Episode 4 กับคนอื่นอ้อนแบบนี้ไหม

ผมนั่งกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ยังดังไม่เลิก ทั้งๆที่ปิดเสียงแต่ก็ยังคงกวนใจผมอยู่ดี อยากจะบ้า!!

มันใช่เรื่องมั้ยเนี่ย จะให้ผมไปซื้อผ้าอนามัยให้น่ะนะ? ใครจะไปทำวะ!

ตึ้ง!

ตัวภาระแป้งหอม : รออยู่นะปั้น

ไม่ไป ห้ามไปเด็ดขาด ท่องไว้ดิ มีครั้งนี้ก็ต้องมีครั้งหน้าเพราะฉะนั้นห้ามใจอ่อนเด็ดขาด

พยายามท่องบอกตัวเองในใจ พยายามทำเป็นใจแข็ง แต่สุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอมลุกออกจากห้องเรียนเดินตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆอยู่ดี

ไอ้ปั้นนะไอ้ปั้น อยากตีตัวเองให้ตายๆไปเลย ทุกครั้งที่พยายามทำเป็นใจเเข็งใส่แป้งหอมแต่สุดท้ายก็ทำไม่เคยได้เลยสักครั้ง

มึงนี่มันมีผลต่อหัวใจกูฉิบหายเลยแป้ง!!

ผมเดินเข้าในร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ คณะ พลางหันซ้ายหันขวาเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีใครรู้จักอยู่แถวนี้ แค่นี้ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วเนี่ย!

ผมเดินมาที่โซนชั้นวางผ้าอนามัย ก่อนจะชะงักตรงหน้าแผงสินค้า

เวรแล้วไง อะไรมันจะเยอะแยะขนาดนี้วะ !!

มือหนายกขึ้นมาเกาหัวอย่าง งงๆ พลางถอนหายใจออกมา เอาล่ะสิ...ไอ้เรื่องจะซื้อแบบไหนนี่แหละปัญหา ไหนแป้งหอมบอกว่าอะไรนะ? แบบกลางวัน? บาง 0.1? อะไรของมันวะ! ทำไมต้องมีหลายแบบขนาดนี้ด้วย

ผมหยิบดูแพ็กเกจที่วางเรียงกันแบบลังเล ทุกอันหน้าตาเหมือนๆ กันหมด ผมเหลือบมองซ้ายมองขวาอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่าเวลามันเดินช้าลงเป็นชั่วโมงๆ

สุดท้ายผมตัดสินใจหยิบแบบที่คิดว่าน่าจะถูกแล้ว แล้วเดินไปคิดเงิน ขณะที่คนขายเหลือบมองผมพร้อมรอยยิ้มนิดๆ ทำเอาผมรู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูก รีบจ่ายเงินแล้วรีบคว้าถุงออกจากร้านแบบไม่มองอะไรอีกเลย

น่าอายฉิบหาย หัวสมองมันคิดอะไรอยู่วะที่ให้คนหน้าตาอย่างผมไปซื้อผ้าอนามัยให้ ขายหน้าสุดๆ!!

นี่ถ้าไม่เห็นว่าเพื่อนเขาไม่มีทางทำบอกเลย!

พอมาถึงคณะบัญชี ผมก็เดินขึ้นไปชั้นสองและเดินตรงไปยังห้องน้ำหญิงตามที่แป้งหอมบอกไว้ ก่อนจะกดไลน์พิมพ์บอกยัยตัวภาระ

PUNKUB : ออกมาเอา

ตัวภาระแป้งหอม : มึงช่วยเอาเข้ามาให้หน่อย

ผมถอนหายใจออกมาหนักๆ เมื่ออ่านข้อความที่ยัยตัวภาระมันส่งมา เวรเหอะ!! ไอ้ตอนแรกบอกให้ช่วยซื้อก็ว่าแย่แล้ว นี่จะให้กูเข้าไปในห้องน้ำหญิงอีกเหรอ!!

อยากจะบ้าา!!

