Episode 5 ดูแล (หมาดื้อ)

สายตาคมจะเหลือบเห็นรูปคู่ของแป้งหอมกับไอ้พี่เจมส์บนหัวเตียง ก่อนที่ผมเบะปากออกมาอย่างหมั่นไส้

หึ รักกันเหลือเกินนะ หมั่นไส้!!

กับไอ้คนนี้คบกันนานสุดแล้วมั้ง เวลาที่เห็นพวกมันอยู่กันสองคนทีไรแม่งก็หงุดหงิดใจทุกที เห็นแล้วรำคาญลูกหูลูกตา

ฟึ่บ!!

คว่ำรูปแม่ง!

ผมเดินไปคว่ำรูปคู่ของแป้งหอมกับไอ้พี่เจมส์บนหัวเตียงพลางเบะปากมองอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะละความสนใจแล้วเดินเอายาพร้อมกับน้ำเปล่ามาให้ไอ้คนป่วยที่นอนอยู่บนโซฟา

"ลุกมากินยา" ผมบอกเสียงเรียบนิ่ง มองคนป่วยที่นอนหลับตาพริ้มไม่กระดุกกระดิก

"ไอแป้ง ลุกมากินยา" 

"อื้ออ มึงจะดุทำไมเนี่ย" แป้งหอมลืมตาขึ้นมาทำหน้ายู่ใส่ผม ก่อนจะลุกขึ้นมาอย่างอิดออด

"กูพูดดีแล้วมึงฟังหรือไง?" 

"ขี้บ่น!"

"ภาระ!!" สวนกลับอย่างไม่ยอม 

แป้งหอมยู่หน้ามองผม ทำแก้งป่องใส่ คิดว่าทำหน้าอย่างนี้มันน่ารักหรือไงวะ....เออก็น่ารักจริงๆนั่นแหละ ! ต่อให้มันทำหน้ายังไงก็น่ารักอยู่ดีนั่นแหละ

"กินยา" ผมเอ่ยสั่งเสียงดุอีกครั้ง เมื่อไอ้คนตัวเล็กตรงหน้าเอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมกินยาสักที 

"ขม ไม่ชอบกินยา" อ่า อันนี้ผมรู้อยู่แล้วแหละ ไอ้แป้งมันไม่ชอบกินยา ยัดเหยียดยังไงก็ไม่ยอมกินท่าเดียว บางครั้งผมยังต้องใช้ไม้แข็งบังคับให้ยอมกิน

"จะกินดีๆหรือให้กูใช้กำลัง?" เอียงหน้าถามคนตรงหน้าที่ยังคงอิดออด 

"ปั้นน อย่าบังคับได้ไหม ก็กูไม่ชอบกินยาอ่า" มันเงยหน้าส่งสายตาออดอ้อน

อย่านะ อย่ามาทำสายตาแบบนั้น กูยิ่งแพ้สายตาแบบนั้นอยู่ด้วย!

ผมพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มใจไม่ให้แพ้ต่อสายตาอ้อนๆที่แป้งหอมส่งมา ก่อนจะนั่งลงข้างๆร่างบางจับใบหน้าเรียวให้หันมาทางผม

"มึงบังคับกูเองนะแป้ง" พูดจบผมก็ใช้มือบีบปากไอ้คนดื้อให้ยอมเปิดออก 

"ไออั้น อูไอ่อิน(ไอปั้นกูไม่กิน)" คนตัวเล็กพยายามดิ้นไปมา

"อย่าดื้อ กินยาดีๆ" ผมเอ่ยเสียงแข็งก่อนจะจับยายัดเข้าปากของแป้งหอมอย่างไว 

"อย่าคิดจะคายออกมาเชียว ไม่งั้นเจอดีแน่" ผมขมวดคิ้วทำหน้าดุใส่เจ้าคนดื้อที่กำลังทำท่าจะบ้วนยาออกมา

"อื้อ!" มันมองผมตาขวางแต่ก็ยอมกลืนยาในที่สุด

"เห็นไหม กินง่ายจะตาย" ผมถอนหายใจพลางเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำยื่นให้มัน “ดื่มน้ำตามด้วย"

แป้งหอมจ้องผมอยู่สักพัก ทำหน้าบูดบึ้งเหมือนเด็กโดนบังคับ แต่ก็ยอมดื่มน้ำตามแต่โดยดี ก่อนจะหันมาทำหน้าบึ้งใส่ผมอีกครั้ง

"ชอบบังคับ!!"

