ข้ามเขตเพื่อน บทที่ 4 : สอนเพื่อน

“เมาแล้วก็นอน เดี๋ยวมีคนไปส่ง” เดลไม่สนใจสิ่งที่ฉันทำลงไป ทุกอย่างมันคือภาพชินตาสำหรับเขา

“เดล ~ อย่ามีแฟนนะ” ร่างบางพุ่งตัวเข้าไปกอดแขนคนข้างกายเอาไว้

“อือ ไม่มีหรอก กลัวได้แบบนี้” สายตาของเราทั้งคู่หันมามองกัน ว่าฉันอีกแล้วใช่มั้ย!

“กูปล้ำมึงจริง ๆ นะเดล” ภายนอกที่ประชาชนเห็นกับเวลาอยู่กับเพื่อนสนิทช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

“เก็บแรงไว้อ้วกเถอะ จะหลอกไปขายก็ไม่ได้ราคา สิ่งที่ตลาดต้องการตอนนี้คือสมอง แต่เจ้าหญิงดันไม่มี” เจ็บจนหายใจไม่ออก

“ปากดีแบบนี้ขอจูบหน่อย” ไม่ได้พูดเล่น ฉันพุ่งตัวเข้าไปหาลาเดลจริง ๆ การทะเลาะเล็ก ๆ ของเราเริ่มขึ้น ลาเดลใช้ความอดทนอย่างมากที่จะไม่ฆ่าฉันตาย

“อยากจูบใครบางคนที่ไม่ใช่กูใช่มั้ย” ลาเดลยกมือขึ้นจับปลายคาง บังคับให้สบตาตัวเองตรง ๆ

“เดล” รู้อะไรมาหรือไง ฉันทำตัวปกตินะ

“กลับไปนั่งดื่มดี ๆ สิ่งที่รู้มาจะยังเป็นความลับตลอดไป”

พึ่บ!

สิ้นเสียงร่างบางรีบกลับไปนั่งในท่าเดิม แล้วเอื้อมมือหยิบขวดเหล้ามากระดก รีบเมารีบนอน

(ฟ่า)

ตู๊ด ตู๊ด! ติ้ด!

“อือ” เสียงทุ้มขานรับปลายสาย เอียงหน้ากดโทรศัพท์แนบไว้กับไหล่ ในขณะที่กำลังติดตะขอกางเกง หลังจากอาบน้ำชำระคราบคาวเลือดออกจากตัว

(เมาแล้ว มาจัดการด้วย) เสียงของลาเดลดังขึ้นจากปลายสาย

“เออ แล้วมึงจะเอายังไงต่อ”

นัยน์ตาคมมองไปยังผู้ชายคนหนึ่งที่นอนสลบอยู่บนพื้น อดีตเจ้าของโรงแรมที่เบรย์เดนเคยใช้จัดงานเลี้ยงสร้างปัญหานั่น อดีตเจ้าของโรงแรมที่ตอนนี้ย้ายเข้ามาอยู่ในมือพวกเขาเต็มตัว

หลังจบงานเลี้ยงมันก็หายตัวอย่างไร้ร่องรอย ถึงปากจะบอกว่าขอให้เราคุ้มครอง แต่มันก็แค่การแสดงละครเท่านั้น เรื่องเดคิสจะมาที่โรงแรมมันก็ไม่บอก แล้วยังให้ความร่วมมือเบรย์เดนลับ ๆ

การตามหาตัวเล่นเอางานหนักพอสมควร เพราะการช่วยเหลือจากหลายฝ่าย พอพบตัวก็เจอช่วงที่เราทุกคนเข้าประชุม เหมือนตั้งใจให้คลาดสายตา แต่มันต่างหากที่ไม่คลาดสายตาไปจากลูคัส

ขนาดมีสภาพนี้ยังไม่ยอมอ้าปากพูดว่าใครเป็นคนช่วย อีกฝ่ายมีอิทธิพลมากขนาดนั้นเลยหรือไง ฟ่าใช้ปลายเท้าเปล่าเขี่ยใบหน้าของผู้ชายที่นอนสลบ เช็กลมหายใจว่ายังมีอยู่มั้ย แค่ยังไม่ตายตอนนี้ก็ถือว่าโอเค

(ห้ามให้มันตาย กูดีลที่ญี่ปุ่นไว้แล้ว) ลาเดลพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เออ”