PUNKUB : ออกมาเอาเอง

ตัวภาระแป้งหอม : ออกไปไม่ได้ เดี๋ยวเลอะ

PUNKUB : เวรเหอะแป้ง มึงให้กูเอาเข้าไปให้มึงเนี่ยนะช่วยดูหน้ากูด้วย

ตัวภาระแป้งหอม : นะมึง ขอร้อง

เวรเอ๊ยยย!!

ผมถอนหายใจออกมารอบที่สิบของวัน ภาระฉิบหาย ภาระสุดๆ เอาวะไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมชะโงกดูรอบๆ อีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปที่ประตูห้องน้ำหญิง พลางเคาะประตูเบาๆ

“ไอ้แป้ง...อยู่นี่มั้ย” ผมพูดเสียงเบา

เสียงฝีเท้าจากด้านในขยับเข้ามาใกล้ประตู จู่ๆ แป้งหอมก็แง้มประตูแค่พอที่มือจะยื่นออกมา ผมรีบยัดถุงผ้าอนามัยใส่มือเธอทันที

"ขอบใจนะมึง"

"เออ แค่รอบนี้เท่านั้นนะคราวหลังหัดจัดการตัวเองด้วย"

"อือๆ"

ว่าจบผมก็รีบเดินออกจากห้องน้ำหญิงทันที หันมองซ้านมองขวา โชคดีหน่อยที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีคนมากเท่าไหร่ ไม่งั้นได้ขายหน้าแน่ๆ

PEANGHOM PART

หลังจากที่ฉันรับถุงกระดาษที่ปั้นซื้อมาให้ ก็รีบจัดการตัวเองทันที ก่อนจะถอนใจออกมาอย่างโล่งใจ นี่ถ้าไม่ได้ปั้นฉันคงแย่มากแน่ๆ ไม่คิดว่าประจำเดือนจะมาวันนี้เหมือนกัน ปกติแล้วจะมากลางๆเดือนแต่นี่เพิ่งจะต้นเดือนเอง

ทันทีที่จัดการตัวเองเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ มือหนึ่งกุมหน้าท้องตัวเองอีกมือหนึ่งจับกระโปรงที่เลอะคราบประจำเดือน โชคดีที่วันนี้ใส่พลีทมา พอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นปั้นยืนกอดอกพิงหลังกับเสาปูนอยู่ ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะหันมามองหน้าฉันและขมวดคิ้วเข้าหากัน

"ทำไมเดินแบบนั้น?" เสียงทุ้มเอ่ยถาม ก่อนที่ฉันจะค่อยๆเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

"ปวดท้อง" ฉันตอบเสียงแหบพร่า รู้สึกอ่อนแรง ปวดหนึบๆบริเวรท้องน้อยอย่างบอกไม่ถูกเหมือนร่างจะแหลกออกเป็นเสี่ยงๆ

"หน้าซีดอย่างกับไก่ต้มเลย" พูดจบก็หัวเราะออกมา กวนตีน!!

"เพื่อนเล่นหรอ!" หันไปเอ็ดคนตัวโตที่ตั้งใจกวนประสาท

"หึๆ งั้นกูกลับคณะแล้วนะ ต่อไปก็จัดการตัวเองด้วยจะได้ไม่เป็นภาระคนอื่นเขาอีก"

"เดี๋ยวดิปั้น" เอ่ยห้ามร่างสูงที่กำลังจะหมุนตัวเดินกลับไป

"มีไร?"

"ไปส่งกูที่คอนโดหน่อย ปวดท้องมากเรียนไม่ไหว กระโปรงเลอะด้วย" แม้กระโปรงจะเป็นสีดำแต่ก็เห็นคราบวงๆอยู่ดี ใครเห็นเข้าก็จะอายเขาอีก

"ทำไมต้องกู?"