"กูบอกดีๆมึงเคยฟังไหม?" 

"ชิ!!"

"เด็กดื้อก็ต้องโดนอย่างนี้แหละ" ผมพูดยิ้มๆ พลางใช้มือยีหัวคนตรงหน้าเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว

นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพื่อนผมทำมากกว่านี้อีก !

"เด็กดื้อ พ...." 

ผมส่งสายตาดุๆให้คนตรงหน้า ที่เตรียมจะด่าผม คนตัวเล็กเบ้ปากใส่ผมอย่างงอนๆก่อนทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอีกครั้ง

"ไม่ลุกขึ้นไปนอนในห้องดีๆ?"

"อยากนอนตรงนี้" ดื้อฉิบหาย 

"ไปนอนในห้องให้ดี ตรงนี้เดี๋ยวยุงกัด" 

"ก็กูจะนอนตรงนี้อ่ะ" น้ำเสียงเอาแต่ใจเอ่ยขึ้น 

"ไอ้แป้ง อย่าดื้อ" 

"ไม่ได้ดื้อ" 

"เถียงฉิบหาย!" ผมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ คนบ้าอะไรดื้อฉิบหายเลย เถียงเก่งที่หนึ่ง

"ตกลงคือจะนอนตรงนี้?" เอียงหน้าถามไอ้คนป่วยที่แสร้งทำเป็นหลับตา

"อือ" 

"งั้นเดี๋ยวกูไปเอาผ้าห่มมาให้" 

พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในห้องมันอีกครั้ง แล้วหยิบผ้าห่มมาก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งหยิบสำลีและคลีนซิ่งออกมาด้วย ผมเดินเอาผ้ามาห่มให้ไอ้คนป่วย ก่อนจะย่อตัวนั่งลงข้างๆ 

 "มึงจะทำอะไร?" แป้งหอมหรี่ตาขึ้นมาเอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นผมหยิบสำลีกับคลีนซิ่งออกมาด้วย

"ก็จะเช็ดหน้าให้ไง นอนทั้งแบบนี้เดี๋ยวสิวก็ขึ้นหรอก" ผมตอบกลับไปขณะนั่งลงข้างๆ มัน

"อื้อ" ตัวป่วนพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้

"ไม่ต้องมายิ้มเลยไอ้ตัวภาระ" 

"ภาระแล้วมึงจะทำให้กูทำไม?"  มันถามผมสีหน้ายิ้มๆ จะยิ้มอะไรนักหนา!!

"กูเห็นแล้วมันขัดตาเฉยๆหรอก" 

พูดเสียงราบเรียบ ก่อนจะค่อยๆ เช็ดหน้าให้มันด้วยความระมัดระวังจนสะอาดใส กิ๊ก! ก่อนจะลุกขึ้นเดินเอาสำลีไปทิ้งและเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแป้งหอมที่นอนหลับตาพริ้ม 

ทำให้แม่งหมดทุกอย่างอ่ะ ทำขนาดนี้ถามจริงมีเพื่อนคนไหนเขาทำบ้าง ก็มีแค่ผมนี่แหละ เผลอๆไอ้พี่เจมส์นั่นยังดูแลมันไม่ดีเท่าผมเลยด้วยมั้ง แต่ทำไมมันถึงไม่เลือกผม!!

ติดอยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้โคตรแย่เลย 

"มึงอย่าเพิ่งรีบกลับนะอยู่เป็นเพื่อนกูก่อน" แป้งหอมพูดเสียงงัวเงีย

"เพื่อ?" ให้กูอยู่เพื่อ เฝ้ามันนอนหลับเนี่ยนะ?

"ไม่อยากอยู่คนเดียว" 

"...."

นอกจากมันดื้อแล้ว ยังขี้อ่อยด้วย มันอาจจะไม่รู้ตัวแต่ว่าไอ้การกระทำแบบนี้ของมันน่ะเหมือนกำลังอ่อยผมอยู่เลย นี่ติดว่าเป็นเพื่อนหรอกถ้าเป็นคนอื่นมึงเสร็จไปแล้ว อ่อยเก่งขนาดนี้!

