chapter 2

ELARA POV

Buong magdamag akong hindi nakatulog. Ang mga larawan nina Gavin at Selena ay paulit-ulit na umiikot sa aking isipan, na tila ba isang bangungot na hindi ko magising. Ang bawat ngiti nila, ang bawat hawak nila sa isa't isa, at ang bawat halik na ipinapakita sa mga larawan ay parang mga kutsilyo na paulit-ulit na tumutusok sa aking puso.

Kumusta na kaya sila ngayon? Kasama ba siya ni Selena sa biyahe niya ngayon? Sila ba ang magkasama sa hotel na tinutuluyan niya? Sila ba ang magkasamang natutulog sa iisang kama habang ako ay narito, nag-iisa at nagdurugo sa sakit?

Bumangon ako mula sa kama at pumunta sa bintana. Tumigil na ang ulan, ngunit ang langit ay madilim pa rin at puno ng mga ulap. Katulad ng panahon, ang aking puso ay madilim at puno ng kalungkutan.

Kinuha ko ang aking cellphone at tiningnan muli ang mga larawang ipinadala ni Chloe. Sa isang larawan, makikita silang dalawa na nasa isang mamahaling restaurant, magkahawak ang mga kamay sa ibabaw ng mesa. Ang mga mata ni Gavin ay nakatingin kay Selena nang may pagmamahal at init—isang tingin na hindi ko kailanman nakuha mula sa kaniya sa loob ng tatlong taon naming pagsasama.

Bakit siya? Bakit si Selena ang nakakuha ng pagmamahal na matagal ko nang pinapangarap mula sa kaniya? Ano ang meron siya na wala ako?

Tumayo ako at pumunta sa salamin. Tiningnan ko ang aking sarili—ang aking mga mata ay pula at namamaga sa pag-iyak, ang aking balat ay maputla, at ang aking buhok ay magulo. Para akong taong nawalan ng pag-asa, isang anino ng dating sarili ko na puno ng sigla at pangarap.

"Kailangan mong maging matatag, Elara," bulong ko sa aking sarili habang pinupunasan ang aking mga luha. "Hindi ka pwedeng manatiling ganito. Kailangan mong harapin ang katotohanan."

Nagpasya akong lumabas ng bahay para magpahangin. Gusto kong lumayo sa malaking bahay na ito na tila ba isang paalala ng aking kabiguan bilang asawa. Nagmaneho ako patungo sa isang tahimik na parke malapit sa aming lugar, kung saan madalas kaming pumunta ni Gavin noong kami ay mga bata pa.

Noong mga panahong iyon, si Gavin ay hindi pa malamig at malayo. Siya ay isang masayahin at mapagmahal na bata na laging nagtatanggol sa akin laban sa mga nanunukso sa akin. Siya ang kaibigan ko, ang kalaro ko, at ang una kong pag-ibig.

Ngunit nang lumaki kami, nagbago ang lahat. Nang mamatay ang kaniyang ama at siya ang humawak ng kanilang kumpanya, naging iba na siya. Naging malamig, seryoso, at walang oras para sa kahit sino o anumang bagay maliban sa kaniyang negosyo. At nang ikasal kami, lalo pa siyang nagbago—parang hindi ko na kilala ang lalaking pinakasalan ko.

Habang nakaupo ako sa isang bangko at pinagmamasdan ang mga batang naglalaro sa paligid, biglang may lumapit sa akin na isang pamilyar na pigura.

"Elara?"

Tumingala ako at nakita ang aking matalik na kaibigan na si Chloe, na may dalang kape at may pag-aalala sa kaniyang mga mata.

"Chloe, anong ginagawa mo rito?" tanong ko, mabilis na pinupunasan ang aking mga luha.

"Alam kong pupunta ka rito," sagot niya, naupo sa tabi ko at ibinigay sa akin ang kape. "Ito ang paborito mong lugar, hindi ba? Ang lugar kung saan kayo madalas pumunta ni Gavin noong mga bata pa kayo."

Tumango ako at tinanggap ang kape. Ang init nito ay nagbigay ng kaunting ginhawa sa aking malamig na katawan. "Salamat sa pagpunta, Chloe. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko."

Hinawakan ni Chloe ang aking kamay at pinisil ito nang marahan. "Elara, alam kong masakit ang lahat ng ito. Pero kailangan mong maging matatag. Hindi ka karapat-dapat na tratuhin nang ganito. Gavin ay isang manloloko, at hindi mo kailangang magtiis sa kaniya."

"Pero mahal ko siya, Chloe," pag-amin ko, ang aking boses ay nanginginig. "Kahit na ganito ang trato niya sa akin, kahit na niloloko niya ako, mahal ko pa rin siya. Paano ko ba tatanggalin ang pagmamahal na ito sa aking puso?"

"Ang pagmamahal ay hindi dapat nakakasakit, Elara," sagot niya nang malumanay. "Ang tunay na pagmamahal ay nagpapasaya sa iyo, nagpaparamdam sa iyo na ikaw ay espesyal at mahalaga. Ang nararamdaman mo para kay Gavin ay hindi na pagmamahal—ito ay pagkabighani na lamang sa nakaraan, o baka naman awa sa sarili mo."

Napaiyak ako sa kaniyang mga sinabi. Alam kong totoo siya, ngunit mahirap tanggapin. Ang pagmamahal ko kay Gavin ay bahagi na ng aking buhay sa loob ng mahabang panahon. Paano ko ba ito bibitawan?

