Episode 3 ตัวภาระ 2

ฉันเดินเข้าไปในตึกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี

"อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะยะ" เสียงวิวเพื่อนสาวในกลุ่มเอ่ยทักขึ้นจากทางด้านหลัง "เมื่อกี้ไอ้ปั้นมาส่งหรอ?"

"อือ พี่เจมส์ไม่ว่างเลยโทรให้ปั้นมารับ" ฉันหันไปตอบ

"อ้าวหรอ เห็นเมื่อวานยังมารับมึงอยู่เลย"

"ก็วันนี้พี่เขาไม่ว่างไง เห็นบ่นๆเรื่องโปรเจคกับหาที่ฝึกงานด้วยกูเลยไม่ค่อยอยากกวนพี่เขา"

"แหม่ ไม่อยากกวนพี่เขาแต่อยากกวนไอ้ปั้นว่างั้น" วิวถามอย่างยิ้มๆ

"ก็ปั้นมันเป็นเพื่อนไง"

ตึ้ง!

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้น ทำให้ฉันรีบล้วงโทรศัพท์มือถือจากในกระเป๋าขึ้นมาเปิดดู

LINE

JAMS : ถึงมหาลัยหรือยังครับคนสวย?

ฉันเผยยิ้มออกมาเมื่อเปิดอ่านข้อความจากหวานใจที่เพิ่งจะเอ่ยถึงไปเมื่อครู่ พูดถึงปั๊บก็ทักมาปุ๊บเหมือนรู้ว่าฉันกำลังคิดถึง

PEANGHOM : ถึงแล้วค่ะปั้นมาส่ง :)

JAMS : โอเคครับคนสวย อย่าลืมกินข้าวด้วยนะครับ

PEANGHOM : ตอนเลิกเรียนพี่เจมส์จะมารับแป้งไปทานข้าวไหมคะ?

JAMS : โทษทีนะเเป้งพอดีช่วงนี้พี่อาจจะยุ่งๆนิดนึง เอาไว้ถ้าพี่เคลียร์ธุระเสร็จจะรีบไปหานะครับ

JAMS : รักเบบี๋

JAMS : Send you sticker

ฉันยิ้มออกมาเมื่ออ่านข้อความในหน้าจอมือถือที่พี่เจมส์มา ก่อนจะปิดหน้าจอเก็บใส่ในกระเป๋าเหมือนเดิม แม้จะแอบน้อยใจนิดหน่อยที่พี่เจมส์ไม่ว่าง แต่พอได้เห็นประโยคบอกรักที่เขาส่งมาความน้อยใจที่มีก็หายวับไปในทันที

ฉันกับพี่เจมส์เราคบกันมาตั้งแต่ตอนที่ฉันขึ้นปีหนึ่ง พี่เจมส์เข้ามาจีบฉันก่อน จนตอนนี้เราก็คบกันมาได้เกือบๆสามปีท่าจะได้ พี่เจมส์เป็นคนน่ารัก เทคแคร์เก่ง เอาใจเก่ง เวลาที่ฉันงอแงหรือต้องการอะไรเขาก็คอยตามใจตลอด ฉันรักพี่เจมส์มาก อาจจะเป็นเพราะว่าฉันคบกับเขานานที่สุดแล้วมั้ง

"แหน่ะ ยิ้มใหญ่เชียวนะพี่เจมส์ทักมาอ่ะดิ" วิวเอ่ยแซวเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวข้างๆที่นั่งยิ้มไม่หุบ

"อือ" ฉันพยักหน้าตอบอย่างยิ้มๆ

"จะว่าไปมึงกับพี่เจมส์นี่ก็คบกันนานเหมือนกันนะ"

"อือ วันที่30นี้ก็ครบรอบสามปีพอดี" ฉันหันไปตอบ

"นานมากอ่ะ จะว่าไปพี่เจมส์เขาก็ดูเป็นคนดีนะ ดูแลมึงดีมากๆอ่ะ"