"ก็มึงเป็นเพื่อนรักกูไง นะๆ ช่วยไปส่งกูหน่อย" ฉันส่งสายตาอ้อนๆ ปั้นมองหน้าฉันนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา

"เออ"

"น่ารักที่สุดเลย"

ฉันยกยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ก่อนจะเดินไปเกาะแขนปั้นและเงยหน้ามองเขายิ้มๆ ปั้นเป็นคนชอบใจอ่อน แค่อ้อนนิดอ้อนหน่อยก็ยอมแล้ว นี่น่ะถือเป็นจุดอ่อนของเขาเลยก็ว่าได้ ปั้นมันปากเสียชอบพูดชอบบ่น แต่ทุกครั้งที่ฉันเรียกหาหรือต้องการความช่วยเหลือเขาก็วิ่งแจ้นมาหาฉันทุกเมื่อ....นี่สินะที่เขาเรียกว่าเพื่อนแท้

"ตัวภาระ!" พูดบ่นเบาๆ

"ปากบอกว่ากูเป็นภาระ แต่ก็ยอมตลอดอ่ะ"

"หึๆ..."

ปั้นหัวเราะออกมาเบาๆ พลางส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาจนฉันถึงกับหลุดหัวเราะออกมากับท่าทางของคนตัวโต ฉันเกาะแขนแกร่งของปั้นไว้แน่น ก่อนที่ปั้นจะค่อยๆประคองฉันเดินไปยังรถของเขาที่จอดอยู่ไม่ไกล

"มึงอ้อนแบบนี้กับคนอื่นด้วยไหม?" ปั้นถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดประชด ขณะที่ประคองฉันไปที่รถ

"อ้อนคนอื่นแล้วเขาจะยอมกูเหมือนมึงหรอ?" ฉันยิ้มมุมปาก แอบมองสีหน้าหงุดหงิดปนระอาของเขาอย่างขำๆ ไม่อยากจะบอกเลยว่าอ้อนเขานี่มันง่ายสุดแล้ว ถึงปากจะบอกว่าไม่อยากยุ่ง แต่ก็เห็นช่วยฉันตลอด

"แล้วกับพี่เจมส์แฟนมึงอ่ะ?"

"ก็อ้อน แต่อยากอ้อนมึงมากกว่า" เพราะว่าปั้นน่ะตามใจฉันที่สุดแล้ว อยากทำอะไร อยากได้อะไรก็ยอมตลอด เป็นเพื่อนที่น่ารักมากๆ กับพี่เจมส์นานๆทีจะได้อ้อนเพราะพี่เจมส์ไม่ค่อยตามใจ บอกว่าเดี๋ยวตามใจบ่อยๆฉันจะเสียนิสัย

เสียนิสัยตรงไหน ปั้นยังไม่เห็นเคยบ่นแบบนี้เลย แต่เอ๊ะ หรืออาจจะบ่นแต่ฉันไม่รู้?

พอเดินมาถึงรถปั้นก็เปิดประตูให้ฉันขึ้นไปนั่ง เขามองฉันนั่งจัดตัวให้เรียบร้อยแล้วปิดประตูตามและเดินอ้อมไปฝั่งคนขับก่อนจะสตาร์ทรถ

"มึงกูของีบหน่อยนะปวดท้องมาก" ฉันหันไปบอกปั้นตาปรือๆ

"เออ มึงนอนไปเถอะถึงแล้วเดี๋ยวกูปลุกเอง"

ฉันพยักหน้าตอบเบาๆก่อนจะเอนหัวพิงกับกระจกรถและหลับตาลงด้วยความรู้สึกอ่อนล้า

PUN PART

ผมหันไปมองคนด้านข้างที่ตอนนี้หลับปุ๋ยนอนน้ำลายไหลเหมือนกับเด็ก ผมส่ายหัวไปมาอย่างนึกเอ็นดู โตเท่าควายแล้วแต่ก็ยังนอนน้ำลายไหลเป็นเด็กไปได้

"อื้อ..." ไอ้คนขี้เซาขยับพลิกตัว ทำเอาผมหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะละสายตาไปมองทางข้างหน้าต่อ

เวลาต่อมา....

