Friend With Benefits รักระหว่างเพื่อน

Friend With Benefits รักระหว่างเพื่อน

last updateDernière mise à jour : 2026-02-08
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
78Chapitres
2.1KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

"ลึกซึ้งทางกาย แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรทางใจ" คนพูดอาจไม่คิดอะไร ส่วนคนฟังเจ็บจุกไปทั้งใจ น้ำตาตกในแต่ทำได้เพียงแค่ยิ้มให้และรับฟัง ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร เพราะเรา 'เป็นเพื่อนกัน' ธามเน้นย้ำและพูดกับฉันซ้ำๆ เสมอมา..

Voir plus

Chapitre 1

Friend With Benefits Intro ธาม x เฟย์

Sweat dripped down her face.

"Ugh, it's so hot..."

Eudora Cook woke up from her sleep, feeling uncomfortable.

Groggily, she reached for the air conditioner remote and pressed a few buttons, but the air conditioner didn't respond.

Eudora Cook then realized that there must be a power outage!

This was an old neighborhood with poor ventilation and aging electrical wiring, making power outages a common occurrence. Every time the power went out, the room felt like a steamer.

Feeling frustrated, Eudora Cook got out of bed. The room was pitch black, with only a faint light coming through the window, illuminating the mottled walls.

While complaining about how she needed to work hard to afford a better place, she fanned herself with her hand, put on her slippers, and squinted as she made her way to the balcony. Then, with a swift motion, she pulled open the curtains.

Suddenly, a dark figure appeared behind the curtain, standing directly in front of Eudora Cook like a ghost.

"Ahh—!" Eudora Cook's eyes widened instantly, all traces of sleep vanishing!

Just as she let out a scream, a hand reeking of blood clamped over her mouth, and a low, hoarse voice growled in her ear:

"Don't make a sound!"

Eudora Cook was petrified, unable to move. The man behind her was losing his patience and urged her in a low tone: "Hurry up!"

Eudora Cook nodded, not daring to defy the criminal. She was afraid of angering him, but even though her mind was clear, her feet felt glued to the floor, unable to take a step.

Seeing this, the man cursed under his breath and scooped her up like a chicken, tucking her under his arm. In the next second, he threw her roughly onto the bed.

The bed was hard, and Eudora Cook felt like her ribs might break.

"What are you—"

Before she could finish, her words were swallowed back into her throat.

Now, Eudora Cook was truly terrified. This was her first kiss!

Thinking of this, she could no longer pretend to be calm. Her fists pounded relentlessly on the man's chest, her heart screaming at him to get away.

The man, seeing her struggle, clamped down on her wrists with his strong grip.

"I said, don't move, or else, you'll bear the consequences!"

Consequences?

Eudora Cook didn't care about any consequences.

Her first kiss had been stolen, and that was the worst consequence she could imagine.

So, she struggled even more fiercely.

Outside, the sound of footsteps could be heard. The man, with his keen senses, identified five people. With his injured abdomen, if they found him now, not only would he be in mortal danger, but his comrades' lives would also be at risk.

For the greater good, he could only apologize to this girl.

However, Eudora Cook did not notice the deepening intensity in the man's eyes, nor did she hear the approaching footsteps. She continued to struggle without pause.

The man, seeing her in pain, covered her mouth and rasped, "I will take responsibility for you."

At that moment, the people outside reached the door. Hearing the intimate sounds from inside, they hesitated and decided to search elsewhere.

The man's tense nerves relaxed. Half-lidded, he gazed at Eudora Cook's hair spread across the pillow, a sudden tenderness rising in his chest. He had never experienced such a life before!

Eudora Cook knew that struggling was futile. She cried bitterly, her tears soaking the pillow.

The moonlight outside outlined the man's back. Through her tear-blurred vision, Eudora Cook could only see his chiseled face and tightly pursed lips.

Just as she was getting used to the darkness and about to see his face clearly, the man suddenly struck, and Eudora Cook fell into a daze.

He bent down, tenderly kissing away the tears from her eyes, then hung something around her neck, his voice deep and resolute.

