ข้ามเขตเพื่อน บทที่ 5 : ความสัมพันธ์

หมับ!

ฟ่ารวบเอามือทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว เขากดร่างบางให้นอนราบลง ในขณะที่ยังไม่ยอมถอนจูบออก

สิ่งที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่ครั้งแรกระหว่างเขากับไอริส ทุกอย่างที่ทำตั้งใจใช้โอกาสเมื่ออีกฝ่ายเมา เก็บทุกความรู้สึกเอาไว้กับตัวเอง ไม่ให้อีกคนมีโอกาสได้รับรู้

“อือ” เสียงหวานหลุดครางในลำคอ ไอริสพยายามดิ้นเพราะเหมือนจะหายใจไม่ทัน แต่อีกฝ่ายที่ตั้งใจหาโอกาสไม่มีทางปล่อยให้หลุดไปได้ง่าย ๆ

ริมฝีปากที่ประกบจูบ เริ่มบดขยี้ลงบนความนุ่มหยุ่น สลับดูดดึงกลีบปาก เกิดเสียงอืออาในลำคอ สลับกับเสียงหอบหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ

ติ้ด!! ติ้ด!!

แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องหยุดไว้เพียงเท่านี้ เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ ฟ่าค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ในขณะที่ไอริสได้จังหวะเบือนหน้าหนี เพื่อเก็บอากาศหายใจ

ติ้ด!

“อือ” ฟ่าตอบกลับปลายสายอย่างหัวเสีย เขาไม่ได้มองด้วยซ้ำว่าเบอร์ที่โทร. เข้ามานั้นเป็นใคร เพราะสิ่งที่สนใจก็คือเพื่อนของตัวเองที่เหมือนว่าจะกำลังหลับในตอนนี้

พอเมา แล้วก็นอนง่ายเหลือเกิน

(มึงอยู่ไหน) เสียงที่ได้ยิน ทำให้เขาต้องดึงโทรศัพท์ในมือมาดูหน้าจอ ก็ปรากฏเป็นชื่อ ‘ลูคัส’ ที่โทร. เข้ามา

“อยู่บ้าน”

(บ้านใคร) ถามแบบนี้ ก็หมายความว่ารู้อยู่แล้วน่ะสิ

“บะ...” ยังไม่ทันจะได้พูด เสียงของคนเมาก็ดังแทรกขึ้นมาซะก่อน

“เสื้อใครวะ”

พึ่บ!

ไอริสโยนเสื้อที่คลุมตัวออกด้วยความหงุดหงิด แล้วพลิกตัวหันหลังให้เขา หลับไปโดยไม่สนใจว่ามีใครอยู่ด้วย

(บ้านเจ้าหญิง)

“มาส่งคนเมา”

(ทำอะไรหรือเปล่า) ถามแบบนี้หมายความว่าไง

“นั่นเพื่อน”

(มองเป็นเพื่อนจริงดิ) ถ้าคำถามแบบนี้ออกมาจากปากลาเดล จะไม่นึกสงสัยสักนิด

“ไอ้เหี้ยคัส”

(จะทำอะไรก็ระวังล่ะ เดี๋ยวเดินไม่ได้อีก)

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าตอนนั้นไอริสสะดุด กูไม่ได้ทำอะไร”

(แต่กูเคยพูดแกล้ง ไอริสไม่เห็นปฏิเสธ ยังทำเหมือนเขินแล้วก็วางสายหนี ไม่ใช่ว่าช่วยกันปิดบังกู) เขาเองก็พึ่งรู้ว่าไอริสมีปฏิกิริยาแบบนั้น ก็แค่สะดุดแล้วเจ็บขา อธิบายไปเพื่อไม่ให้คัสพูดมากก็จบ แต่กลับเขินแล้วไม่ทำเนี่ยนะ

“คงรำคาญมึงละมั้ง แล้วโทร. มาทำไม”

(เสียงแข็งว่ะ โมโหที่กูโทร. มาขัดจังหวะหรือไง)

“จะพูดยัง ถ้ายังกวนตีนกูจะได้วาง”

(ขี้หงุดหงิดจังครับน้องเมีย) ไม่น่าช่วยมันให้คืนดีกับฟี่เลย ควรปล่อยให้อยู่ในสภาพหมาถูกทิ้งซะก็ดี

“โทร. มากวนตีน”

(ใช่)

“...” ไอ้หี้-นี่มัน...

(กลับได้แล้วมั้ง เดี๋ยวก็เผลอทำอะไรเพื่อนตัวเองเข้าหรอก) เริ่มไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมไอริสถึงเลือกที่จะวางสายคัสแทนการอธิบาย ก็มันกวนตีนแบบนี้

“แค่นี้แหละ รำคาญ”

ติ้ด! และเขาก็ตัดสายลูคัสทันที

นัยน์ตาคมหันกลับไปมองยังหญิงสาวที่กำลังหลับ ตอนนี้ก็ต้องให้นอนแล้วละ ยังไงสิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่มีทางจำได้ ส่วนเขาก็แค่กลับไปอยู่ในที่ของตัวเองอย่างปกติ

วันต่อมา เวลา 11.45 น.