ใช้เวลาพอสมควร ในที่สุดก็มาถึงคอนโดของตัวป่วน ผมหันหน้ามองคนด้านข้างที่ยังคงหลับไม่รู้สึกตัว ใบหน้ามันซีดขาวจนผมอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปแตะที่หน้าผากเบาๆ

ฉิบหาย ไม่สบายหรอวะ

"แป้ง เเป้ง ตื่นถึงคอนโดแล้ว" ผมเขย่าร่างเล็กไปมา

"อื้ออ...ถึงแล้วหรอ" เอ่ยเสียงงัวเงีย ยกมือขึ้นมาขยี้ตาไปมาก่อนจะหันมามองหน้าผมตาใส

"เออ"

"อือ ขอบใจมากนะมึง"

"เดินไหวป้ะ?" ผมเอ่ยถามคนด้านข้างอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะสภาพของคนตัวเล็กแทบจะดูไม่ได้เลย

"ถ้าบอกไม่ไหวมึงจะเดินไปส่งกูป้ะ?" เสียงหวานหันมาถามและมองหน้าผมตาแป๋ว

"เออ"

ว่าจบผมก็ดับเครื่องรถยนต์และเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ตัวภาระ ก่อนจะช่วยพยุงคนตัวเล็กเดินเข้าไปในคอนโด

แอดด...

ผมเปิดประตูห้องคอนโดของแป้งหอม ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินโซซัดโซเซทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาทันที

"จะนอนตรงนี้?" ผมเอ่ยถามเสียงราบนิ่ง

"อือ ปวดท้องมาก"

"ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนหรือไง?"

"ไม่อ่ะ ไม่ไหวแล้ว"

"มียาไหม เดี๋ยวไปหยิบให้" ผมถามหันมองไปรอบๆ ห้องแป้งหอมผมมาค่อนข้างบ่อย สภาพห้องยังเหมือนเดิม หมายถึงยัง รก เหมือนเดิม ไม่จัดไม่อะไรเลย เป็นผู้หญิงแท้ๆแต่งหน้าแต่งตัวสวยแต่สภาพห้องนี่ไม่ไหวเลยจริงๆ

นี่กูตกหลุมรักไอ้คนสกมกแบบนี้จริงดิ!

ผมส่ายหัวเบาๆ มองสภาพห้องแล้วก็อดจะเหนื่อยใจไม่ได้ ห้องรกจนเดินแทบไม่เห็นพื้น ของใช้กระจายเต็มไปหมด ไหนจะเสื้อผ้าที่โยนทิ้งไว้บนเก้าอี้ ผมได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเอือมๆ

"แป้ง ยามันอยู่ตรงไหน?" ผมถามพร้อมกวาดสายตามองไปรอบๆ

"อยู่ในลิ้นชักหัวเตียง เข้าไปเอาเลย" แป้งตอบเสียงแผ่ว เบียดตัวลงกับโซฟาทั้งที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา น่าสงสารปนสภาพดูไม่ได้แบบนี้…ผมก็ได้แต่ยิ้มเอ็นดูปนระอา

ผมเดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอน กวาดสายตามองไปรอบๆ ยังดีที่ห้องนอนมันยังเป็นระเบียบสะอาดขึ้นมาบ้าง ผมเดินไปหยิบยาแก้ปวดในลิ้นชัก

สายตาคมจะเหลือบเห็นรูปคู่ของแป้งหอมกับไอ้พี่เจมส์บนหัวเตียง ก่อนที่ผมเบะปากออกมาอย่างหมั่นไส้

หึ รักกันเหลือเกินนะ หมั่นไส้!!

กับไอ้คนนี้คบกันนานสุดแล้วมั้ง เวลาที่เห็นพวกมันอยู่กันสองคนทีไรแม่งก็หงุดหงิดใจทุกที เห็นแล้วรำคาญลูกหูลูกตา

ฟึ่บ!!

คว่ำรูปแม่ง!