"One day, I will marry you."
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
78
Friend With Benefits Intro ธาม x เฟย์
ว่ากันว่าในความสัมพันธ์มักจะมีฝ่ายหนึ่งรู้สึกลึกซึ้งมากกว่าเสมอ ซึ่งระหว่างฉันกับ ‘ธาม’ แน่นอนว่าเป็นฉันที่เป็นฝ่ายเผลอใจ ส่วนมัน.. ฉันไม่รู้ “มึงมานั่งทำอะไรตรงนี้” ฉันหันมองหน้าธาม แล้วกระดกเบียร์ในขวดเข้าปากอย่างไม่สนใจสายตาดุๆ ของมันที่กำลังสั่งให้ฉันหยุดดื่ม “แล้วมึงล่ะ ออกมาทำไม” ฉันมองผ่านประตูบานเลื่อนกระจกใสเข้าไปภายในห้องซึ่งมีวินด์ คีน เหนือและน้องกริ๊ง เด็กที่ไอ้ธามพึ่งพามาเปิดตัวกับพวกเราสดๆ ร้อนๆ วันนี้นี่เองในฐานะ ‘คนคุย’ นั่งล้อมวงดื่มเบียร์และเล่นไพ่กันอย่างสนุกสนาน มีเพียงฉันที่ห่อเหี่ยวไม่มีอารมณ์จะเฮฮากับพวกมัน“มึงโกรธกู?”ธามถามฉัน มันพ่นควันสีเทาออกมาโดยไม่ได้หันมองมาที่ฉันเลยสักนิด ส่วนฉันหันมองมันประมาณสามวินาทีก่อนที่จะเบนสายตาไปทางอื่น“เปล่า”“แล้วมึงมานั่งทำอะไรตรงนี้”“ก็ปกติของกูไหม” ฉันพูดพลางยกเบียร์ขึ้นดื่มอีกครั้งเพื่อดับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในอกให้มอดลง แต่ดูเหมือนว่าเบียร์ในขวดที่ฉันกรอกเข้าปากจะแค่ทำให้มึนหัวเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นไม่ได้ช่วยห่าอะไรเลย“เรื่องกูกับน้องกริ๊ง ตอนนี้แค่คุยๆ กัน”“…” ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะไม่รู้จ
Read More
บทที่ 1
ฉันกลับเข้ามาในห้องมานั่งล้อมวงกับพวกไอ้คีนที่กำลังเล่นไพ่กินตังค์กันอย่างเมามันถึงแม้ว่าเรื่องเงินจะไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับพวกมัน แต่การเล่นไพ่ที่มีเงินเป็นเดิมพันก็ทำให้บรรยากาศครึกครื้นเฮฮามากกว่าการนั่งกระดกเบียร์เฉยๆ ไม่ใช่เหรอ ส่วนธามยังยืนดูดบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้อง“ไปทำห่าอะไรของมึงที่ระเบียงตั้งนาน” เป็นวินด์ที่ถามฉัน“ปกติของมันป้ะ ไอ้เฟย์ก็ไปนั่งแดกเบียร์ที่ระเบียงประจำ” และเป็นเหนือที่ตอบคำถามให้ส่วนคีนไม่ได้สนใจอะไรฉัน มันแค่ชำเลืองมองมาแป๊บเดียวแล้วเลื่อนสายตาไปที่ระเบียงด้านหลังห้องก่อนจะก้มลงมองโทรศัพท์ที่มีแชตเด้ง ติ้ง! ติ้ง! ทุกสองวินาทีเด้งทีมันก็วางไพ่แล้วตอบแชตที แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร เพราะคีนเป็นอย่างนี้มาสักพักแล้ว ห่างเมียต้องแชต ไม่แชตก็คุยโทรศัพท์ ทำอย่างกับเมียเป็นอากาศที่ขาดไม่ได้ แต่ก็อย่างว่าแหละ น้องเกลน่ารักออกปานนั้น ไอ้คีนจะคลั่งรักอย่างกับโดนน้องเกลทำของใส่ก็ไม่แปลก“แล้ววันนี้น้องเกลทำไมไม่มา”“พรุ่งนี้สอบ” คีนเงยหน้าขึ้นมาตอบฉันแล้วก้มพิมพ์แชตคุยกับเมียมันต่อส่วนฉันก็หยิบขวดเบียร์มาเปิดแล้วยกขึ้นดื่ม แต่ไม่ได้ดื่มอะไรมากมาย ดื่มแค่อึกสอ
