บทที่ 7

เราสองคนดูหนังกันสองเรื่อง เรื่องแรกสองชั่วโมง ส่วนเรื่องที่สองสามชั่วโมง เดินออกจากโรงหนังก็เที่ยงคืนพอดี

“หิวไหม” ผมถามคนที่เดินข้างกันซึ่งหาวแล้วหาวอีก

“ไม่อ้ะ ง่วง”

“งั้นกลับกัน”

“มึงจอดรถไหน กูจอดชั้นสอง แยกกันตรงนี้เลยไหม”

“กูไม่ได้เอารถมา” ผมจอดรถไว้ที่มหาวิทยาลัย เพราะตั้งใจว่าจะกลับกับเฟย์ตั้งแต่ทีแรกแล้ว

“อ้าว! แล้วจะกลับบ้านยังไงอ้ะ”

“กูขอค้างห้องมึงได้ไหม” เฟย์นิ่งไปครู่ใหญ่เหมือนใช้ความคิดก่อนพยักหน้า

“อือ ช่วงนี้มึงมาค้างห้องกูบ่อยนะธาม สงสัยกูต้องเก็บค่าน้ำค่าไฟ ค่าสบู่ยาสีฟันกับมึงหน่อยแล้ว” เฟย์พูดไปหาวไป

“จ่ายให้ก็ได้ แต่กูต้องย้ายมาอยู่กับมึงถาวรนะ”

“ไอ้นี่ก็พูดเป็นเล่น” เฟย์มองผมแล้วยิ้มกลั้วหัวเราะเหมือนเรื่องที่ผมพูดเป็นเรื่องขำขัน แต่ผมแอบเห็นนะว่าแววตาเฟย์มันเศร้า ไม่ได้พราวอย่างที่ควรจะเป็นเมื่อคนเราหัวเราะ

บทสนทนาจบลงเมื่อเดินถึงรถซิตี้คาร์ของเฟย์ มันส่งกุญแจให้ผมแล้วก้าวขาขึ้นนั่งที่เบาะข้างคนขับ ส่วนผมแน่นอนว่าต้องรับบทสารถี

“ถึงแล้วปลุกกูด้วยนะ ไม่ไหวแล้ว ของีบแป๊บ”

พอถึงคอนโดฯ ผมอุ้มเฟย์ขึ้นห้องแทนที่จะปลุกให้เดินเอง เพราะเห็นมันกำลังหลับสบายจึงไม่อยากกวน

“เฟย์ อาบน้ำหน่อยไหม” เฟย์ปรือตาขึ้นเล็กน้อย มันพยักหน้าแต่ก็หลับตานอนต่อ “งั้นกูไปอาบน้ำก่อน มึงงีบรอ เดี๋ยวกูมาปลุก”

“อือ”

ลมหายใจเฟย์ดังสม่ำเสมอภายในไม่กี่นาทีหลังเปลือกตาบางปิดสนิท ผมยิ้มโดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยิ้มกับอีแค่เห็นเฟย์มันนอนน้ำลายยืด

“ขี้เซาเอ๊ย” ผมก้มลงแล้วหอมแก้มเฟย์เบาๆ ก่อนคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ ตัดใจไม่ให้เผลอทำอะไรมากไปกว่าหอมแก้ม

"ทำบ้าอะไรของมึงวะธาม!"

โมโหตัวเองที่ทำกับเฟย์อย่างนั้น ทั้งที่รู้ว่าไม่ควร ผมเปิดน้ำจากเรนชาวเวอร์ราดรดร่างกายอย่างหวังว่าความเย็นจะช่วยดับความต้องการที่กำลังแล่นพล่าน แต่น่าผิดหวัง มันไม่ช่วยอะไรผมเลย

ตรงกันข้าม ตอนนี้ผมฟุ้งซ่านจนแทบบ้า ในหัวผมมีเรื่องมากมาย ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นบ้าอะไรอยู่ๆ ถึงได้เป็นแบบนี้

ผมหวงเฟย์ ผม.. ผมไม่อยากให้ไอ้วินด์พาเฟย์ไปแนะนำในฐานะแฟน ผมไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น

End Tham Talk

“เฟย์.. ไปอาบน้ำได้แล้ว”

เสียงเรียกของธามฉุดฉันให้ตื่นจากความฝัน ฝันดี.. ที่ทำให้ฉันไม่อยากตื่น ฝันที่มีแค่ฉันกับธาม ไม่มีคนอื่น ไม่มีผู้หญิงที่ชื่อกริ๊งอะไรนั่น

แต่ความฝันก็คือความฝัน ไม่มีวันเป็นความจริงขึ้นมาได้ และฉันไม่อาจอยู่กับฝันนั้นได้ตลอดไป ยังไงก็ต้องตื่นขึ้นมาแล้วเผชิญกับความจริงที่ว่าสำหรับธาม ฉันเป็นได้แค่เพื่อนและความผิดพลาดของมัน

“มึงอาบเสร็จแล้วเหรอ” ใบหน้าธามอยู่ห่างจากฉันเพียงคืบ ใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่บางเบาเคล้ามากับลมหายใจที่เป่ารินรดใบหน้าฉัน

คืนวันเก่าๆ ของเราสองคนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างยากที่จะหยุดยั้ง ช่วงเวลาแห่งของวาบหวาม เซ็กซ์เผ็ดร้อนที่ธามปรนเปรอให้เป็นยังไง ฉันจำได้ทุกอย่าง

“เสร็จแล้ว กูขอยืมรถหน่อยได้ไหม”

“ได้สิ มึงจะกลับบ้านเหรอ”

“เปล่า ห้องน้องกริ๊งถูกงัด กูจะไปหาน้องมัน”

“น้องเป็นไงบ้าง ให้กูไปเป็นเพื่อนไหม”

“ไม่เป็นไร มึงไปอาบน้ำแล้วนอนเถอะ ดึกมากแล้ว”

อยากถามเหลือเกินว่าธามจะกลับมาหาฉันไหม หรือค้างที่ห้องน้องกริ๊ง แต่ก็ทำได้แค่ยื่นกุญแจรถให้มัน “มึงรีบไปหาน้องกริ๊งเถอะ”

“คืนนี้กูคงอยู่เป็นเพื่อนน้องกริ๊ง เดี๋ยวพรุ่งนี้กูมารับมึงไปมอตอนเช้านะ”

“ได้สิ ถึงคอนโดฯ กูแล้วโทร. มาแล้วกัน”

คำถามที่อยากรู้ ธามตอบให้แล้วโดยที่ฉันไม่ต้องเสียเวลาเอ่ยปาก ไม่อยากคิดต่อหรอกนะว่าคืนนี้ธามจะปลอบขวัญเด็กนั่นยังไง แต่ก็อดไม่ได้ และความคิดบ้าๆ ที่ฟุ้งอยู่เต็มหัวก็ทำให้ฉันเจ็บไปทั้งใจ