“อื้อ ~”

แขนเรียวทั้งสองข้างยกชูขึ้นเหนือหัว บิดขี้เกียจไปมา ในขณะที่ดวงตาค่อย ๆ ลืมขึ้นมองไปรอบตัว สภาพห้องคุ้นตา และสภาพตัวเองที่อยู่ในชุดเดิม

พึ่บ!

แต่แล้วก็มีภาพความทรงจำวิ่งเข้ามาในหัว เมื่อคืนฉันฝัน แล้วเป็นฝันที่เหมือนจริงมาก มันเหมือนเกินไป! ในความฝันที่กำลัง จะ จูบกับฟ่า กรี๊ด! ฉันไม่เคยจูบกับใครเลยนะ แล้วนี่ก็ไม่ใช่การฝันครั้งแรกด้วย

ทุกครั้งจะต้องเป็นฟ่า

พึ่บ!

ร่างบางทิ้งตัวนอนหงายหลังลงไปกับเตียงอย่างคนเสียสติ มือทั้งสองยกขึ้นปิดใบหน้า หัวใจเต้นแรงจนแทบเป็นบ้า แล้วจูบ ลิ้น สัมผัส รับรู้ได้ถึงแม้กระทั่งกลิ่นบุหรี่

ถ้าฝันชัดเจนขนาดนั้นจะนอนต่อแล้วนะ กรี๊ด!

พึ่บ!

แล้วฉันก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ใช้มือยีหัวตัวเองเมื่อไปนึกถึงเรื่องในความฝัน ว่าแต่เมื่อคืนใครมาส่งล่ะ ดวงตากลมกวาดสายตามองไปรอบตัว ก็พบเข้ากับเสื้อแจ็กเกตสีดำที่ตกอยู่

“เสื้อใครวะ” มือเล็กยกเกาหัว

อยากรู้ก็ต้องรู้ให้ได้ ฉันพาตัวเองลงจากเตียง แล้วเดินไปหยิบเอาโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเลื่อนหารายชื่อ จำได้ที่ลาเดลบอกว่าฟ่าจะเป็นคนพามาส่ง งั้นก็...

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด! ติ้ด!

(อือ...)

ฉันตัดสินใจโทร. หาฟ่า และทันทีที่อีกฝ่ายกดรับสาย เสียงขานรับในลำคอกลับทำให้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า

“ยังไม่ตื่นเหรอ”

(ตื่นแล้ว ตื่นตอนที่โทร. มานี่แหละ) ความจริงควรจะชินกับเสียงผู้ชายตอนตื่นใช่มั้ย แล้วยิ่งเป็นเพื่อนตัวเอง แต่ไม่เลย ไม่สักนิด ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ฟ่าหรือลูก้า ฉันก็กรี๊ด!

“...” ได้แต่กรีดร้องในใจ อย่างน้อยฉันก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งนะ

(โทร. มามีอะไร หาว...) คนถูกปลุกไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจ ฟ่าเพียงหาวใส่หู แล้วรับรู้ได้ถึงเสียงการพลิกตัวบนที่นอนจากฝั่งเขา

“มึงอยู่ไหน”

(...คอนโด)

“อยู่...กับใคร”

(...คนเดียว) เป็นการตอบกลับอย่างไร้อารมณ์

“เมื่อคืนได้มาส่งกูหรือเปล่า”

(...) ไร้เสียงตอบกลับ หรือว่าไม่ได้สินะ

“ไม่ใช่มึงเหรอ พอดีเห็นเสื้อตกอยู่เลย”

(ออ กูไปส่ง นั่นเสื้อเดล) ยังพูดไม่จบ ฟ่าก็ตอบกลับมาให้หายสงสัย มาส่งแล้วจะคิดอะไรนานทำไม

“ออ...” หรือฝันจะเป็นเรื่องจริง แล้ว...มันจะเป็นเรื่องจริงได้ยังไง ก็ถูกมองว่าเป็นแค่เพื่อนมาตลอด

(มีอะไรหรือเปล่า) คำถามของฟ่า ทำให้ฉันได้สติกลับมา

“มึงมาส่งกู แล้วเด็กมึงล่ะ”

(อยากรู้อีกแล้วนะ) ฟ่าก็โดนถามแนวนี้ประจำ ฉันทำตัวเป็นเพื่อนเจ้าปัญหาสำหรับเขามาตลอดนั่นแหละ