Read More
บทที่ 2
ทุกอย่างระหว่างฉันกับธามยังคงเหมือนเดิม เราสองคนไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่ฉันบังเอิญไปได้ยิน ต่างคนต่างใช้ชีวิตตามปกติในแบบของตัวเอง และหลังจากวันนั้น มันก็ไม่ได้ไปหาฉันที่ห้องเลย เราสองคนเจอกันแค่ที่คณะ ไม่ก็ห้องวินด์ ซึ่งก็ดีแล้วล่ะบางทีการที่ธามค่อยๆ เว้นระยะห่างของเราสองคนออกไป อาจจะดีกว่าการที่ฉันกับมันแอบกินกันไปเรื่อยๆ อย่างที่ผ่านมาก็ได้ อย่างน้อยฉันก็ยังไม่ได้ผูกพันกับมันมากเท่าไหร่ อย่างน้อยฉันก็ยังรู้ว่าตอนนี้สำหรับธามแล้วสถานะฉันคืออะไรก็แค่เพื่อนไงล่ะ!“ยังไม่เสร็จอีกเหรอวะ”ฉันเงยหน้าขึ้นจากงานที่ต้องแก้ส่งอาจารย์เมื่อได้ยินเสียงหล่อๆ ที่จำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร “ยัง”“มีอะไรให้กูช่วยไหม” ธามถามฉันก่อนที่จะมันจะนั่งลงข้างกัน“ไม่มี แล้วมึงยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ”“ถ้ากูกลับแล้วมึงจะเห็นกูอยู่ตรงนี้ไหมล่ะ”ธามก็เป็นของมันแบบนี้แหละ“กวนตีนนะมึง”“แล้วสรุปไม่มีอะไรให้กูช่วยจริงเหรอ”“ถ้ามึงมาเร็วกว่านี้สักครึ่งชั่วโมงก็คงมีอยู่หรอก แต่ตอนนี้กูทำจะเสร็จแล้ว”“แล้วทำไมมึงไม่กลับไปทำที่ห้อง ไม่เห็นเหรอว่าที่คณะวังเวงสัสๆ”เพราะฉันยังไม่อยากกลับไปอยู่คนเดียวที่ห้อง หลังเลิกคลาสเรีย
Read More
บทที่ 3
กลับมาถึงคอนโดฯ ก็เกือบตีหนึ่ง พอธามส่งฉันถึงหน้าห้อง มันก็โทร. หาวินด์เพื่อให้ลงมารับ เพราะจะดุ่มๆ เดินไปหาวินด์ที่ชั้นสามสิบเอ็ดไม่ได้ ด้วยว่าไม่มีคีย์การ์ดสแกนลิฟต์ชั้นนั้น“ไม่รับเหรอ” ฉันถามธามเมื่อเห็นมันกดโทร. หาวินด์เป็นสายที่สาม แต่เพื่อนของเราสองคนก็ไม่มีทีท่าว่าจะรับ“อือ คงนอนหลับไปแล้วมั้ง”ทุกคนในกลุ่มต่างก็รู้ว่าเวลานอนไอ้วินด์มันจะปิดเสียงโทรศัพท์ บางวันก็ปิดเครื่องไปเลยเพราะไม่ต้องการให้ใครรบกวนเวลาพักผ่อนอันแสนมีค่าของมัน“งั้นเอาไง จะกลับบ้านไหม หรือว่า.. นอนห้องกู” ธามมองหน้าฉัน คงกำลังคิดว่าจะเอายังไงดีแหละ“แล้วกู.. นอนได้ไหม”“ก็ได้แหละ” บ้านธามอยู่ไกลพอสมควร แล้วนี่ก็ดึกแล้ว มันก็ดูง่วงด้วย ฉันคงไม่ใจร้ายไล่ให้มันขับรถกลับตอนนี้หรอกฉันเปิดประตูพาธามเข้าห้อง เหตุการณ์อย่างนี้เคยเกิดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน และวันนี้ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง แต่คงต่างจากครั้งไหนที่ผ่านมา เพราะครั้งนี้ธามแค่มาค้าง เราคง.. ไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากัน“มึงจะอาบน้ำไหม กูจะได้หาเสื้อกับผ้าเช็ดตัวให้”“อือ อาบสิ กูเหนียวตัวจะตายอยู่แล้วเนี่ย”“งั้นรอแป๊บ” ฉันเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า โชคดีที่ครั้งก
