บทที่ 3

หลังจากผ่านมื้ออาหารอันหนักท้อง สองสาวก็ได้แยกย้ายกันไปอาบน้ำเตรียมนอน พะแพงนั่งอยู่บนเตียงด้วยชุดนอนสบาย ๆ พร้อมกับเลื่อนมือไถฟีดแอปพลิเคชันในมือถืออย่างขะมักเขม้น ราวกับว่ามันมีเรื่องให้เธอต้องทำเยอะแยะ

ทางด้านเพียงพอเองก็นั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม มือเล็กกำลังเช็ดผมเปียก ๆ อยู่เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบไดร์ร้อนขึ้นมาเตรียมไดร์ผม

“เพียงพอ.. แพงว่าเรามีอะไรเหมือนกันนะ”

“อะไรเหรอ”

เพียงพอถามออกมาเสียงเรียบพลางขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะกดเปิดไดร์เบา ๆ โชคดีที่ของที่เธอใช้นั้นค่อนข้างแพงเอาเรื่อง ทำให้เสียงของมันเบามากจนแทบไม่ส่งเสียงรบกวนอะไรนัก

“เรื่องชาไง แพงชอบชาเขียวมาก ๆ เลยนะ แล้วก็ไม่คิดว่าจะเจอใครที่ชอบเหมือนกันแบบนี้”

เพียงพอเหลือบมองหญิงสาวก่อนจะอมยิ้มเล็ก ๆ แล้วตอบเสียงเบา

“ฉันชอบนะ แต่ก็ไม่ถึงกับคลั่งไคล้”

พะแพงหันมามองเธอด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินมานั่งข้าง ๆ

“งั้น.. อีกตั้งสามวันกว่ามหาลัยจะเปิดเทอม เราไปเดินเล่นที่ไร่ชาจริง ๆ กันไหม”

เพียงพอหยุดคิดแวบหนึ่งด้วยสีหน้าไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมามากนัก แม้ว่าจะรู้จักกันเพียงไม่ถึงวัน แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ดูไม่มีพิษมีภัยเท่าไหร่ เมื่อเพียงพอปรายตามองพะแพงที่เอาแต่เลื่อนฟีดหาไร่ชาแล้วได้แต่พยักหน้า

“อืม.. ไปสิ”

“ดี! งั้นเราจะไปสำรวจทุกมุมของไร่ชาให้เต็มที่กันไปเลย!”

“ฉันไม่เคยเจอใครที่ตื่นเต้นเวลาพูดถึงเรื่องชาเหมือนเธอมาก่อนเลยจริง ๆ นะ”

"อิอิ"

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่น เมื่อพะแพงมองที่หน้าจอก็เห็นว่าเป็นเวลาเกือบตี5แล้ว ทำให้ทั้งคู่ต้องรีบตื่นขึ้นมาก่อนจะรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ทั้งสองสวมเสื้อผ้าสบาย ๆ เสื้อเชิ้ตกางเกงยีน พร้อมหมวกกันแดดและรองเท้าผ้าใบอย่างเรียบร้อย

พะแพงที่แต่งตัวเสร็จก่อนรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดโซเชียลแล้วค้นหาไร่ชาที่ใกล้มหาวิทยาลัยที่สุดอย่างเร่งรีบ แม้ว่าเมื่อคืนเธอจะนอนส่องไร่ชาจนดึกดื่น แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ถูกใจสักเท่าไหร่

“แพงดูหลายไร่มากแล้ว แต่ยังไม่ถูกใจเลย มีแนะนำไหม”

พะแพงบ่นไปพลางเลื่อนหน้าจอด้วยท่าทางรน ๆ เพราะทั้งเธอและเพียงพอนั้นตื่นแต่เช้ามาแต่งตัวเตรียมพร้อม แต่กลับยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนกันดี ก่อนที่เพียงพอนั้นจะยิ้มออกมาแห้ง ๆ แล้วเปิดมือถือตัวเองช่วยหา ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยื่นมือถือมาให้

“ลองดูที่นี่ไหม”

ทันทีที่พะแพงเห็นภาพบนเว็บไซต์ เธอก็เบิกตาโตอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเลื่อนอ่านเนื้อหาที่ทางเพจลงรายละเอียดไว้คร่าว ๆ

“ว้าว! สวยจัง! Hill Tribe Tea! ไร่ชาขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ภูเขาถึงสามลูก มีโฮมสเตย์ด้วย แถมยังมีคอร์สเดินชมไร่ เก็บชา และชมโรงงานผลิตชาที่ส่งออกต่างประเทศด้วย!”

พะแพงพูดพลางชี้นิ้วจิ้ม ๆ ภาพบนหน้าจอด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะกดดูพิกัดก็เห็นว่าห่างจากที่นี่มากอยู่ แต่ก็ดูน่าจะไม่เกินความพยายามของเธอทั้งสองคนสักเท่าไหร่

“เราไปที่นี่กันเถอะ ถึงจะห่างจากนี่เกือบ 60 กิโลเมตรก็เถอะนะ แต่ฉันอยากไปมากเลย!”