"ใช่มั้ย กูบอกแล้วว่าพี่เจมส์น่ะเป็นคนดี ตามใจกูสุดๆมึงก็คิดเหมือนกูใช่มั้ย มีแต่ไอ้ปั้นนั่นแหละที่ชอบพูดจาใส่ร้ายสุดหล่อของกูอ่ะ"

เพราะว่าทุกครั้งที่ฉันพูดชมพี่เจมส์ต่อหน้า ไอ้ปั้นมันก็คอยแทรกคอยขัดขึ้นมาทุกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นอะไรของมันทั้งๆที่พี่เจมส์ก็ไม่เคยไปทำอะไรให้มันสักหน่อย

"ฮ่าๆ มึงจะไปถือสาไอ้ปั้นมันทำไมมึงก็รู้ว่ามันเป็นคนยังไง" วิวหัวเราะเบาๆ

รู้สิ รู้ดีเลยว่าปั้นน่ะเป็นคนยังไง เรื่องปากหมากวนส้นตีนนี่ต้องยกให้ที่หนึ่งเลย!!

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังเป็นเพื่อนกับมันมาตั้งหกปีแหน่ะ ไม่รู้ว่าเพราะศลีเสมอกันหรือเพราะอะไรกันแน่ถึงได้เป็นเพื่อนกันมานานขนาดนี้ แม้บางครั้งจะดูเหมือนเป็นเจ้ากรรมนายเวรกันมากกว่าก็เถอะ!

PUN PART

หลังจากที่ผมไปส่งตัวภาระที่ตึกเสร็จผมก็ขับรถมาจอดที่คณะตัวเอง ก่อนจะเดินไปนั่งกับไอปืนเพื่อนของผมที่รู้จักกันในมหาลัย

"ทำไมมึงขับรถไอปาล์มมา แล้วนี่ไอปาล์มไปไหน?" ปืนเอ่ยถามทันที่ผมหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ

"เดี๋ยวมันก็มา" ผมตอบเสียงราบเรียบ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบื่อๆ

"เป็นไร?" ปืนถาม

"ป่าว...."

ผมหันไปตอบไอปืน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อจู่ๆก็มีมือหนาตบเข้าที่กะบาลผมอย่างแรง!

พลั๊วะ!

"ไอ้เชี่ย!! ใครวะ" ผมหันไปหาคนต้นเหตุ ก่อนจะเห็นว่าเป็นไอปาล์มที่กำลังยืนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองหน้าผม

"ไอ้เชี่ยปาล์ม ตบกูทำไมเนี่ย"

"หมั่นไส้" ปาล์มพูดก่อนจะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามและยื่นกุญแจรถของผมมาให้ "เอากุญแจรถมึงไปเลยไอ้เวร"

ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะรับกุญแจรถคืนจากปาล์ม

"แล้วนี่มึงไปรับไอ้แป้งแล้ว?" ปาล์มเลิกคิ้วถาม

"เออ รับไปส่งถึงที่" ผมตอบ

"นี่มึงไปรับแป้งหอมอีกแล้วหรอ?" ปืนที่นั่งข้างๆเอ่ยถามขึ้น

"ก็เออดิ มันบอกไอพี่เจมส์แฟนมันไม่ว่างก็เลยโทรให้กูไปรับ"

"มึงนี่ก็ตามใจไอ้แป้งมันตลอดเลยนะ กูเห็นมันเรียกหามึงที่ไรก็รีบไปทุกที" ปืนพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะในลำคอ

"ตามใจบ้าไร ก็เพื่อนกัน" เพื่อนที่พิเศษกว่าใครอ่ะนะ

"หรอ เพื่อนบ้าไรเขาตามใจกันขนาดเห็นทีกับกูมึงไม่เห็นตามใจกูแบบนี้เลยไอเวร" ปาล์มพูดอย่างประชดประชัน ทีกับกูนะให้ขึ้นแท็กซี่บ้างล่ะ เดินเองบ้างล่ะ แต่กับไอแป้งแค่มันเอ่ยปากก็รีบทำตามทุกที

