Episode 6 เมียก็ไม่ใช่

"เออ รีบๆ กินเข้าไปเร็วๆ กูจะได้รีบกลับไปนอนพักบ้าง ดูแลหมามันมาทั้งวันละเหนื่อยฉิบหาย"

ฉันทำหน้าเบ้ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขา คนอะไรปากหมาสุดๆ แถมยังกวนประสาทได้ทั้งวัน!

"ขอบใจมากนะที่ดูแล 'หมา' ตัวนี้" ฉันแกล้งประชดใส่ ก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มเข้าปาก ไม่อยากมองหน้าเขาให้รู้สึกหงุดหงิดไปมากกว่านี้

"หึๆ" ปั้นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาดีดหน้าผากฉันเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้

ป๊อก!

"โอ๊ย ไอ้ปั้นมันเจ็บนะ" ฉันยู่ปากมองไอ้คนที่ตัวโตกว่า

"โอ๋ๆ เพี้ยงๆ ไม่งอแงนะหมาน้อย"

"หมาน้อยป้ามึงดิ!!" 

ปั้นหัวเราะออกมาก่อนจะอามือมาขยี้หัวฉันแรงๆ แบบกวนๆ จนฉันแทบจะสะบัดออกไม่ทัน

"อย่าเล่นหัว ลามปาม!"

"หึ รีบๆกิน กูจะได้รีบกลับเหนื่อยฉิบหายเลยรู้ป้ะต้องดูแลมึงเนี่ย เมียก็ไม่ใช่"

"ซ้อมไว้เผื่อมึงต้องดูแลเมียในอนาคตไง"

"ถ้ากูมีเมียขึ้นมาจริงๆมึงก็อย่ามางอแงใส่กูละกัน" 

"ไม่มีทางจ้าาา กูก็มีพี่เจมส์สุดหล่อของกูเนอะ" ฉันทำหน้าอย่างเหนือกว่า ทำเป็นมาขิงก็เห็นไม่เคยคบใครจริงๆจังสักคน มีก็แต่เหล่คนนู้นทีคนนั้นที บางทีก็มีผู้หญิงเข้าหาแต่ก็ไม่เห็นปั้นมันจะคบกับใครเลยสักคน 

"หึ" 

"อะไร?" ฉันเอียงคอถามไอ้ปั้นขณะที่ข้าวยังเต็มปาก จนปั้นทำหน้าหยี๋ใส่

"ป่าว เคี้ยวข้าวให้หมดก่อนค่อยพูด" 

"ก็เห็นมองหน้า" 

"ไม่ให้กูมองหน้าแล้วให้กูมองนมมึงหรือไง"

"ไอ้โรคจิต!"

"ทำเป็นหวง แบนอย่างกับกระดานกูไม่มองให้เสียลูกกะตาหรอก"

"ปากหมา!!"

ปากหมาที่สุด เรื่องปากหมานี่ต้องยกให้ที่หนึ่งเลย!!

ฉันวางมองค้อนไอ้ปั้นไปหนึ่งที ก่อนจะวางช้อนข้าวลงเสียงดัง หยิบแก้วน้ำขึ้นมากระดกตามด้วยน้ำขิงที่ปั้นซื้อมาให้และเอนหลังพิงกับโซฟา อิ่มจัง

"ทีเมื่อกี้บอกไม่กิน แต่มึงกินหมดถ้วยเลยนะไอ้ลูกหมา" ว่าพลางเอามือมาขยี้ผมฉันแรงๆ

"อย่าเล่นหัว"

"หึ แล้วนี่ยังปวดท้องอีกป้ะ?"

"ปวดหน่วงๆ แต่กินน้ำขิงไปแล้วน่าจะดีขึ้น" 

"กินยาแก้ปวดก่อน แล้วเข้านอนซะ" พูดพร้อมกับยื่นยาแก้ปวดส่งมาให้ฉัน ฉันยู่ปากมองคนตรงหน้าก่อนจะเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากกินยา

ไม่ชอบกินยา ไม่อยากกินยาด้วย มันขม!