Read More
บทที่ 4
หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเป็นชั่วโมงทั้งที่อาบน้ำเสร็จตั้งแต่สิบห้านาทีแรก ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ เพราะรีบไปหน่อยจนลืมหยิบชุดนอนติดมือไปด้วย ส่วนชุดที่ใส่ติดตัวเข้าไปก็ดันหล่นพื้น ฉันซึ่งเป็นคนอนามัยจัดจึงไม่กล้าหยิบขึ้นมาใส่อีก เลยเลือกใช้วิธีสุดท้ายคือปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนคิดว่าไอ้หน้าหล่อที่นอนอยู่บนเตียงน่าจะหลับแล้วเลยย่องออกมาหาชุดนอนใส่ซึ่งก็เป็นอย่างที่คาดไว้ ธามหลับปุ๋ยไปแล้ว ฉันมองมันแล้วยิ้มออกมา ไม่ใช่อะไรหรอก ก็เพื่อนฉันคนนี้มันโคตรจะหล่อ หล่อแบบไร้ที่ติ หล่อสมกับเป็นลูกรักพระเจ้า“บ้าเอ๊ย! ยิ้มทำห่าอะไรวะ” ฉันใช้มือหยิกแก้มตัวเองเพื่อเรียกสติ “พอๆ ไอ้เฟย์ ธามมันเพื่อนมึงนะเว้ย”ถึงจะเป็นเพื่อนที่ได้กันมานับครั้งไม่ถ้วนก็เถอะ แต่ได้กันแล้วไง ตอนนี้ก็กลับมาเป็นเพื่อนกันแล้วไหมล่ะฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วตัดใจละสายตาจากธามที่นอนอยู่บนเตียงกลับมาที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดนอน แต่ก็ไม่ลืมหันกลับไปมองธามอีกครั้งดูว่าหลับจริงๆ ไหม เมื่อเห็นว่ามันเหมือนคนที่นอนหลับไปแล้วจริงๆ ฉันจึงถอดผ้าเช็ดตัวออกแล้วสวมชุดนอนมันตรงนี้เลย เพราะขี้เกียจ
Read More
บทที่ 5
โปรเจกต์ตัวร้ายกับควายตัวหนึ่ง..ฉันนั่งมองหน้าจอแล็ปท็อปแล้วอยากจะร้องไห้ ชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัยปีสี่ที่ใกล้จะสำเร็จการศึกษาเต็มที แต่ก็แค่ใกล้ เพราะยังเหลือด่านสุดท้ายที่ต้องเจอนั่นคือโปรเจกต์ เป็นโปรเจกต์เดี่ยวซะด้วย เรียกได้ว่าหัวเดียวกระเทียมลีบสุดๆ ที่สำคัญคือฉันหัวทึบยิ่งกว่าไส้ดินสอสองบี“เป็นอะไรของมึง”เป็นไอ้เหนือที่ถามฉัน ถามแบบส่งๆ แล้วนั่งลงพร้อมแกะซองขนมแล้วยัดเข้าปาก แน่นอนว่ามันคงไม่ได้สนใจสารทุกข์สุกดิบอะไรฉันนักหรอก เพราะปกติมันก็ไม่เคยสนใจใครอยู่แล้ว นอกจากสาวๆ ในสต๊อกฉันมองหนุ่มสุดฮอตประจำคณะวิศวะทั้งสี่แล้วเบะปาก ส่วนพวกมันก็มองมาที่ฉันเป็นจุดเดียวแล้วหัวเราะคิกคักเหมือนฉันเป็นตัวตลก“กูเครียดอยู่นะเว้ย” ใช่สิ! พวกมันทำโปรเจกต์เสร็จกันหมดแล้วนี่ ถึงได้มายืนทำหน้าระรื่น หัวเราะคุกคิก คิกคักอยู่อย่างนี้ ไอ้พวกหน้าหล่อ ไอ้พวกลูกรักพระเจ้า นอกจากหน้าตาดี สมองยังดีไม่แพ้หน้าตา“มึงจะเครียดอะไรนักหนา กับอีแค่โปรเจกต์จบเนี่ย”“ก็มึงทำเสร็จแล้วนี่ แต่กูยังไหมวะ”“ให้กูช่วยเอาไหมล่ะ”ไอ้วินด์ยื่นข้อเสนอ ซึ่งฉันก็ได้แต่หัวเราะฮึๆ เมื่อเห็นหน้าหล่อฉายแววร้ายกาจที่ปิดไม
Read More
บทที่ 6