ผมถอนหายใจออกมาสุดท้ายก็ต้องยอมอยู่เป็นเพื่อนไอ้ตัวป่วน ไม่ใช่เพราะมันสั่ง แต่เพราะกลัวเธอจะเป็นอะไรมากกว่าเดิมต่างหาก 

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆห้องที่โคตรจะรกก่อนจะส่ายหัวไปมา เห็นแล้วขัดใจฉิบหาย ให้นั่งอยู่เฉยๆก็เบื่อตาย ผมเลยเดินไปจัดนู้นจัดนี่ทำความสะอาดห้องให้ไอ้คนตัวเล็กที่นอนหลับปุ๋ยไปแล้ว  

ผมจัดการเก็บเสื้อผ้า หนังสือที่วางกองกระจัดกระจาย ไหนจะโต๊ะเครื่องแป้งที่รกจนแทบจะทนดูไม่ได้ หน้าตาออกจะสวยแต่ห้องรกฉิบหาย ไอ้พี่เจมส์มันเคยมาเห็นสภาพห้องไหมเนี่ย!! ปัดกวาดเช็ดถูทุกซอกทุกมุมจนสะอาดใสกิ๊ก ไม่เหลือแม้แต่เศษฝุ่น 

"นี่กูเป็นเพื่อนหรือผัวมึงกันแน่!" ผมบ่นเบาๆพลางหันหน้ามองคนตัวเล็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว

โคตรจะไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ เป็นแค่เพื่อนไม่ใช่เมีย แต่ทำไมต้องมาดูแลแบบนี้ด้วย !!

ผมนั่งมองคนตัวเล็กที่นอนหลับสนิท ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากมนเบาๆ ตัวโคตรจะร้อนเลย ไม่รอช้าผมรีบเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กๆพร้อมกับกะละมังใส่น้ำและเดินกลับมาที่โซฟาผมเอาผ้าขนหนูจุ่มน้ำแล้วบิดพอหมาดๆ ก่อนจะค่อยๆ นำไปเช็ดที่หน้าผากของมันเบาๆ ร่างกายของแป้งหอมยังคงร้อนจัดจนทำให้ผมรู้สึกเป็นห่วง

สายตาคมจ้องมองคนตัวเล็กที่นอนหลับสนิทตรงหน้าแล้วก็อดยิ้มขำไม่ได้ หมั่นเขี้ยวชะมัด นี่มันดื้อกับผมทุกเรื่อง แต่สุดท้ายก็ทำตัวอ่อนแอให้ผมต้องคอยดูแลจนได้ ผมเอาผ้าขนหนูบิดพอหมาดแล้วค่อยๆ เช็ดที่หน้าผากของมันอีกครั้ง แอบบ่นมันในใจว่าเป็นตัวภาระทำให้ผมเป็นห่วงจนต้องมานั่งอยู่ตรงนี้แทนที่จะได้ไปพัก

"ไอ้ตัวภาระเอ๊ย" ผมพึมพำออกมาเบาๆ พร้อมกับดีดหน้าผากของมันเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่มันกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด แป้งหอมยังคงนอนหลับตาพริ้ม ทำให้ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้

สุดท้าย ผมก็นั่งเฝ้าตรงนี้ต่อ เอาผ้าชุบน้ำซับบนหน้าผากมันไปเรื่อยๆ ในใจก็แอบภาวนาให้มันหายป่วยไวๆ จะได้กลับมาทะเลาะกันเหมือนเดิม

19.00 น.

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ รู้สึกหนักอึ้งไปหมดปวดเมื่อยไปทั้งตัวรวมถึงปวดท้องประจำเดือนด้วย ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหา งุนงงเพราะห้องของฉันมันดูเป็นระเบียบมากกว่าก่อนหน้านี้

"อ๊ะ!" ฉันส่งเสียงร้องออกมาเมื่อขยับตัวลุกขึ้นนั่งและรู้สึกเจ็บหน่วงๆที่ท้องน้อยอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งช่วงที่ประจำเดือนมาแรกๆยิ่งปวดหนักเลย คนอื่นเป็นไหมไม่รู้แต่ฉันเป็น มันปวดเหมือนมดลูกจะทะลักออกมาเลย

ฉันค่อยๆ หยิบผ้าขนหนูที่วางบนหน้าผากออกมา อย่าบอกนะว่าปั้นเป็นคนคอยเช็ดตัวให้น่ะถึงว่าทำไมตัวไม่ค่อยร้อนเลย ต้องขอบคุณวาสนาที่ทำให้ฉันได้เจอเพื่อนดีๆแบบปั้น

แต่ก็ยังแปลกใจอยู่หน่อยๆ ปั้นไม่เคยมีแฟนแต่ทำไมถึงดูแลเก่งขนาดนี้ จู่ๆก็รู้สึกอิจฉาแฟนในอนาคตของมันขึ้นมาซะอย่างนั้น

แอดด....