"ก็ไอแป้งเป็นผู้หญิง แต่มึงเป็นผู้ชายไง"

"หึๆ" ไอ้ปาล์มหัวเราะในลำคอ กรอกตามองผมไปมา

"นี่ถ้าไม่ติดว่าแป้งมันคบกับพี่เจมส์กูนึกว่ามึงชอบมันนะเนี่ย" ปืนพูดขึ้น

"ถุย ถ้ากูชอบไอ้แป้งกูไปอมขี้ยังจะดีกว่า"

"งั้นมึงก็ไปดิ หึ" ไอปาล์มพูดแทรกพร้อมกับทำสีหน้ายียวนกวนประสาท ผมจึงหันไปถลึงตาใส่มัน

"สัส!" ผมสบถออกมาเสียงดัง ก่อนจะเบือนหน้าหนีพวกมันไปทางอื่น

กวนประสาทฉิบหาย!!

"รีบขึ้นห้องกัน เดี๋ยวเข้าสายอาจารย์ก็ดุอีก อารมณ์ยิ่งสวิงอยู่ด้วย"

ทันทีที่ไอ้ปืนพูดจบ พวกผมก็รีบเดินขึ้นอาคารเรียนทันที ผมนั่งเรียนไปสักพักจู่ๆเสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นมารัวๆ และที่แย่ไปกว่านั้นคือผมลืมปิดเสียงโทรศัพท์ไง โชคดีที่อาจารย์ไม่ได้ว่าหรือบ่นอะไร

ตึ้ง!

ตึ้ง!

อะไรนักหนาวะ ทักรัวจัง!!

ผมกดเปิดข้อความของไอ้คนที่มันทักมารัวๆ ก็ถอนหายใจออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

LINE

'ตัวภาระแป้งหอม'

แม่งจะทักอะไรขนาดนั้น

ตัวภาระแป้งหอม : มึง

ตัวภารแป้งหอม : มึงงง

ตัวภาระแป้งหอม : ปั้น

ตัวภาระแป้งหอม : ปั้นนนน อ่านหน่อย

อะไรของมันอีกเนี่ย!! ผมขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความงุนงง อะไรของไอ้แป้งวะเนี่ย รีบร้อนไรขนาดนั้นอ่ะถึงได้ทักมารัวๆ ไม่คิดว่ากูจะเรียนอยู่รึไงวะ! ผมถอนหายใจออกมาพร้อมกับกรอกตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ ทักมาทรงนี้คงมีเรื่องใช้งานผมอีกน่ะสิ!

ตัวภาระแป้งหอม : ไอ้ปั้นน!! Send you sticker

PUNKUB : มีไร

ผมพิมพ์ตอบแป้งหอมรีบๆ เพราะเมื่อกี้อาจารย์หันมามองมองด้วยหางตาละ

ตัวภาระแป้งหอม : ทำไรอ่ะ เข้าเรียนยัง?

PUNKUB : Send a photo

PUNKUB : แหกตาดู

ผมถ่ายรูปบรรยากาศในห้องเรียนและส่งให้ไอ้ตัวภาระที่ทักมาไม่เลิก

ตัวภาระแป้งหอม : อ้าวเรียนอยู่หรอ กูนึกว่ามึงว่าง

มึงอ่ะว่าง ทักมาไม่หยุดเลย!!

ตัวภาระแป้งหอม : มึงกูมีเรื่องรบกวนหน่อย

หึ นั่นไงกูว่าละ ทักมาใช้งานกูชัวร์ มีอยู่สองเรื่องที่มันจะทักมาหาผมคือ หนึ่งอกหักต้องการคนปลอบ สองทักมาเพื่อใช้งานผม แต่ส่วนใหญ่จะทักมาใช้งานให้เป็นภาระผมซะมากกว่า

PUNKUB : ไม่ว่าง เรียนอยู่

ปฎิเสธแม่ง เดี๋ยวตามใจบ่อยๆมันจะได้ใจ

ตัวภาระแป้งหอม : ปั้นนน เรื่องด่วนจริงๆ ช่วยหน่อยขอร้อง

ตัวภาระแป้งหอม : ปั้นเพื่อนรัก ช่วยหน่อยนะๆๆ

หึ ฝันไปเถอะ ช่วยตัวเองไปละกันครั้งนี้ผมจะไม่ใจอ่อนให้ไอ้แป้งละ เดี๋ยวมันได้ใจ

ฟึ่บ!