“ได้! งั้นไป Hill Tribe Tea กัน”

“งั้นแพงเรียกรถเลยนะ”

ทันทีที่พูดจบหญิงสาวก็กดเข้าแอปพลิเคชันเตรียมที่จะเรียกรถแบบที่เธอเคยทำตอนอยู่กรุงเทพบ่อย ๆ มือเล็กเริ่มปักหมุดสถานที่เตรียมกดยืนยัน แต่ก็เป็นเพียงพอที่เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“ถ้าพะแพงอยากสัมผัสบรรยากาศแบบเต็ม ๆ เราลองแว๊นมอเตอร์ไซค์ไปกันไหม ถึงช้าหน่อยแต่ก็น่าจะสนุกดีนะ”

ทันทีที่พะแพงได้ยินแบบนั้นก็หยุดมือนิ่ง ๆ ก่อนจะทำหน้ากังวล ไม่ใช่ว่าเธอนั้นไม่เคยซ้อนมอเตอร์ไซค์หรือจักรยาน แต่สำหรับสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่เคยไปแบบนี้ สำหรับผู้หญิงสองคนแล้วก็ค่อนข้างอันตรายไม่น้อย

“แต่มันอันตรายไม่ใช่เหรอ อีกอย่างแพงขี่มอเตอร์ไซต์ไม่เป็นนะ”

แต่นอกจากเพียงพอจะไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เธอยังเอื้อมไปหยิบกระเป๋าเงินแล้วหยิบใบขับขี่ออกมายื่นให้พะแพงได้ดูด้วยท่าทางภูมิใจอีกด้วย

“ฉันขี่ได้เธอไม่ต้องห่วง แค่หกสิบเจ็ดสิบกิโลเองไม่ใช่เหรอ ไกลกว่านี้ฉันก็ขี่มาแล้วน่า สบายมาก!”

“งั้น.. ฝากด้วยนะ”

ในที่สุด! ทั้งสองก็ตัดสินใจเช่ามอเตอร์ไซค์จากร้านเช่ารถหน้ามหาลัย ทั้งคู่เลือกรถที่คันใหญ่และเร็วหน่อย จนเมื่อได้คันที่ถูกใจก็เตรียมพร้อมที่จะเดินทางทันที

เสียงเครื่องยนต์ครืดคราดดังขึ้นท่ามกลางลมเย็นของแนวเขา พวกเธอขี่ผ่านถนนเส้นทางตัดผ่านภูเขาที่คดเคี้ยว พร้อมกับสูดอากาศสดชื่นกันมาตลอดทาง

เกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป จากเส้นทางในเมืองที่มีแต่สิ่งก่อสร้าง ก็เริ่มเหลือเพียงถนนที่ตัดผ่านกลางทิวเขา รถที่เคยขับสวนกันไปมา เหลือเพียงแค่มอเตอร์ไซต์คันใหญ่ของทั้งสองที่แทบจะเรียกว่ากำลังครอบครองถนนทั้งเส้น จนเมื่อขี่ไปเรื่อย ๆ จากถนนที่เดิมทีสองข้างทางมีแต่ต้นไม้และภูเขา ก็เริ่มเปิดออกเป็นวิวกว้าง ยิ่งพอรถมอเตอร์ไซต์ของพวกเธอแล่นไปเข้าเขตไร่ชา ภาพที่เห็นไกล ๆ ตรงหน้าทำเอาพะแพงนั้นแทบกรี๊ดด้วยความตื่นเต้น

Hill Tribe Tea ไร่ชาที่กว้างสุดลูกหูลูกตา สีเขียวของต้นชาที่ปกคลุมภูเขาทั้งสามลูกเป็นขั้นบันไดสีเขียวสด ใบเขียวเรียงตัวเป็นระเบียบ แม้จะมองไกล ๆ ก็ยังเห็นว่าทางเดินระหว่างแถวชานั้นดูเรียบร้อยสะอาดตา ทำให้มองเห็นภูมิทัศน์ของจริงเต็มสองตาไม่ใช่แค่เห็นในอินเทอร์เน็ตเท่านั้น

พะแพงมองแสงแดดอ่อน ๆ ที่ส่องกระทบหยดน้ำค้างเป็นประกายราวกับเพชร ยิ่งขี่เข้าไปใกล้ก็ยิ่งได้กลิ่นชาอ่อน ๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศที่ค่อนข้างเย็น ทำให้หัวใจของสองสาวนั้นเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นไม่น้อย

หญิงสาวตัดสินใจล้วงมือไปในกระเป๋ากางเกง หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอไปตลอดทางราวกับว่าตอนนี้เธอเป็นบล็อกเกอร์สาวสายท่องเที่ยว ก่อนจะหันไปพูดกับเพียงพอที่กำลังขับรถอยู่

“เพียงพอเห็นไหม นี่แค่ทางเข้านะ สวยมาก!”