(เดี๋ยวกูไปจัดการต่อ ส่วนมึงมารับไอริสไปนอน จะปล้ำกูไปหลายรอบแล้ว) สิ่งที่ลาเดลพูดทำเอาคนได้ยินถึงกับขมวดคิ้ว

“ปล่อยให้เมาขนาดนั้นทำไม”

ไอริสที่เมาเมื่อไหร่ ใครพูดไม่ถูกใจเอะอะถึงตัวตลอด ต้องคอยคุมเอาไว้ไม่ให้ห่าง ถึงจะรู้ว่าเธอเป็นแค่กับเพื่อนไม่กี่คนก็เถอะ แต่ยังไงก็ให้คลาดสายตาไม่ได้

(มึงกับก้าจะไปไหนไม่ยอมบอก งอนก็เลยดื่ม) บางเรื่องก็ยังพูดไม่ได้ไง

“เออ เดี๋ยวกูไปจัดการ มึงก็มาจัดการทางนี้ได้แล้ว”

(กำลังไป) เสียงทางลาเดลก็เหมือนคนพูดในขณะที่กำลังเดินอยู่ด้วย

“แล้วไอริสล่ะ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ไม่มีใครอยู่ด้วยแล้วยังปล่อยทิ้งไว้ทั้งสภาพเมา

(ทิ้งไว้ในห้อง) ให้ได้แบบนี้สิ!

ณ ห้องทำงานภายในคลับของลาเดล

กริ๊ก! แอ๊ด ~

เสียงประตูเปิดออก ก่อนจะตามด้วยร่างสูงเข้ามายังภายในห้อง สองเท้าก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนข้างโซฟาตัวยาว นัยน์ตาคมมองไปยังหญิงสาวในชุดเดรสสั้นเข้ารูป ถูกคลุมทับด้วยเสื้อแจ็กเกตสีดำ

พึ่บ!

ร่างบางพลิกตัวหันหลังให้เขาทำให้เสื้อตกลงจากตัว ผิวขาวโผล่พ้นชุดล่อสายตาของคนที่มองอยู่ ถ้าไม่ใช่เขาที่เข้ามาในห้องนี้ล่ะ ถึงเดลจะล็อกประตูห้องอย่างดี แต่ก็อดที่จะคิดไม่ได้

“ไอริส” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วใช้มือเขย่าแขนให้อีกฝ่ายได้รู้สึกตัว

เงียบ...

ไร้เสียงตอบกลับ ไม่มีแม้แต่จะรู้สึกตัวด้วยซ้ำ ไอ้เดลปล่อยให้ดื่มหนักขนาดไหนเนี่ย

เมื่อเห็นสภาพของเพื่อนตัวเองก็ทำได้แค่ถอนหายใจ เขาเอาเสื้อมาคลุมตัวไอริสเอาไว้ตามเดิม แล้วสอดแขนเข้าใต้เรียวขาทั้งสอง แขนอีกข้างสอดรองแผ่นหลัง แล้วออกแรงอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมาอยู่บนอ้อมแขน

“อืม...” เสียงพึมพำดังขึ้นเป็นระยะจากคนเมา ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่ไอริสเมา เขาจะเป็นคนอาสาดูแลเธอเสมอ โดยที่ทุกคนไม่ได้รู้สึกสงสัยอะไร

ณ คฤหาสน์ส่วนตัวของไอริส

“งืม งืม ~”

เสียงพึมพำจากหญิงสาวในอ้อมแขนเล็ดลอดมาให้ได้ยิน ตั้งแต่ที่ถูกพาตัวออกจากห้องทำงาน จนกระทั่งถึงบ้านของตัวเอง สองมือเล็กกำอกเสื้อคนอุ้มไว้แน่น พร้อมกับซุกหน้าถูไถไปมาอยู่ไม่สุข

พึ่บ!

ร่างบางถูกวางลงบนเตียงอย่างเบามือ แต่ยังไม่ทันจะเอาแขนออกจากใต้ร่าง ดวงตาสีฟ้าก็ค่อย ๆ ปรือจ้องเขาด้วยอาการเมา

จ้อง...

เหมือนสมองกำลังประมวลผล วิเคราะห์ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร คนถูกจ้องก็จ้องกลับด้วยเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างสบสายตา จนในที่สุดเสียงหวานก็เอ่ยเรียกชื่อเบา ๆ

“ฟ่า...”

