Episode 9 ขยันอ่อย

"แป้ง กูถามไรมึงหน่อยได้ป้ะ"

"ถามอะไร?"

"ถ้าเกิดว่าวันนึงกูมีแฟนขึ้นมาจริงๆ มึงจะยินดีกับกูป้ะ?"

"....."

แป้งหอมเงียบไปชั่วขณะ สายตาเรียวหลุบลงก่อนจะหันมามองเสี้ยวหน้าของเพื่อนสนิทที่ยังคงทำหน้าเรียบเฉยจนจับความรู้สึกไม่ออก ร่างเล็กถอนหายใจเบาๆ แล้วเบือนหน้ากลับไปมองนอกหน้าต่าง

"ก็ต้องยินดีอยู่แล้วป้ะ เพื่อนมีแฟนทำไมกูจะไม่ยินดี" แป้งหอมพูดออกมาน้ำเสียงปกติ ผมเหลือบมองมันแวบหนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มออกมา

"หึ"

"ถามงี้คือมึงคิดจะมีแฟนหรอ?" มันหันมาถามผม

"มั้ง กูว่าจะลองเปิดใจคุยกับใครดูบ้าง" 

พูดจบ ผมเหลือบมองหน้าเพื่อนสนิทที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ สีหน้าของมันยังคงเหมือนเดิม นิ่งเฉยจนจับความรู้สึกอะไรไม่ได้ หึ ก็แน่ล่ะ คนอย่างมันจะไปรู้สึกอะไรกับเรื่องพวกนี้ได้ยังไง ต่อให้ผมจะมีแฟน จะคุยกับใคร หรือแม้แต่พยายามแสดงให้มันเห็นว่าผมรู้สึกยังไง ก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับมันอยู่ดี เพราะในสายตามัน ผมก็เป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น

"แล้วนี่ตกลงมึงจะไปป้ะปาร์ตี้อ่ะ?" ไอ้แป้งมันหันหน้ามาถามผมอีกครั้ง

"ขี้เกียจว่ะ"

"ไม่ได้ดิ มึงต้องไปเป็นเพื่อนกูดิ ถ้าเกิดกูเมาขึ้นมาใครจะดูแลกูวะ พี่เจมส์ก็ไม่อยู่มีแต่มึงนั่นแหละ" 

"หึ"

"มึงไปนะ นะๆ" 

 ผมละสายตาจากถนนหันมองคนตัวเล็กด้านข้างที่กำลังออดอ้อนผม มือเล็กๆ เขย่าแขนผมไปมา ดวงตากลมโตส่งสายตาเหมือนลูกแมวน้อยที่กำลังอ้อนขอกินขนม โคตรจะน่ารักจนใจผมแทบละลายเลยทั้งๆที่พยายามจะตัดใจจากมัน จะทำเป็นใจแข็งแต่พอมันมาทำแบบนี้ แล้วจะให้ผมปฏิเสธมันลงได้ยังไงวะ 

สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ให้กับลูกอ้อนของมันอีกจนได้

"เออๆ ไปก็ได้ทำหน้าอ้อนเหมือนแมวเลย" ผมผลักหัวมันเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

มันหัวเราะคิกคักก่อนจะยิ้มกว้าง "นี่มึงกำลังชมว่ากูน่ารักเหมือนลูกแมวใช่ป้ะ เมี้ยวๆ"

พูดไม่พอ ยังเอาหน้ามาถูกับแขนผมเบาๆ เหมือนจะอ้อนให้ผมใจอ่อนมากกว่านี้อีก เฮ้อ...เนี่ย ไอ้แป้งมันก็เป็นแบบนี้ เวลากูพยายามจะตัดใจจากมันทีไร มันก็ชอบทำให้หวั่นไหวทุกที แล้วอ่อยแบบตาใสใส่อีกนะ ใครจะไปทนไหว!

"เมี้ยวๆ กูน่ารักเหมือนลูกแมวใช่มั้ย?"

ยัง! ยังไม่จบ มันยังคงเล่นบทลูกแมวน้อยที่น่ารักเกินเหตุ เอาหน้ามาใกล้จนผมต้องเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้ม

"เหมือนแมวผีมากกว่า"

มันชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะผละหน้าออกจากแขนผมทันที 

"ชิ กวนตีน แค่ชมว่ากูน่ารักเนี่ยดอกพิกุลจะร่วงจากปากมึงรึไง" เบะปากกรอกตาใส่ผมแบบน่าเอ็นดูสุดๆ

สายตาคมของผมลอบมองท่าทางของมันอยู่เงียบๆ อาการงอนแบบเด็กๆ นั่นโคตรจะน่ารักเลย ผมหัวเราะเบาๆ อย่างอดไม่ได้ แต่ก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการหันไปสนใจถนนต่อ

"พวกนั้นมันนัดกี่ทุ่ม?" ผมเอ่ยถามคนด้านข้าง

"สองทุ่มครึ่งมั้ง ถ้าจำไม่ผิด" มันตอบกลับพลางเอียงหัวนึก

"งั้นกูไปส่งมึงก่อน" 

"ไม่เอาอ่ะ" เสียงแหลมปฏิเสธทันควัน พร้อมทำหน้างอใส่ผม

"มึงจะไม่ให้กูกลับไปอาบน้ำแต่งตัวหล่อๆหน่อยหรือไง?" ผมหันไปถาม พร้อมเลิกคิ้วใส่

"ก็ไปแต่งที่คอนโดกู ในรถมึงเสื้อผ้าเยอะแยะเลือกขึ้นไปแต่งที่ห้องกูแล้วออกไปพร้อมกันดิ" มันพูดพลางหันไปมองถุงใส่เสื้อผ้าที่ผมวางไว้ในรถ เพราะปกติผมมักจะเอาเสื้อผ้าบางชุดใส่ติดไว้ในรถ เผื่อวันไหนเมาหนักจนกลับห้องเองไม่ได้ แล้วต้องให้ไอ้ปาล์มลากกลับไปที่คอนโดของมัน อย่างน้อยผมก็ยังมีเสื้อผ้าเปลี่ยน จะได้ไม่ต้องนอนยับเยินทั้งชุดเดิมๆ แบบหมดสภาพ

"ห่วงเนื้อห่วงตัวหน่อยเถอะ ยังไงกูก็เป็นผู้ช้ายป้ะ" ชวนกูไปอาบน้ำบนห้องลืมไปแล้วมั้งว่ากูก็เป็นผู้ชายอ่ะ

"แล้วไงก็เพื่อนกันป้ะ กูไม่ถือ"

"เออๆ ตามใจมึงละกัน" ขี้เกียจจะเถียง พูดยากพูดเย็นเถียงแม่งไม่เคยจะชนะ

คอนโดแป้งหอม

ผมเดินตามร่างเล็กขึ้นไปบนห้อง ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้องผมก็กวาดสายตามองไปรอบๆห้องของมันพลางหัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน

"นี่มึงไม่จัดห้องเลยใช่ป้ะ?" ผมหันไปถามคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้ามึนอยู่ข้างๆ

"ขี้เกียจอ่ะ" มันตอบกลับผมหน้าตาเฉย

"เป็นสาวเป็นแซ่แต่ห้องรกฉิบหาย !!" วันก่อนเพิ่งจะทำความสะอาดห้องมันไปรอบหนึ่ง มาวันนี้รกอีกแล้ว ให้ตายเถอะมันเป็นผู้หญิงจริงป้ะวะ

"บ่นเก่ง บ่นอย่างกับเป็นพ่อกูอ่ะ"

"พูดมากมึงรีบไปอาบน้ำไปเดี๋ยวช้าอีก แต่งตัวนานฉิบหายเลยมึงอ่ะ" ว่าพลางโบกมือไล่ร่างเล็ก

"เออๆ ไปก็ได้มึงนั่งรอกูแปปนึงเดี๋ยวกูอาบเสร็จมึงค่อยไปอาบต่อ" 

"เออ" 

คนตัวเล็กหันหลังเดินเข้าไปในห้องนอน ผมยืนมองไปทั่วห้องอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจยาวๆ  ซองขนมที่กินหมดแล้วก็ไม่ยอมเอาไปทิ้งลงถังขยะดีๆ ไหนจะจานชามที่กินตั้งเอาไว้ไม่ยอมล้าง ให้ตายนี่ถ้าไม่รู้ว่าเจ้าของห้องเป็นผู้หญิงผมคงคิดว่าเป็นห้องของผู้ชายไปแล้ว

"คนบ้าอะไรสกมกฉิบหาย" ผมบ่นพึมพำก่อนจะเดินไปเก็บกวาดซากขนมที่มันกินตั้งเอาไว้ไปทิ้งในถังขยะในห้องครัว 

"โชคดีของไอ้พี่เจมส์ล่ะที่ได้แม่ศรีเรือนอย่างมึงเป็นแฟน!" ผมกัดฟันพูดพลางเปิดน้ำล้างจานที่ไอ้แป้งมันตั้งคาไว้ในอ่าง ก่อนจะส่ายหัวไปมาอย่างเอือมๆ 

แกร็ก!

เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นพร้อมกับเสียงหวานที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"มึงทำอะไรอ่ะ?" 