“กูถามก้า ก้ายังตอบเลย ทำไม มึงไม่อยากตอบเหรอ”

(ก็ตอบได้ เสร็จก็ไปรับมึงไง) ทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ยังจะขยันถามหาเรื่องให้ตัวเองเจ็บ

“ทีหลังไม่ต้องก็ได้นะ ถ้าไม่มีมึง กูก็มีก้า มีเดลอีก เรียกไอ้คัสก็ได้”

(เจ้าหญิงเอาแต่ใจจังครับ น้อยใจเพื่อนใช่มั้ยอาการแบบนี้)

“เปล่า ไม่อยากรบกวนไง ของแบบนั้นเสร็จก็ต้องพักผ่อน”

(รู้ดีอีกแล้ว)

“เออ ไม่กวนแล้ว พักผ่อนไปเถอะ”

(งอนอะไรกูเนี่ย ไหนพูดมา)

“ไม่งอน กูแค่จะไปอาบน้ำเพราะพึ่งตื่นเหมือนกัน”

(แล้ววันนี้จะไปไหน)

“ไม่ไป พักผ่อน” ให้ฉันพักบ้างเถอะ

(คืนนี้ไปไหนมั้ย) ถามแบบนี้ คิดว่าฉันงอนแล้วจะง้อสินะ

“ไม่ไป จะดูซีรีส์ แค่นี้นะ บาย ติ้ด!”

พึ่บ!

วางสายเสร็จก็ปล่อยโทรศัพท์ในมือลงบนที่นอน พร้อมกับทิ้งตัวนอนหงายหน้า สายตาจ้องมองเพดานห้อง ฉันควรจะชินกับเรื่องแบบนี้ได้แล้วนะ ยังไงก็เป็นได้แค่นี้นี่

วันเดียวกัน เวลา 19.15 น.

(เธอจะพบคนที่เธอรัก...และมอบทั้งชีวิตให้ได้...ฉันจะคอยดู)

เสียงสนทนาจากซีรีส์ที่กำลังดูมันดังก้องไปทั่วทั้งห้องดูหนังภายในบ้าน เมื่อหลุดออกจากหน้าที่ที่ตัวเองเป็น ฉันมันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ ใช้เวลาพักผ่อนอยู่กับสิ่งที่อยากทำ

ยังไงเพื่อนทุกคนก็มีชีวิตที่เป็นของตัวเอง ต่อให้เราสนิทกันมากแค่ไหน ยิ่งฟี่ที่กำลังท้องในตอนนี้แล้วด้วย ฉันจะชวนเธอไปไหนมาไหนก็ต้องเกรงใจคัส พวกเขาแต่งงานกันแล้วนี่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! กริ๊ก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้วตามด้วยประตูที่เปิดออก ฉันยังไม่ทันอนุญาตเลย บอกแล้วไงว่าไม่ให้ขัดจังหวะช่วงเวลาดูหนังของฉัน

“เราบอกว่าไม่ให้...มาทำไม?”

ทันทีที่หันไปมอง ปากที่กำลังเอ่ยดุก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามา

“ว่าง เลยมาหา” ลูก้าเดินตรงมาหาฉัน แล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างกาย

“มาหากูเนี่ยนะ” นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง

“เออ”

“เป็นอะไร อกหักเหรอ” ฉันจ้องหน้าลูก้าตาแป๋ว ปกติหาตัวยากยิ่งกว่าอะไรซะอีก จะเจอทีต้องใช้คำสั่ง

“อย่างกูเนี่ยนะ”

“จ้าคนหล่อของเพื่อน แต่นานมาก นานแบบนานมาก ๆ ที่มึงจะโผล่มาเจอกูโดยไม่ต้องสั่ง”

“ก็วันนี้มันเวรกูด้วยไง ถ้ามึงพูดแบบนี้กูกลับแล้วนะ” ก้าไม่ได้พูดเล่น เขาลุกขึ้นยืนเตรียมเดินไปทางประตู แต่ฉันกอดเข้าที่ขาเอาไว้พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมอง

“อย่าขี้น้อยใจดิ อยู่ด้วยกันก่อน มึงก็รู้ว่ากูขี้เหงา” ดวงตาสีฟ้ากะพริบมองเขาปริบ ๆ ตามประสาของคนขี้อ้อน

“มืออย่าเลื่อนขึ้นมาสูงได้มั้ย เอาออกไป” เพราะกอดขาก้าไว้ข้างหนึ่ง แล้วยังเป็นช่วงต้นขาซะด้วย

“แค่นี้ทำมากลัว” พูดจบก็ปล่อยมือออก ซึ่งก้าก็นั่งลงตามเดิมด้วยเช่นกัน

“กูก็เสียวเหมือนกันนะ”