“อือ”

พึ่บ! เพียงได้ยินเสียงขานรับจากอีกฝ่ายก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่เพราะอาการเมา ทำให้ร่างกายเริ่มทรงตัวไม่อยู่

“...” ภายในห้องเข้าสู่ความเงียบ ดวงตาสีฟ้าไล่มองตามลำตัวคนตรงหน้า

“สงสัยอะไร พูดออกมาเลย” ฟ่าถามกลับด้วยความสงสัย แล้วนั่งลงบนเตียงข้างไอริส

“ก่อนไปไม่ได้ใส่เสื้อตัว...”

จึก!

นิ้วชี้จิ้มเข้าที่กลางอก ดวงตาสีฟ้ายังคงมองที่เขา ถึงจะเมายังไงแต่ภาพจำของทุกคน เธอยังจดจำมันได้เป็นอย่างดี และแม่นยำมาก

“เปลี่ยนชุดไง ที่บ้านมีเครื่องซักผ้า” เขาตั้งใจพูดกวนประสาท เพราะรู้ดีว่าไอริสกำลังสื่อถึงเรื่องอะไร

“ออ กลับไปทำที่บ้านตัวเองนี่เอง” พูดจบไอริสก็เตรียมทิ้งตัวลงนอน แต่กลับถูกมือหนาคว้าแขน แล้วดึงหันกลับมาทางเขาตามเดิม

“ทำที่บ้าน? ทำอะไร”

“อ่า พูดได้ใช่ปะ...”

“พูดมาเลย” เขาตั้งใจฟังสิ่งที่ไอริสกำลังจะพูด

มือเล็กค้ำลงข้างลำตัว พร้อมกับพาตัวเองขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาสีฟ้าเยิ้มยื่นเข้าไปใกล้ เอียงใบหน้าดมข้างต้นคอ แล้วเลื่อนใบหน้ามาจดจ่อในระดับเดียวกับเขา

“คิดว่าจะมีกลิ่นน้ำหอมของเด็กคนไหนติดมาซะอีก มึงเล่นอาบน้ำกลบหมดเลย”

“เสร็จแล้วก็ต้องอาบน้ำสิ เป็นเรื่องที่ใครก็ทำกัน” คนเมาโอนเอนไปตามแรงโน้มถ่วง จนฟ่าต้องใช้มือรองแผ่นหลังประคองเอาไว้ไม่ให้ล้มหงายไป

“ก้าทำปะ...”

“หึ...ทำ” พยายามกลั้นขำให้ความอยากรู้ แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถาม เมาทีไรสงสัยทุกเรื่องไปหมด แต่เขาก็ชอบให้เธอเมา

“แล้ว...จูบปะ”

“...”

“แต่ทำเรื่องอย่างว่า ก็ต้องจูบ...เนอะ” ปากพูดเหมือนแหย่เล่น แต่สายตาเหมือนอยากได้ยินคำตอบที่แท้จริง

“มึงถามเรื่องจูบบ่อยจัง อยากจูบหรือไง”

“กูถามบ่อยเหรอ ~”

“ทุกครั้งที่เมา” และเมื่อสร่างเมาก็จะจำสิ่งที่พูด หรือทำลงไปไม่ได้ นี่แหละเจ้าหญิงไอริสเวลาเมาแล้วอยู่กับเพื่อน

“แล้วจูบมันรู้สึกยังไง”

“...” นัยน์ตาคมมองใบหน้าของไอริสที่ขยับเข้ามาใกล้

“ต้องทำยังไง...”

“ขยับเข้ามาอีกนิด” ฟ่าใช้มือข้างหนึ่งจับปลายคางแล้วใช้นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากล่างอย่างเบามือ แขนอีกข้างยกรั้งเอวบางดึงชิดเข้าหาตัว แล้วโน้มใบหน้าลง

“...” ดวงตากลมจ้องมองเขาอย่างกับเด็กรอคำสั่ง

“อ้าปากขึ้นหน่อย”

“แบบหนาย~”

“แค่นิดเดียว” คำสั่งจากอีกฝ่าย ที่ไอริสทำตามอย่างว่าง่าย

ริมฝีปากบางยกเผยอเพียงเล็กน้อย ก็ถูกปากของคนตัวสูงประกบจูบลงมา ถึงแม้จะอยู่ในอาการเมา แต่ก็รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น มือเล็กทั้งสองข้างยกดันไหล่กว้างออกห่างตัวอย่างอัตโนมัติ

“อือ” เสียงทักท้วงในลำคอที่ตามมาด้วยแรงผลัก

“อย่าเม้มปาก” เสียงแหบพร่าออกคำสั่ง และเริ่มกดจูบทับลงมาอีกครั้ง