"จัดห้องให้มึงไง กูเห็นแล้วขัดตาคนบ้าอะไรสวยซะเปล่าแต่ห้องรกอย่างกับรังหนู" ผมพูดบ่นพึมพำ ก่อนจะหันกลับไปมองไอ้เจ้าห้อง แต่แล้วก็ต้องชะงักไปกับภาพตรงหน้า หัวใจผมแทบหล่นวูบ

"ไอ้เหี้ยแป้งทำไมมึงไม่แต่งตัวให้ดีก่อนออกมาจากห้องวะ" 

ผมพูดเสียงหงุดหงิดพลางหันหน้าหลบไปทางอื่น 

"มึงจะอายอะไรก็เพื่อนกันทั้งนั้นป้ะ" มันพูดออกมาได้หน้าตาเฉยไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย 

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกพิงหลังกับขอบประตูในสภาพที่มีแค่ผ้าขนหูพันไว้รอบตัว ไหนจะผมยาวสลวยที่เปียกน้ำยาวไปถึงกลางหลัง ผมเลื่อนสายมองมันตั้งแต่หัวจรวเท้าก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับหน้าอกอวบอิ่มของมันที่โผล่พ้นขอบชายผ้าขนหนูจนผมถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ

"มึงมองอะไร" คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน

"มองนมมึงไงมายืนโชว์อยู่แบบนี้ไม่อายหรือไง" 

"ไหนตอนนั้นบอกนมกูแบนอย่างกับกระดานแล้วมึงจะมองทำไม" มันพูดเสียงกวนๆ นีมันไม่อายบ้างหรือไงวะ 

"ไปแต่งตัวให้ดีปะ มายืนโชว์แบบนี้เสียลูกกะตาหมด" ผมพูดพลางปัดมือไล่ไอ้คนตัวเล็กให้กลับเข้าไปในห้อง

"แหม่ ทำเป็นพูดนมกูใหญ่ก็บอกมาเหอะ"

"ไอ้แป้งอย่ามากวนตีน" 

"นี่ถือว่าแต้มบุญมึงสูงมากเลยนะ กับพี่เจมส์เขายังไม่เคยเห็นกูในสภาพงี้เลย" มันพูดออกมาได้หน้าตาใสซื่อ

"เออ ช่างแม่งไอ้พี่เจมส์มึงเหอะแต่ตอนนี้มึงช่วยรีบเข้าไปแต่งตัวให้ดีๆก่อนได้ป้ะ อยู่ในสภาพนี้เดี๋ยวได้แข็งตายพอดี" หมายถึงจู๋กูอ่ะ ได้แข็งพอดี 

"ไม่เอาอ่ะผมยังเปียกอยู่ มึงช่วยมาเป่าผมให้กูหน่อยดิ" 

"ไปใส่เสื้อให้ดีก่อน" 

"ก็เดี๋ยวใส่แต่เป่าผมให้แห้งก่อนไง เร็วๆ" พูดไม่พอมันยังเดินมาใกล้ๆผมอีกแล้วใช้มือจับแขบผมพยายามดึงแขนผมให้เดินตามมันเข้าในห้อง

"ไปใส่เสื้อ" ผมกัดฟันบอกกับไอ้คนดื้อด้าน

"เป่าผมก่อน" 

"มึงแม่งดื้อด้านฉิบหาย ช่วยเกรงใจกูหน่อยได้ป้ะ"

"เกรงใจทำไมก็เพื่อนกันทั้งนั้น ไม่เห็นจะแปลกอีกอย่างนี่ก็ห้องกูกูจะแก้ผ้าเดินก็ยังได้" เออกูรู้ว่านี่ห้องมึง แต่กูเป็นผู้ชายไงไอ้แป้งโว้ยย อีกอย่างคือกูก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะเว้ย มายืนล่อตาล่อใจอยู่แบบนี้เดี๋ยวกูก็เก็บอารมณ์ไม่อยู่จับข้ามเส้นทำเมียซะหรอก!!

พอกูจะตัดใจมันแม่งก็ขยันอ่อยกูฉิบหาย!!

"...."

"เร็วๆดิปั้น มาช่วยเป่าผมให้กูหน่อย"  

พูดยากฉิบหาย มายืนอ่อยแบบนี้นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนมึงเสร็จกูไปนานล่ะ แม่ง!!

ผมถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินตามหลังมันไปต้อยๆ ยอมเป่าผมให้มันอยู่ดี  นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมต้องมานั่งเป่าผมให้คนอย่างมันหรอกนะ ก็อย่างที่ผมเคยบอกสำหรับไอ้แป้งผมเป็นให้มันได้แทบจะทุกอย่าง คนรับใช้ คนขับรถ ช่างทำผม 

เสียงเครื่องไดร์เป่าผมดังขึ้นค่อยๆ ผมยืนอยู่ข้างๆเป่าผมให้มันไปทีละช่อ ส่วนร่างบาลก็นั่งหันหน้าเข้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งหยิบเครื่องสำอางมาแต่งแต้มใบหน้าเรียวสวย ในขณะที่มันยังคงทำสีหน้าที่ไม่รู้สึกรู้สาหรืออายแม้แต่น้อย

"มึงว่าลิปสีนี้สวยม้ะ?" ว่าพลางก็หยิบลิปขึ้นมาแท่งหนึ่งเอ่ยถามผม 

"อยู่นิ่งๆดิ๊" ผมพูดเสียงหงุดหงิดพลางหันหน้าหลบไปทางอื่นเพราะยิ่งมันขยับนมแม่งก็ยิ่งโผล่ !

“เสร็จแล้ว” ผมพูดขึ้นหลังจากที่ทำเสร็จ แล้วค่อยๆ วางเครื่องไดร์ลง มองแป้งหอมในกระจก 

"ขอบใจนะปั้นเพื่อนรัก มึงรีบไปอาบน้ำได้แล้วไป"  

"เออ ขอยืมผ้าขนหนูมึงหน่อย" 

"มีอีกผืนอยู่ในตู้หยิบได้เลย" 

"อือ" ผมขานตอบเสียงในลำคอ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูและเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

เสียงสายน้ำไหลจากฝักบัวผมยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงคำพูดที่ไอ้แป้งมันเคยพูดไว้เมื่อตอนเที่ยง 

บางทีสิ่งที่ไอ้แป้งมันพูดวันนี้ก็อาจจะมีเหตุผล 'เป็นเพื่อนกันก็ดีอยู่แล้ว' อย่างน้อยๆ ผมก็ยังได้อยู่ใกล้มัน ได้มองมัน ได้ห่วงใยมันในแบบที่มันไม่เคยรู้ อย่างน้อยในสถานะเพื่อน ผมก็ยังได้ดูแลมัน

"มึงกูใส่ชุดนี้ดีป้ะ?" เสียงหวานเอ่ยถามทันทีที่ผมเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่มีแค่ผ้าขนหนูพันไว้รอบเอว ในเมื่อมันไม่อายกูก็ไม่อาย

PEANGHOM PART 

ฉันเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ดวงตากลมโตเบิกกว้างพลางหัวใจเต้นตุบตับเมื่อหันไปมองเพื่อนสนิทที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่มีเปลือยเปล่าท่อนบนส่วนท่อนล่างมีเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กของฉันพันไว้รอบๆเอว

"อึก" ดวงตากลมโตมองไปยังซิกแพคที่เรียงรายอยู่บนหน้าท้องของเพื่อนสนิท

"น้ำลายไหลละ เก็บอาการหน่อย" ฉันเม้มปากเข้าหากันทันทีที่เสียงทุ้มเอ่ยแซว ใครเขาอยากมองกัน!! แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าปั้นน่ะหุ่นโคตรจะดีเลย กล้ามแขนเป็นมัดๆ แผงอกกว้างน่าเกรงขาม ซิกแพคเรียงรายสวยงาม แต่ที่ทำให้ฉันต้องสะดุดลงหายใจไม่ทั่วท้องก็คงเป็นไรขนสีดำๆที่โผล่พ้นออกมา

ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มพอใจก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว

"หึ ทำอย่างกับไม่เคยเห็น"

ก็เออไง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นอะไรแบบนี้ กับพี่เจมส์ฉันยังไม่เคยได้เห็นเลยด้วยซ้ำ จะกระซิบบอกอะไรให้นะถึงฉันจะคบกับพี่เจมส์มานานขนาดนี้แต่ฉันกับเขายังไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ากันเลย มีแค่กอดจูบ แล้วก็มีบ้างที่สัมผัสกันภายนอกก็เท่านั้น

"....." ฉันนิ่งเงียบริมฝีปากแห้งก่อนจะเผลอตัวแลบปลายลิ้นเลียขอบปากตัวเอง

"หึ หน้าโคตรยั่วเลยว่ะแป้ง" 

"ยั่วบ้ามึงสิ!!" ฉันดึงสติตัวเองกลับมาพลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"หึๆ เห็นซิกแพคกูแล้วถึงกับน้ำลายไหลเลยหรือไง" 

"น้ำลายไม่ได้ไหลเว้ย!!"

"หึ...อยากลองจับดูป้ะ?"