"อย่าดื้อ กินยาจะได้นอนพักกูจะได้กลับไปพักบ้างเหนื่อยจะแย่" ปั้นพูดพร้อมกับส่งสายตาดุๆมาให้ฉัน 

"ก็ไม่ชอบกินยาอ่ะ" ฉันเบะปากทำหน้างอเหมือนเด็ก

"อยากโดนเหมือนตอนเย็น?" พูดพร้อมกับส่งสายตาดุ นี่ตั้งใจจะขู่กันหรอ? 

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ เมื่อปั้นขยับเข้ามาใกล้และทำท่าจะเอามือง้างปากฉัน ฉันจึงรีบหยิบยาในมือมันกลืนเข้าปากตามด้วยน้ำทันที ปั้นยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"เก่งมากหมาน้อย" พูดพลางเอามือมาเกาคางฉันเบาๆเหมือนกำลังเล่นกับลูกหมา

"ไอบ้าปั้น!!" ฉันปัดมือเขาออกแต่เขายังมองมาด้วยสายตากวนๆ

กวนประสาทสุดๆ!

"กูจะกลับแล้ว มึงก็นอนพักผ่อนปะ จะได้หายไวๆ" พูดจบก็ลุกขึ้นพร้อมกับหันมามองหน้าฉันนิดๆ

"อือ ขอบใจมึงมากนะที่อยู่ดูแลกูอ่ะ" 

"เออ เกือบลืม กูซื้อแผ่นแปะร้อนมาให้ด้วย ถ้าปวดก็แปะเอาไว้" ปั้นยื่นแผ่นแปะร้อนออกจากถุงร้านสะดวกซื้อมาให้ฉัน

ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันมองหน้าคนตรงหน้า ทำไมปั้นถึงรู้ดีไปหมดว่าผู้หญิงปวดท้องประจำเดือนต้องแปะแผ่นแปะร้อนไม่ก็ถุงน้ำร้อน ไหนจะน้ำขิงที่ซื้อมาให้ดื่มอีก

"ทำไมมึงรู้เยอะจัง? แอบมีเมียป้ะเนี่ย?" 

เพราะมันดูแลเกินคาด ก็เลยอดสงสัยไม่ได้ว่าปั้นมันเเอบซุกเมียไว้หรือป่าว

"รู้ก็แล้วกัน" พูดเสียงกวนๆพร้อมกับยื่นแผ่นแปะร้อนมาให้ฉัน ฉันเงยหน้ามองคนตัวโตและยิ้มออกมา

"ขอบคุณนะ" 

"เออ คราวหลังก็ดูแลตัวเองหน่อยจะได้ไม่เป็นภาระคนอื่น" 

"เป็นภาระแค่กับมึงคนเดียวก็พอละ" ฉันตอบกลับอย่างยิ้มๆ

"หึๆ อย่ามาอ่อยกูไม่เคลิ้ม"

"อ่อยอะไร ไม่ได้อ่อยสักหน่อยมึงคิดไปเอง" 

"หึ เอองั้นกูกลับละอย่าลืมล็อคห้องด้วย"

"เดี๋ยวอย่าเพิ่งกลับ"

"อะไรอีก?" 

ปั้นหันมามองหน้าฉันพร้อมกับสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ จนฉันอดที่จะขำไม่ได้กับสีหน้าแบบนั้นของปั้นมัน

"ล้างจานให้กูก่อน" 

"เวรเหอะ กูเพื่อนครับไม่ใช่ผัวใช้งานอย่างกับกูเป็นผัวเลยนะ"

"ถือว่าซ้อมไว้ทำให้เมียในอนาคตไง"

"โห่ ถ้าเมียกูจะขี้เกียจ สกมกขนาดนี้กูเตะออกนอกห้องนานละ" 

"คิกๆ"