"Anong gagawin ko ngayon?" tanong ko sa kaniya. "Bumalik siya pagkalipas ng tatlong araw. Kailangan ko ba siyang harapin? Kailangan ko bang sabihin sa kaniya na alam ko na ang tungkol kay Selena?"

Tumingin si Chloe sa akin nang may determinasyon sa kaniyang mga mata. "Oo, Elara. Kailangan mo siyang harapin. Kailangan mong ipaalam sa kaniya na hindi ka na tanga, na alam mo na ang lahat ng kaniyang mga kasinungalingan. At higit sa lahat, kailangan mong magdesisyon para sa iyong sarili—kung mananatili ka pa sa kaniya o kung aalis ka na para sa ikabubuti mo."

Tumango ako, kahit na ang puso ko ay puno ng takot at pag-aalinlangan. Alam kong tama si Chloe. Kailangan kong harapin si Gavin. Kailangan kong malaman ang katotohanan mula sa sarili niyang bibig. At kailangan kong magdesisyon para sa aking kinabukasan.

Sa loob ng tatlong araw na paghihintay, sinubukan kong ayusin ang aking sarili. Hindi na ako masyadong umiiyak, at sinubukan kong bumalik sa aking mga dating hilig na matagal ko nang ipinagpaliban dahil sa pag-aasawa kay Gavin. Nagsimula akong magpinta muli—isang bagay na mahal na mahal ko noon ngunit itinigil ko dahil sinabi ni Gavin na walang saysay ang pagpipinta at sayang lang ang oras ko rito.

Tuwing humahawak ako ng paintbrush at nagpipinta sa isang malaking canvas, nararamdaman ko ang kaunting kapayapaan na matagal ko nang hindi nararamdaman. Ang bawat guhit at kulay na inilalagay ko sa canvas ay tila ba naglalabas ng lahat ng sakit at poot na nararamdaman ko. Sa pamamagitan ng sining, nakakahanap ako ng aking sarili na matagal ko nang nawala.

Sa ikatlong araw, dumating si Gavin.

Narinig ko ang pagdating ng kaniyang sasakyan sa labas ng bahay, at ang aking puso ay nagsimulang tumibok nang mabilis sa kaba at takot. Huminga ako nang malalim at inayos ang aking sarili. Ngayon ang araw na kailangan kong harapin siya. Ngayon ang araw na kailangan kong malaman ang katotohanan.

Pumasok siya sa bahay, dala ang kaniyang mga maleta, at ang kaniyang mukha ay pagod pa rin mula sa biyahe. Nang makita niya ako sa sala, bahagya siyang nagulat na nakita akong gising pa at naghihintay sa kaniya.

"Elara, bakit gising ka pa?" tanong niya, inilalagay ang kaniyang mga maleta sa sahig. "Akala ko ay natutulog ka na."

Tumingin ako sa kaniyang mga mata—ang mga matang dati ay puno ng saya at pagmamahal, ngunit ngayon ay puro lamang lamig at pagkainip. At sa sandaling iyon, nakita ko rin ang bakas ng ibang babae sa kaniyang leeg—isang marka ng halik na hindi ko maikakaila.

Ang huling piraso ng aking puso ay tuluyang nadurog.

"Kumusta ang biyahe mo, Gavin?" tanong ko, ang aking boses ay pilit na pinapanatiling matatag. "Masaya ka ba kasama si Selena?"

Nakita ko ang biglang pagbabago ng ekspresyon sa kaniyang mukha. Mula sa pagod, naging gulat, at pagkatapos ay naging galit at pagkainip.

"Saan mo nakuha ang pangalang iyan?" tanong niya, ang kaniyang boses ay malamig at mapanganib.

Hindi ako umatras sa kaniyang tingin. Sa halip, kinuha ko ang aking cellphone at ipinakita sa kaniya ang mga larawang ipinadala ni Chloe. "Ito ba ang dahilan kung bakit ka laging wala sa bahay? Ito ba ang dahilan kung bakit hindi mo ako kayang tingnan sa mga mata? Dahil may iba ka na?"

Tiningnan niya ang mga larawan, at ang kaniyang mga panga ay nagsimulang magkuyom sa galit. "Sino ang nagbigay nito sa iyo? Sinusundan mo ba ako?"

"Hindi ko kailangang sundan ka para malaman ang katotohanan, Gavin," sagot ko, ang aking boses ay nagsisimula nang manginig sa sakit. "Tatlong taon. Tatlong taon kitang pinagtiisan, tatlong taon kitang minahal kahit na hindi mo ako kayang mahalin pabalik. Ngunit ang malaman na niloloko mo ako sa likod ng aking likuran... ito na ang pinakamasakit sa lahat."

Tumawa siya nang mapait, at ang tunog niyon ay lalong nagpasakit sa aking puso. "Kaya ano ngayon, Elara? Ano ang gusto mong mangyari? Gusto mo bang maghiwalay tayo?"

Tumingin ako sa kaniya, at sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng takot. Ang nararamdaman ko na lang ay isang malalim na kalungkutan para sa aming dalawa, at isang bagong determinasyon na iligtas ang aking sarili mula sa relasyong ito na puro sakit lang ang ibinibigay sa akin.

"Oo, Gavin," sagot ko, ang aking boses ay matatag at malinaw. "Gusto ko ng diborsyo."

 

TO BE CONTINUED