All Chapters of Friend With Benefits รักระหว่างเพื่อน : Chapter 1 - Chapter 10

ว่ากันว่าในความสัมพันธ์มักจะมีฝ่ายหนึ่งรู้สึกลึกซึ้งมากกว่าเสมอ ซึ่งระหว่างฉันกับ ‘ธาม’ แน่นอนว่าเป็นฉันที่เป็นฝ่ายเผลอใจ ส่วนมัน.. ฉันไม่รู้ “มึงมานั่งทำอะไรตรงนี้” ฉันหันมองหน้าธาม แล้วกระดกเบียร์ในขวดเข้าปากอย่างไม่สนใจสายตาดุๆ ของมันที่กำลังสั่งให้ฉันหยุดดื่ม “แล้วมึงล่ะ ออกมาทำไม” ฉันมองผ่านประตูบานเลื่อนกระจกใสเข้าไปภายในห้องซึ่งมีวินด์ คีน เหนือและน้องกริ๊ง เด็กที่ไอ้ธามพึ่งพามาเปิดตัวกับพวกเราสดๆ ร้อนๆ วันนี้นี่เองในฐานะ ‘คนคุย’ นั่งล้อมวงดื่มเบียร์และเล่นไพ่กันอย่างสนุกสนาน มีเพียงฉันที่ห่อเหี่ยวไม่มีอารมณ์จะเฮฮากับพวกมัน“มึงโกรธกู?”ธามถามฉัน มันพ่นควันสีเทาออกมาโดยไม่ได้หันมองมาที่ฉันเลยสักนิด ส่วนฉันหันมองมันประมาณสามวินาทีก่อนที่จะเบนสายตาไปทางอื่น“เปล่า”“แล้วมึงมานั่งทำอะไรตรงนี้”“ก็ปกติของกูไหม” ฉันพูดพลางยกเบียร์ขึ้นดื่มอีกครั้งเพื่อดับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในอกให้มอดลง แต่ดูเหมือนว่าเบียร์ในขวดที่ฉันกรอกเข้าปากจะแค่ทำให้มึนหัวเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นไม่ได้ช่วยห่าอะไรเลย“เรื่องกูกับน้องกริ๊ง ตอนนี้แค่คุยๆ กัน”“…” ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะไม่รู้จ

ทุกอย่างระหว่างฉันกับธามยังคงเหมือนเดิม เราสองคนไม่มีใครพูดถึงเรื่องที่ฉันบังเอิญไปได้ยิน ต่างคนต่างใช้ชีวิตตามปกติในแบบของตัวเอง และหลังจากวันนั้น มันก็ไม่ได้ไปหาฉันที่ห้องเลย เราสองคนเจอกันแค่ที่คณะ ไม่ก็ห้องวินด์ ซึ่งก็ดีแล้วล่ะบางทีการที่ธามค่อยๆ เว้นระยะห่างของเราสองคนออกไป อาจจะดีกว่าการที่ฉันกับมันแอบกินกันไปเรื่อยๆ อย่างที่ผ่านมาก็ได้ อย่างน้อยฉันก็ยังไม่ได้ผูกพันกับมันมากเท่าไหร่ อย่างน้อยฉันก็ยังรู้ว่าตอนนี้สำหรับธามแล้วสถานะฉันคืออะไรก็แค่เพื่อนไงล่ะ!“ยังไม่เสร็จอีกเหรอวะ”ฉันเงยหน้าขึ้นจากงานที่ต้องแก้ส่งอาจารย์เมื่อได้ยินเสียงหล่อๆ ที่จำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร “ยัง”“มีอะไรให้กูช่วยไหม” ธามถามฉันก่อนที่จะมันจะนั่งลงข้างกัน“ไม่มี แล้วมึงยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ”“ถ้ากูกลับแล้วมึงจะเห็นกูอยู่ตรงนี้ไหมล่ะ”ธามก็เป็นของมันแบบนี้แหละ“กวนตีนนะมึง”“แล้วสรุปไม่มีอะไรให้กูช่วยจริงเหรอ”“ถ้ามึงมาเร็วกว่านี้สักครึ่งชั่วโมงก็คงมีอยู่หรอก แต่ตอนนี้กูทำจะเสร็จแล้ว”“แล้วทำไมมึงไม่กลับไปทำที่ห้อง ไม่เห็นเหรอว่าที่คณะวังเวงสัสๆ”เพราะฉันยังไม่อยากกลับไปอยู่คนเดียวที่ห้อง หลังเลิกคลาสเรีย

หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเป็นชั่วโมงทั้งที่อาบน้ำเสร็จตั้งแต่สิบห้านาทีแรก ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ เพราะรีบไปหน่อยจนลืมหยิบชุดนอนติดมือไปด้วย ส่วนชุดที่ใส่ติดตัวเข้าไปก็ดันหล่นพื้น ฉันซึ่งเป็นคนอนามัยจัดจึงไม่กล้าหยิบขึ้นมาใส่อีก เลยเลือกใช้วิธีสุดท้ายคือปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนคิดว่าไอ้หน้าหล่อที่นอนอยู่บนเตียงน่าจะหลับแล้วเลยย่องออกมาหาชุดนอนใส่ซึ่งก็เป็นอย่างที่คาดไว้ ธามหลับปุ๋ยไปแล้ว ฉันมองมันแล้วยิ้มออกมา ไม่ใช่อะไรหรอก ก็เพื่อนฉันคนนี้มันโคตรจะหล่อ หล่อแบบไร้ที่ติ หล่อสมกับเป็นลูกรักพระเจ้า“บ้าเอ๊ย! ยิ้มทำห่าอะไรวะ” ฉันใช้มือหยิกแก้มตัวเองเพื่อเรียกสติ “พอๆ ไอ้เฟย์ ธามมันเพื่อนมึงนะเว้ย”ถึงจะเป็นเพื่อนที่ได้กันมานับครั้งไม่ถ้วนก็เถอะ แต่ได้กันแล้วไง ตอนนี้ก็กลับมาเป็นเพื่อนกันแล้วไหมล่ะฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วตัดใจละสายตาจากธามที่นอนอยู่บนเตียงกลับมาที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดนอน แต่ก็ไม่ลืมหันกลับไปมองธามอีกครั้งดูว่าหลับจริงๆ ไหม เมื่อเห็นว่ามันเหมือนคนที่นอนหลับไปแล้วจริงๆ ฉันจึงถอดผ้าเช็ดตัวออกแล้วสวมชุดนอนมันตรงนี้เลย เพราะขี้เกียจ

หลังแยกย้ายกับเพื่อนหนุ่มหล่อทั้งสี่คนที่คณะ ฉันก็มาเดินเตร็ดเตร่ที่ห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ว่าว่าง แต่จำเป็นต้องมา มาหาซื้อชุดสุภาพสำหรับใส่ไปกินข้าวกับผู้ใหญ่ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพ่อแม่ของวินด์นั่นแหละ“อ้าว! มึงมาอยู่นี่ได้ไง” ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเจอธามที่ห้างฯ เพราะปกติมันเข้าแต่ร้านเหล้าไม่ก็ห้องสาวๆ ห้างเหิ่งไม่ยักเห็นมาเดิน “มึงมาทำไร?”“มาช่วยมึงเลือกชุด”“หา? มึงเนี่ยนะจะมาช่วยกูเลือกชุด นี่กูหูฝาดหรือเปล่าวะ” ถ้าเป็นน้องกริ๊ง เด็กไอ้ธามก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นฉันไง“แปลกตรงไหน”“ก็แปลกตรงที่เป็นมึงกับกูเนี่ยแหละ”“เพื่อนช่วยเพื่อน ไม่แปลกหรอก”นั่นสิ.. เพื่อนกันนี่นาฉันก้มหน้าหลุบตาต่ำแล้วยิ้มขื่น คิดว่าทำใจเรื่องธามได้แล้วแท้ๆ แต่พอมันพูดย้ำว่าเราสองคนแค่เพื่อนกัน กลับทำให้ฉันเจ็บจุกไปทั้งใจ“งั้นเข้าไปในร้านกันเถอะ ร้านนี้ชุดสวย ราคาดีด้วย”เป็นอีกครั้งที่ต้องแกล้งทำเหมือนว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ข้างในเจ็บจนแทบทนไม่ไหว บางคำพูดคนพูดอาจคิดว่าไม่มีอะไร แต่คนฟังเจ็บไปทั้งใจจนอยากร้องไห้ออกมาทว่าก็ทำได้เพียงยิ้ม..ยิ้มให้คนทั้งโลกแล้วเก็บน้ำตาไว้ร้องไห้เงียบๆ

‘กูอยู่ใต้คอนโดฯ มึงแล้ว’ฉันคุยโทรศัพท์กับธามไปพลาง แต่งหน้าไปพลาง วันนี้ฉันแต่งหน้าหนากว่าทุกวันเพราะต้องกลบร่องรอยที่อาจทำให้คนอื่นรู้ได้ว่าเมื่อคืนคล้อยหลังจากที่ธามเดิน ออกจากห้องไป ฉันร้องไห้หนักแค่ไหน‘อีกห้านาทีเดี๋ยวกูลงไป รอแป๊บ’ห้านาทีหลังวางสาย ฉันก็พาตัวเองเดินไปยังรถยนต์ซิตี้คาร์ของตัวเองที่สตาร์ตเครื่องจอดรออยู่ใต้คอนโดมิเนียม เพราะฟิล์มกรองแสงรถไม่ทืบมาก ออกจะโปร่งด้วยซ้ำ ฉันจึงมองเห็นว่าฝั่งคนขับมีไอ้ธามนั่งอยู่ ส่วนเบาะข้างที่ควรเป็นที่ของฉัน วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นฉันยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถจนไอ้ธามต้องเป็นคนเปิดประตูลงมา“น้องกริ๊งมีเรียนเช้า กูเลยพาน้องมันมาด้วยเลย”“เหรอ”ไม่รู้หรอกว่าตัวเองงี่เง่าไปหรือเปล่า ไร้เหตุผลไปไหม ที่ไม่พอใจเรื่องที่เด็กไอ้ธามนั่งในที่ของฉัน ฉันไม่ได้หวงรถหรือคิดใช้อภิสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ แต่นี่มันก็เกินไปธามกับฉันก้าวข้ามคำว่าเพื่อนธรรมดาไปเป็นเพื่อนนอน เพื่อนที่นอนด้วยกันได้แต่ไม่ลึกซึ้งจนใช้คำว่าคนรักเพราะมันไม่ได้คิดอะไรกับฉันแต่ธามมันรู้ รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับมัน รู้ว่าฉันคิดไกลเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปมาก ฉันไม่เคยว่าอะไรเรื่องที