ฉันหัวเราะออกมาทันทีกับคำพูดของเพื่อนสนิทตรงหน้า 

"ภาระกูฉิบหาย มีมึงแล้วไม่ต้องมีแล้วมั้งเมียอ่ะ ใช้งานเก่ง สั่งเก่งอย่างกับกูเป็นผัว" ปั้นบ่นพึมพำ แต่ก็เดินถือถ้วยข้าวต้มไปล้างให้อยู่ดี ฉันนั่งมองปั้นที่ยืนล้างจานไปบ่นไป พยายามกลั้นขำเอาไว้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้มออกมากับการกระทำของไอ้เพื่อนรัก

พอปั้นล้างจานเสร็จก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันที่ตอนนี้กำลังพยายามทำหน้ากลั้นขำมองร่างสูงตรงหน้า ปั้นท้าวสะเอวมองหน้าฉันพลางขมวดคิ้วถอนหายใจ

"มีอะไรอีกป้ะ กูจะได้รีบกลับ" 

"รีบไปไหน แอบนัดสาวไว้หรือไง?"

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม หวงกูหรอ?" มันเลิกคิ้วมองหน้าฉันอย่างกวนๆ

"ใครเขาหวงมึง หวงผู้หญิงคนนั้นมากกว่าที่โชคร้ายได้คนปากหมาอย่างมึงเป็นแฟนอ่ะ"

"แหม่ ทำเป็นมาพูดดี ถึงกูปากหมาแต่กูเทคแคร์ดูแลดีนะหรือมึงจะเถียง"

"...." เอออันนี้ไม่ขอเถียง เพราะมันเป็นคนที่เทคแคร์ดูแลดีอย่างที่พูดจริงๆ 

"งั้นกูกลับละนะ เหนื่อย"

"อือๆ ขับรถดีๆ ขอบคุณนะที่อยู่ดูแลกูอ่ะ" 

"เออ" 

ปั้นพยักหน้าตอบจากนั้นก็เดินออกจากห้องพร้อมกับกำชับฉันอีกครั้งให้ล็อคห้องล็อคประตูให้ดี หลังจากที่ปั้นกลับไปแล้วฉันก็ปิดไฟและทิ้งตัวนอนลงบนเตียงนุ่มทันที ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเช็คเพราะตั้งแต่เช้าพี่เจมส์ก็ยังไม่ทักมาหาเลย สงสัยจะยุ่งเรื่องโปรเจคแน่ๆเลย

PEANGHOM : แป้งนอนก่อนนะคะพี่เจมส์

PEANGHOM : อย่าหักโหมมากนะ พักผ่อนด้วย

PEANGHOM : รักพี่เจมส์นะคะ

หลังจากที่พิมพ์ข้อความส่งหาพี่เจมส์เสร็จฉันก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์และนอนหลับไปทันที......

PUN PART 

หลังจากที่ผมกลับมาจากดูแลไอ้ตัวภาระก็อาบน้ำและทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง โคตรจะเหนื่อย บอกตามตรงผมแม่งโคตรจะไม่เข้าใจตัวเองเลยเป็นแค่เพื่อนไม่ใช่เมียแต่ทำไมผมต้องทำให้มันทุกอย่างขนาดนี้ด้วย 

งง! ปรณนิบัติมันแทบทุกอย่าง ล้างจาน กวาดห้อง เช็ดตัว ป้อนยา ดูแลเทคแคร์ดีขนาดนี้มีเพื่อนคนไหนเขาทำกันบ้างวะ มีก็แค่ผมนี่แหละ

ข้อดีของการเป็นเพื่อนคืออะไรรู้ไหม คือการได้อยู่ใกล้คนที่รัก ได้ดูแลมัน ซัพพอร์ตมันในทุกๆเรื่อง แต่ข้อเสียของคนที่แอบรักเพื่อนนั้น ต่อให้อยู่ใกล้กันแค่เพียงเอื้อมมือ แต่ก็ไม่สามารถก้าวข้ามเส้นไปได้อยู่ดี ต่อให้ทำดีแค่ไหนก็เป็นได้แค่เพื่อนไม่มีสิทธิ์เป็นมากกว่านั้น

แล้วกูจะเข้าดราม่าเพื่อ!!?