หลังแยกย้ายกับเพื่อนหนุ่มหล่อทั้งสี่คนที่คณะ ฉันก็มาเดินเตร็ดเตร่ที่ห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ว่าว่าง แต่จำเป็นต้องมา มาหาซื้อชุดสุภาพสำหรับใส่ไปกินข้าวกับผู้ใหญ่ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพ่อแม่ของวินด์นั่นแหละ“อ้าว! มึงมาอยู่นี่ได้ไง” ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเจอธามที่ห้างฯ เพราะปกติมันเข้าแต่ร้านเหล้าไม่ก็ห้องสาวๆ ห้างเหิ่งไม่ยักเห็นมาเดิน “มึงมาทำไร?”“มาช่วยมึงเลือกชุด”“หา? มึงเนี่ยนะจะมาช่วยกูเลือกชุด นี่กูหูฝาดหรือเปล่าวะ” ถ้าเป็นน้องกริ๊ง เด็กไอ้ธามก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นฉันไง“แปลกตรงไหน”“ก็แปลกตรงที่เป็นมึงกับกูเนี่ยแหละ”“เพื่อนช่วยเพื่อน ไม่แปลกหรอก”นั่นสิ.. เพื่อนกันนี่นาฉันก้มหน้าหลุบตาต่ำแล้วยิ้มขื่น คิดว่าทำใจเรื่องธามได้แล้วแท้ๆ แต่พอมันพูดย้ำว่าเราสองคนแค่เพื่อนกัน กลับทำให้ฉันเจ็บจุกไปทั้งใจ“งั้นเข้าไปในร้านกันเถอะ ร้านนี้ชุดสวย ราคาดีด้วย”เป็นอีกครั้งที่ต้องแกล้งทำเหมือนว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ข้างในเจ็บจนแทบทนไม่ไหว บางคำพูดคนพูดอาจคิดว่าไม่มีอะไร แต่คนฟังเจ็บไปทั้งใจจนอยากร้องไห้ออกมาทว่าก็ทำได้เพียงยิ้ม..ยิ้มให้คนทั้งโลกแล้วเก็บน้ำตาไว้ร้องไห้เงียบๆ
Read More
บทที่ 7
เราสองคนดูหนังกันสองเรื่อง เรื่องแรกสองชั่วโมง ส่วนเรื่องที่สองสามชั่วโมง เดินออกจากโรงหนังก็เที่ยงคืนพอดี“หิวไหม” ผมถามคนที่เดินข้างกันซึ่งหาวแล้วหาวอีก“ไม่อ้ะ ง่วง”“งั้นกลับกัน”“มึงจอดรถไหน กูจอดชั้นสอง แยกกันตรงนี้เลยไหม”“กูไม่ได้เอารถมา” ผมจอดรถไว้ที่มหาวิทยาลัย เพราะตั้งใจว่าจะกลับกับเฟย์ตั้งแต่ทีแรกแล้ว“อ้าว! แล้วจะกลับบ้านยังไงอ้ะ”“กูขอค้างห้องมึงได้ไหม” เฟย์นิ่งไปครู่ใหญ่เหมือนใช้ความคิดก่อนพยักหน้า“อือ ช่วงนี้มึงมาค้างห้องกูบ่อยนะธาม สงสัยกูต้องเก็บค่าน้ำค่าไฟ ค่าสบู่ยาสีฟันกับมึงหน่อยแล้ว” เฟย์พูดไปหาวไป“จ่ายให้ก็ได้ แต่กูต้องย้ายมาอยู่กับมึงถาวรนะ”“ไอ้นี่ก็พูดเป็นเล่น” เฟย์มองผมแล้วยิ้มกลั้วหัวเราะเหมือนเรื่องที่ผมพูดเป็นเรื่องขำขัน แต่ผมแอบเห็นนะว่าแววตาเฟย์มันเศร้า ไม่ได้พราวอย่างที่ควรจะเป็นเมื่อคนเราหัวเราะบทสนทนาจบลงเมื่อเดินถึงรถซิตี้คาร์ของเฟย์ มันส่งกุญแจให้ผมแล้วก้าวขาขึ้นนั่งที่เบาะข้างคนขับ ส่วนผมแน่นอนว่าต้องรับบทสารถี“ถึงแล้วปลุกกูด้วยนะ ไม่ไหวแล้ว ของีบแป๊บ”พอถึงคอนโดฯ ผมอุ้มเฟย์ขึ้นห้องแทนที่จะปลุกให้เดินเอง เพราะเห็นมันกำลังหลับสบายจึงไม่อยากกวน
Read More
บทที่ 8
