balita sa ‘yo,” tanong ni Megan na gumulat sa kaniya.

Hindi niya inaasahang kakausapin siya nito lalo na’t never naman silang naging malapit sa isa’t isa. Noon ding pare-pareho pa silang nag-aaral, hindi siya binibigyan ng atensyon nito noon pa man. Ni hindi nga humahaba sa tatlong pangungusap ang nagiging palitan nila ng salita noon pa man.

But seven years later, she now acts differently.

She cleared her throat and let out a faint smile on her lips. “Ayos lang naman,” simple niyang tugon.

“Kung tama ang tanda ko, computer science din undergraduate program mo, ‘di ba? Like Felix?” Tumango siya rito. “Did you happen to work in the industry?”

Hindi niya nagawang sumagot kaagad. She graduated on her degree with a high GPA, just not as high and outstanding as Megan’s credential.

Akala rin niya magiging madali para sa kaniya ang mapakasok sa isang kumpanya lalo na at mataas at maganda naman ang credentials na mayroon siya. She applied to a company and was able to get hired. Pero noong nakapasok na siya at  saka niya nalaman na lalaki pala halos ang lahat ng makakatrabaho niya, dalawa lang silang babae sa department nila.

At kahit hindi pa siya nagtatagal sa posisyong niya ay ramdam na niya kaagad ang discrimination dahil sa pagiging babae niya. No one believed in her capabilities. Kahit ang mga trabahong ibinibigay sa kaniya ay iyong magagaan lang.

“Sa research and development department ako ng Voyage,” simple niyang tugon dito. Megan gasped, which made her look at the woman beside her. “Bakit?” nagtataka niyang tanong.

“Wala naman. Magandang company ang Voyage, ‘di ba? If I remember correctly, it’s one of the top ten IT companies in the Philippines,” humahangang aniya. “Hindi ba’t may investment ka sa Voyage, Felix?” tanong nito sa lalaki.

Agad na nanlaki ang kaniyang mga mata kasabay nang pagbalong ng kaba sa puso niya.

She doesn’t know how investment works. Literal na trabaho lang niya ang kaniyang alam. Pitong taon na rin siya sa Voyage, at ni minsan ay hindi niya naisip ang posibilidad na mayroon pala itong koneksyon sa pinagtatrabahuhan niya.

Muli tuloy umingay ang kaba sa kaniyang dibdib. What would be the possibility of him knowing about the maternity leave she had taken during her pregnancy?!

Lauren felt anxious for the rest of the ride. Maya’t maya rin siyang napapasulyap kay Felix na pitong taon niya ng hindi nakikita. Kinakabahan siya. Ngunit sa isang banda, naniniwala siyang walang alam ang asawa tungkol sa prensensya ng kanilang anak. Dahil kung alam nito, umpisa pa lamang ay kinausap na siya ni Felix.

Sinadiya niyang hindi ipaalam dito ang tungkol kay sa takot na baka kuhanin nito ang kostudiya ng kaniyang anak. She’s powerless in comparison to Felix's family who owns a massive fortune unlike her. Wala siyang laban. Kaya sa takot niya, napagdesisyunan niyang ilayo si Alonzo sa pamilya ng lalaki.

The car stopped in a tall condominium building that woke Lauren up from her reverie. Bumaba si Megan sa sasakyan at humarap sa lalaki. “See you mamaya, Felix,” paalam niya rito. Nagkamali siya nang isiping aalis na ito pagkatapos magpaalam. Huminto ito at humarap sa kaniya. “May welcome party kami mamaya. Gusto mo bang sumama?” tanong nito.

Napakagat siya sa ibabang labi. Sigurado siyang ang pamilya ni Felix ang naghanda ng welcome party na binanggit ni Megan. Sa isiping iyon ay nakabuo na kaagad ng ideya ang isip ni Lauren kung anong klaseng party na dadatnan niya.

She never likes the kind of parties and celebrations rich people are hosting. Isa pa, sigurado siyang kund pupunta siya roon ay magiging katatawanan lang ang presensya niya sa mga tao.

Kaya bilang tugon, marahan siyang umiling dito. “Hindi ako makakapunta, pasensya na. May importante kasi akong gagawin mamaya,” palusot niya.

Megan smiled to her relief. “Okay. Kita na lang ulit tayo sa susunod,” paalam nito.

Sa tuluyan nitong pag-alis sa sasakyan ay nabuhay ang katahimikan sa loob ng sasakyan nang dalawa na lang sila ni Felix. Sa kaniyang pagtataka, hindi pa nito pinapaandar ang sasakyan. 

She tried to open her mouth to speak only for it to close again when Felix finally spoke to her.

“Dito ka sa harapan,” utos nito sa malumanay na timbre ng boses.

Hindi niya naitago ang pagngiwi sa kaniyang mga labi. Sa passenger seat pala ang tinutukoy nitong doon kanina pero sa likod siya umupo.

Submerged in embarrassment, Lauren kept her head down as she went out of the car to transfer to the front seat. At kahit nang simulan na nitong paandarin ang sasakyan ay nanatili siyang nakayuko at tahimik na pinaglalaruan lamang ang sariling darili dala nang pagkabalisa.

She was contemplating things, weighing her choices and the possible right timing to open up about their past. Kaso ano naman ang sasabihin niya? Paano niya sisimulan?

“Where are you staying?” tanong nito.

Napatingin siya kay Felix at mabilis na ikinumpas ang dalawang kamay bilang pagtanggi. “Hindi na. Ako na bahalang magmaneho pabalik sa bahay ko.”

Mabilis na napatingin sa kaniya si Felix. Ngunis sa kabila nang sa halos kasing bilis lang ng kisap-mata ang segundong iyon ay tila ba napakabagal para sa kaniya.

“Tell me and I’ll drive you there,” he insisted. “What were you about to say earlier?” he asked, bringing back the topic she’s been wanting to open up.

Napakagat tuloy siya ng ibabang labi nang mabalot na naman ng tensyon ay kaba ang buong sistema niya dahil kay Felix. Nagtalo na naman ang puso’t isip niya sa magkabing hangarin ng dalawa.

Hindi niya alam ang gagawin, kung dapat bang ipaliwanag sa kaniya ang side niya at ipagtanggol ang sarili. O kung mas dapat bang busan na niya ang usaping ni sa hinagap ay niya aakalaing manggagaling mismo sa kaniya—their annulment.