ปิดหน้าจอโทรศัพท์ แม่ง! แล้วมันก็ทักมารัวๆไม่หยุดเลย เอาแต่ใจฉิบหาย!

ตึ้ง!

ตึ้ง!

ท่องไว้ อย่าใจอ่อน อย่าใจอ่อน ห้ามไปสนใจมันเด็ดขาด! ผมหลับตาพยายามท่องบอกตัวเองในใจ แต่ทว่าสุดท้าย....ผมก็ต้องใจอ่อนกดอ่านข้อความของแป้งหอมอยู่ดี เฮ้ออ โคตรจะไม่เข้าใจตัวเองเลย!

ตัวภาระแป้งหอม : ปั้นน ช่วยกูหน่อย ครั้งนี้สำคัญจริงๆ

PUNKUB : ไอ้แป้งมึงพูดไม่รู้เรื่อง? กูบอกว่าเรียนอยู่ทักหา..... (พ่อง)

ไอ้คำหลังผมไม่ได้พิมพ์ไป

ตัวภาระแป้งหอม : ปั้นเพื่อนรัก มันเรื่องสำคัญจริงๆนะ ถ้ามึงไม่ช่วยกูแย่แน่ (ส่งสติ๊กเกอร์อ้อนๆมาให้)

PUNKUB : มีไร

ตัวภาระแป้งหอม : มึงช่วยไปซื้อผ้าอนามัยให้กูหน่อย ประจำเดือนกูมา

ฉิบหายแล้วมาใช้กูเนี่ยนะ มันใช้หัวสมองส่วนไหนของมันคิดวะ?!

PUNKUB : ไอแป้ง กูไม่ตลกมึงใช้กูไปซื้อผ้าอนามัยเนี่ยนะ?

ตัวภาระแป้งหอม : อือ ช่วยหน่อย มันเลอะกระโปรงกู ออกไปซื้อเองไม่ได้

เวร เวรฉิบหายไม่น่ากดเข้ามาอ่านแชทมันเลย

ตัวภาระแป้งหอม : ปั้น มึงช่วยไปซื้อแล้วเอามาให้กูหน่อย ขอร้องนะๆ

PUNKUB : มึงช่วยดูหน้ากูด้วย ให้กูไปซื้อผ้าอนามัยให้มึงเนี่ยนะ เมียก็ไม่ใช่!

ตัวภาระแป้งหอม : ถือว่าซ้อมไว้ไง เผื่อมึงซื้อให้เมียมึงในอนาคตไง

ตัวภาระแป้งหอม : นะปั้น ช่วยหน่อย กูอยู่ในห้องน้ำชั้นสองคณะบัญชี

ตัวภาระแป้งหอม : มึงมาถึงแล้วไลน์บอกกูนะ กูรออยู่ ซื้อแบบกลางวันนะมึง บาง 0.1 นะ ขอบคุณมากเพื่อนรัก

Read

ผมถอนหายใจออกมาก่อนจะปิดหน้าจอโทรศัพท์อย่างเซ็งๆ มัดมือชกกันฉิบหาย!!

แล้วคิดว่าผมจะยอมทำตามที่มันขอไหม บอกเลยว่าไม่ มี วัน !! เรื่องอื่นพอทำให้ได้แต่เรื่องให้ไปซื้อผ้าอนามัยให้เนี่ยพอเลย ไม่ใช่ผัวไม่ใช่เมีย ไม่จำเป็นต้องทำตามคำสั่ง!!

เชิญนั่งรอไปยาวๆเลย เพราะผมไม่มีทางไปซื้อให้แน่!!

1812