‘กูอยู่ใต้คอนโดฯ มึงแล้ว’ฉันคุยโทรศัพท์กับธามไปพลาง แต่งหน้าไปพลาง วันนี้ฉันแต่งหน้าหนากว่าทุกวันเพราะต้องกลบร่องรอยที่อาจทำให้คนอื่นรู้ได้ว่าเมื่อคืนคล้อยหลังจากที่ธามเดิน ออกจากห้องไป ฉันร้องไห้หนักแค่ไหน‘อีกห้านาทีเดี๋ยวกูลงไป รอแป๊บ’ห้านาทีหลังวางสาย ฉันก็พาตัวเองเดินไปยังรถยนต์ซิตี้คาร์ของตัวเองที่สตาร์ตเครื่องจอดรออยู่ใต้คอนโดมิเนียม เพราะฟิล์มกรองแสงรถไม่ทืบมาก ออกจะโปร่งด้วยซ้ำ ฉันจึงมองเห็นว่าฝั่งคนขับมีไอ้ธามนั่งอยู่ ส่วนเบาะข้างที่ควรเป็นที่ของฉัน วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นฉันยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถจนไอ้ธามต้องเป็นคนเปิดประตูลงมา“น้องกริ๊งมีเรียนเช้า กูเลยพาน้องมันมาด้วยเลย”“เหรอ”ไม่รู้หรอกว่าตัวเองงี่เง่าไปหรือเปล่า ไร้เหตุผลไปไหม ที่ไม่พอใจเรื่องที่เด็กไอ้ธามนั่งในที่ของฉัน ฉันไม่ได้หวงรถหรือคิดใช้อภิสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ แต่นี่มันก็เกินไปธามกับฉันก้าวข้ามคำว่าเพื่อนธรรมดาไปเป็นเพื่อนนอน เพื่อนที่นอนด้วยกันได้แต่ไม่ลึกซึ้งจนใช้คำว่าคนรักเพราะมันไม่ได้คิดอะไรกับฉันแต่ธามมันรู้ รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับมัน รู้ว่าฉันคิดไกลเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปมาก ฉันไม่เคยว่าอะไรเรื่องที
Read More
บทที่ 9
ชีวิตนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงปีสี่เทอมสองของฉันกับพวกเดอะแก๊งหน้าหล่อตัวพ่อแห่งคณะ นอกจากทำโปรเจกต์จบก็เหลือวิชาเรียนเพียงสามวิชา ทำให้มีเวลาว่างมาก ว่างแบบโคตรว่างเลยก็ว่าได้หากเทียบกับปีหนึ่ง ปีสอง และปีสามที่ทั้งต้องเรียนและทำกิจกรรม“เฟย์ หนุ่มโต๊ะนั้นมองมึง”ฉันมองตามทางที่ไอ้เหนือบุ้ยปาก เป็นจริงอย่างที่มันว่า หนุ่มหล่อสุดฮอตของคณะแพทยศาสตร์ที่ได้ข่าวแว่วๆ เข้าหูอยู่บ้างว่าลีลาเด็ดดวง แต่เสียดายเปลี่ยนคู่ควงแม่งทุกสามวัน กินผู้หญิงไปครึ่งมหา’ ลัยได้แล้วมั้ง ไม่รู้หิวอะไรกันนักกันหนา“มองไม่วางตาแบบนี้ สงสัยอยากสอยกูแน่เลยว่ะ ได้ข่าวว่าลีลาเด็ดใช้ได้เลยนะ นี่กูจะได้กินของพรีเมียมของมอเลยเหรอวะเนี่ย” ฉันพูดขำๆ ตามประสาผู้หญิงที่มองเรื่องสัปดนเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วหลังจากได้รู้จักพวกไอ้เหนือเกือบสี่ปี“อีเฟย์! น่าเกลียด พูดออกมาได้ มึงเป็นสาวเป็นนางนะเว้ย เรียบร้อยให้เหมือนผู้หญิงคนอื่นบ้างสิ”“บ่นเป็นพ่อกูเลยนะไอ้เหนือ” ฉันหัวเราะเมื่อเห็นเหนือมันทำหน้าหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่เป็นเรื่องปกติธรรมดาไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่จนน่าตกใจอะไรสำหรับฉันกับเพื่อนในแก๊งที่พวกมันจะห่วงฉันอย่างกับ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status