ฉันหันไปมองประตูห้องที่เปิดออก พร้อมกับปั้นที่เดินถือถุงอะไรบางอย่างเข้ามาก่อนจะเอ่ยถามฉัน

"ตื่นแล้ว?"

"อือ" 

"ยังปวดท้องอยู่ไหม?" เสียงทุ้มเอ่ยถาม ฉันพยักหน้าตอบเขาหงึกๆ ก่อนที่เขาจะเดินมาหยุดใกล้ๆแล้วเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากฉันเบาๆ

"ตัวไม่ค่อยร้อนแล้ว ไปอาบน้ำแล้วมากินข้าวกินยา"

"ไม่ค่อยหิว"

"ไม่หิวก็ต้องกินจะได้หาย อย่าดื้อให้มันมาก" ปั้นตอบเสียงนิ่งๆ จนฉันอดที่จะเบะปากกรอกตามองบนไปมา

"อย่าให้พูดซ้ำ" ปั้นหันมาส่งสายตาดุๆ ทำไมต้องดุด้วยเนี่ย

"อย่ามาสั่งแค่เพื่อนไม่ใช่ผัว" 

"หึ..."

ปั้นหันมองหน้าฉันด้วยหางตาก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆในลำคอ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรตอบ ฉันจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างว่างายชักช้าเดี๋ยวก็โดนมันบ่นอีก วันนี้ไม่อยากทะเลาะขี้เกียจ!

พอเข้ามาในห้องฉันก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ข้าวของภายในห้องถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย โต๊ะเครื่องแป้งที่รกๆก็ดูสะอาดมากกว่าก่อนขึ้นเยอะ ฉันเผยรอยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว 

แต่เอ๊ะ เดี๋ยวนะทำไมรูปคู่ฉันกับพี่เจมส์ถึงได้คว่ำหน้าลงอย่างนี้อ่ะ จำได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้วางไว้แบบนี้นี่นา...

ขมวดคิ้วอย่างงุนงงก่อนจะเดินไปพลิกรูปคู่ให้วางเหมือนเดิม จากนั้นก็เหยิบผ้าขนหนูเดินไปอาบน้ำ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันก็เดินออกมาพร้อมชุดอยู่บ้านสบายๆ แต่ยังรู้สึกหน่วงๆ ที่ท้องไม่หาย ปั้นนั่งรออยู่ที่โซฟาและยื่นชามข้าวต้มร้อนๆ มาให้ พอฉันนั่งลงใกล้ๆ เขาก็จัดแจงเปิดฝาชามให้ ก่อนจะยกแก้วน้ำขิงมาวางข้างๆ

"กินน้ำขิงด้วย จะได้ช่วยลดอาการปวดท้อง" เขาบอกเสียงนุ่ม ไม่ได้ดุเหมือนก่อนหน้านี้

ฉันเลิกคิ้วมองหน้าคนตรงหน้า มันรู้ได้ไงว่าน้ำขิงลดอาการปวดท้องได้ ได้แค่สงสัยในใจเท่านั้นไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป

ฉันยื่นมือรับน้ำขิงมาจิบไปคำหนึ่งแล้วก็ก้มหน้ากินข้าวต้มที่เขาซื้อมาเงียบๆ รู้สึกอุ่นใจแปลกๆ พอมองไปทางเขาอีกครั้งก็เห็นว่าปั้นนั่งมองฉันอยู่ คิ้วเข้มขมวดนิดๆ เหมือนยังไม่หายห่วง

"มองทำไม?" ฉันถามออกไป

"ป่าว" 

"หรอ?" 

"เออ รีบๆกินเข้าไปเร็วๆ กูจะได้รีบกลับไปนอนพักบ้าง ดูแลหมามันมาทั้งวันละเหนื่อยฉิบหาย" 

ฉันทำหน้าเบ้ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา คนอะไรปากหมาสุดๆ แถมยังกวนประสาทได้ทั้งวัน!

"ขอบใจมากนะที่ดูแล 'หมา' ตัวนี้" ฉันแกล้งประชดใส่ ก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มเข้าปาก ไม่อยากมองหน้าเขาให้รู้สึกหงุดหงิดไปมากกว่านี้

"....."