“ให้กูจับอย่างอื่นมั้ยล่ะ จะได้เสียวเหมือน ๆ กัน” ฉันชูมือขยำไปมาตรงหน้าก้า พร้อมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ก้า

“แล้วให้กูจับคืนบ้างมั้ยล่ะ” นัยน์ตาคมปาดมองมาที่ฉัน

“มึงหวงตัวแต่กับกูไงก้า”

“มึงเป็นผู้หญิงไอริส” ก้าดูเหนื่อยใจทุกครั้ง ที่ฉันเอาแต่ใจแบบนี้

“เด็กมึงก็มีแต่ผู้หญิงก้า” ไม่เข้าใจ เพื่อนมีแต่พวกหวงตัว

“ไอริสเป็นเจ้าหญิงนะครับ ช่วยอยู่นิ่ง ๆ อย่าต้องให้ลากไปผูกไว้กับประตู” ประโยคแรกก็พูดเสียงนุ่มนวลอยู่หรอก แต่ประโยคหลังเหมือนอยากจะทำจริงยังไงก็ไม่รู้

“ขี้งก มีแต่พวกขี้งก” ฉันกอดอกอย่างขัดใจ สายตาจ้องมองไปยังจอขนาดใหญ่ที่กำลังฉายซีรีส์ตรงหน้า

“แต่ละอย่าง” ลูก้านั่งลงตามเดิม สายตามองตรงไปยังหน้าจอเช่นกัน

“แล้วคิดยังไงมาหากู”

“ก็ตอบไปแล้วว่าว่าง” ก้าตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ฉันลอบมองไปยังใบหน้าคนข้างกาย ซึ่งเขายังคงสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

“ก้า”

“อือ”

“คัสแต่งงานแล้ว มันดูเป็นยังไงบ้าง”

“รักเมีย หลงเมียสุด ๆ แต่ก็ทำงานในส่วนของตัวเองได้ดีเหมือนเดิม ไม่ใช่ว่าตามติดเมียจนไม่ทำอะไรเลย”

“ก็คนสมหวังนี่เนอะ” เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง แต่คนหูดีอย่างก้าเขาได้ยินสิ่งที่ฉันพูดอย่างชัดเจน

“อยากสมหวังแบบไอ้คัสบ้างหรือไง”

“เปล่า แค่ดีใจที่สองคนนั้นสมหวัง”

“อ้อ เหรอ” ก้ามองด้วยสายตาจับผิด ฉันจึงหันไปสบตากับลูก้า

“สายตาแบบนั้นหมายความว่าไง”

“คิดว่าไปแอบชอบใครเขา แล้วไม่สมหวังซะอีก”

“ไม่มีหรอกของแบบนั้น แล้วมึงเคยชอบใครมั้ยล่ะ” สายตาของเราจ้องมองกันภายใต้แสงจากจอทีวีขนาดใหญ่

“ไม่มี” พูดจบก้าก็ละสายตาจากฉัน

“ถ้ามึงบอกว่ามี กูจะตกใจมาก”

ถึงผู้หญิงรอบตัวก้าจะเยอะมากแค่ไหน แต่ก็ไม่เห็นมีใครพิเศษและทำให้เขาพอใจได้สักคน ถึงก้าจะดูเป็นผู้ชายเจ้าชู้ แต่เขาก็ให้เกียรติผู้หญิงทุกคนเสมอ ยกเว้นฉันกับฟี่ที่ด่าเช้าด่าเย็น

“ก็อาจจะมีแหละ”

“ว้าว ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” ฉันนั่งคุกเข่าบนโซฟาหันตัวไปหาก้า แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้

“ไม่ใช่เจ้าหญิงแน่นอนครับ” ลูก้าเองก็ยื่นหน้าเข้ามาหาด้วยเช่นกัน

“กูรู้ ไม่ต้องย้ำ เคยสวยในสายตาพวกมึงด้วยเหรอ” ริมฝีปากบางเบะใส่เพื่อนตัวเอง พวกตาถั่ว

กริ๊ก!

แต่แล้วจู่ ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก ฉันกับก้าที่ยังอยู่ในสภาพใบหน้าใกล้กัน หันไปมองตามเสียงก็พบกับผู้ชายเดินเข้ามา

“พวกมึงทำอะไรกัน” ฟ่ามองภาพตรงหน้า ในขณะที่สองเท้าเดินเข้ามาหยุดยืนหลังโซฟาที่พวกเรานั่งอยู่

“คุย” ลูก้าตอบด้วยน้ำเสียงปกติ สภาพในตอนนี้มันน่าคิดว่าทำอะไรกันมากหรือไง

“อือ เหรอ” สายตาของฟ่ามองเราทั้งคู่สลับกันไปมา

คำว่า ‘เหรอ’ ที่ฟังดูยังไงก็เหมือนว่าไม่พอใจ