หลายวันผ่านไป....

ตั้งแต่วันนั้นผมก็ต้องทำหน้าที่เป็นสารถีคอยขับรถรับส่งเจ้านายตัวภาระเพราะมันอ้างเหตุผลว่าพี่เจมส์แฟนของมันไม่ว่าง เคลียร์โปรเจค ฝึกงาน

แต่กูว่าไม่ใช่ คนบ้าอะไรจะฝึกงานทำโปรเจคทั้งวันทั้งคืน ข้ออ้างมากกว่า!!

"มึงช่วงนี้พี่เจมส์เขาไม่ค่อยตอบไลน์กูเลยอ่ะ"เสียงใสของคนข้างๆ ทำให้ผมละสายตาจากถนน หันไปมองหน้าที่กำลังทำหน้างอเล็กๆ พลางพึมพำออกมา 

"ยุ่งอยู่มั้ง"  ผมตอบไปแบบส่งๆ ก่อนจะละสายตากลับมามองถนนข้างหน้า

"แต่ปกติพี่เจมส์ไม่เคยหายไปแบบนี้อ่ะ ต่อให้ไม่ว่างก็จะไลน์มาบอกตลอด" มันพูดเสียงเบา น้ำเสียงปนเศร้าเล็กน้อย ผมได้แต่ถอนหายใจ หันไปบอกอย่างระอา

"ก็อาจจะไม่ว่างจริงๆแหละมั้ง มึงบอกเองไม่ใช่ไงว่าพี่เขาได้ที่ฝึกงานแล้ว?" 

เมื่อไม่กี่วันก่อนมันเล่าให้ผมฟังว่าแฟนสุดที่รักของมันได้ที่ฝึกงานแล้ว แถวๆหัวหินอะไรสักอย่างนี่แหละผมก็จำไม่ได้เพราะไม่ได้อยากรู้ แต่เสือกมาเล่าให้กูฟังทั้งๆที่กูไม่ได้อยากรู้

"คงงั้นมั้ง" แป้งหอมตอบเสียงหงอยๆ

ผมเหลือบตาไปมองคนข้างๆที่ทำหน้ามุ้ยหน้างอก็รู้สึกไม่ดีหน่อยๆที่ไอ้ตัวภาระของผมทำหน้าเศร้าแบบนี้ ผมจึงยื่นมือไปบีบแก้มมันเบาๆ เพราะไม่อยากให้มันเศร้า

"เลิกทำหน้าเป็นตูดได้แล้ว ยิ้มหน่อย" ผมพูดน้ำเสียงกวนๆ พร้อมกับส่งยิ้มไปให้คนตัวเล็กที่ยังคงทำหน้าเศร้าอยู่

"ไอปั้นอย่าแกล้ง" ริมฝีปากบางพึมพำออกมา

"หึๆ ถ้าอารมณ์ดีเดี๋ยวตอนเย็นพาไปเลี้ยงหมูกะทะ"

ขวับ!! 

แป้งหอมหันหน้ามามองผมอย่างไวด้วยดวงตาเป็นประกาย

"มึงเลี้ยงหรอ?" มันถามพลางส่งยิ้มกว้าง

"เออ เลี้ยง" 

"ห้ามกลับคำนะ" มันชี้นิ้วมองผมอย่างจริงจัง

"เออ เพราะงั้นก็เลิกเศร้าได้ละ" ผมพูดพร้อมตบหัวมันเบาๆ

แป้งหอมยิ้มดีใจจนตาหยี แล้วก็เอื้อมมือมาจับแขนผมเขย่าอย่างตื่นเต้น ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างขำๆ 

ไอ้ตัวตละกะเอ๊ย!! แค่คำว่าหมูกระทะก็ทำให้ยิ้มออกได้เลย

หึ แต่ก็ดีแล้วแหละที่มันยิ้มออกมา ดีกว่าเอาแต่ทำหน้าเศร้า